çoban yıldızı

HASLET ( ! )

2011-12-18T17:17:00.001+02:00

Canımı çektirenler :

1- Şöööyleee içi hınca hınç dolu bir müzik holde muhteşem bir şov eşliğinde şarkı söylemek ( çıkıp gitme tercih meselesidir )

2- Sabahtan çıkıp tekrar gün doğumuna kadar gezmek, tozmak, avarelik etmek,serseriliğin dibine vurmak

3- Haftada iki gün hiç bişey yapmadan,yemeden,içmeden yatmak ; uyumak , uyanmak ve tekrar uyumak

4- Tek anlatımda anlaşılabilmek

5- Sansürsüz küfretmek , adam dövmek

6- Kaşlarımı jiletle kazımak ( yok hayır delirmedim :)

7- Eve geldiğimde yaklaşık bir saat kimseyle konuşmamak

8- Hati'nin külotlarla havluları birarada yıkamadığını görmek

9- Çizgi film kahramanı olmak

10-Gece saten geceliklerle yatıp üşümemek , kalkıp tekrar penyelere bürünmemek

11-Damdan dama koşmak , atlamak , uçmak , kafa üstü düşmek ama ölmemek

12- Işınlanmak,istediğim her yere

13- Bir teknede yaşamak , uyanır uyanmaz denize atlamak

14- Arada sırada Ay' a da gitmek ve zıp zıp yürümek

15-Metrobüse binerken önümdekine bir çimdik atabilmek

16-Arabayla giderken önümdeki arabaya BAM diye geçirmek ve bunu defalarca tekrarlamak

17- Muhteşem dans edebilmek

18-Karşı masada bana bakıp çemkirerek savunma yapan avukatın burun deliklerine parmak sokmak

19-Avazım çıktığı kadar çığlık atmak

20-Saçlarımı yeşile boyatmak

21-İşi düştüğüne hatır sormak bahanesi yapan, tam kapatırken asıl sorununu anlatanların üzerine kusmak

22-İki çocuk daha doğurarak hiç kilo almamak ve o bebelerin ben hiçbişey yapmadan kendi kendilerine büyüdüklerini görmek

23-Nerdesin ? diye soranlara Cehennemin dibinde , diyebilmek

Durup düşnmeye başladığıma göre bitti sanırım...

MARŞ MARŞ MARŞ

2011-12-16T20:14:00.000+02:00

Ey Vataaaan gözyaşlaaaarın
Dinsin yetiştik çünkü biz!

Gül ki seeeen neşeenle
GÜL-SÜN AY! GÜ-NEŞ! TOP-RAK! DE-NİZ !

Ey Vataaaan gözyaşlaaaarın
Dinsin yetiştik çünkü biz!

Çoğu zaman dilimde melodi olur ya da beynimin içinde notalar dans eder ve ben o melodileri dinleyerek uyur ve uyanırım. Bu sabah yukardaki marşla uyandım. Hayırdır , cenk'e de çıkmıyoruz dedim :) Bu melodiler beni ortaokul yıllarına,okul sıralarına konduruverdi. Genelde günün en son saatlerinde yapılırdı müzik dersi. Günün tüm yorgunluğuyla hele hele de bir marşsa asılırdık dizelere bağıra çağıra; coşar, rahatlar, gevşerdik. Bayılırdım marşlara. Okul gezilerinin, otobüslere doluşan öğrencilerin neşe içinde coşarak söylediği marşlar hep umut ve mutluluk vermiştir bana.

İşte bu sabah da böyle uyandım; içimdeki coşkuyla yola koyuldum. Ama tüm coşkuları bir iğne misali patlatan , iki ileri bir dur ile devam eden trafikte birden aklıma bu sefer başka bir marş geldi,

" Hoş gelişler ola Mustafa Kemal Paşa
Askerin milletin bayrağınla çok yaşa
( Burada bağırıyorum ) Arş arş arş ileri ileri
Arş ileri marş ileri
Dönmez geri Türk'ün askeri
Sağdan sola soldan sağa
Al da bayrağın düşman üstüne!
.............

2011-12-15T21:03:00.000+02:00

Bazen, büyük bir sürpriz beklemezsin ama düşer ayağına; sana kucaklamak kalır. Tadını çıkarmak en güzelidir...Ötesini gerisini düşünmeden yaşarsın. Ödülün o "an" dır. Yaşamın özü hissettiklerin, beklenti duymadan bulduğundur...Teslimiyet beraatin, gidenler ise sonsuz özgürlüğün olacaktır...

MİM

2011-12-08T00:44:00.003+02:00

Mimlendim yine ! Bu üçüncüsü..İlk ikisinde tüm açıklarımı, deli bu dedirtecek tüm sırlarımı ifşa ettim. Ama bu son mim "Hypo" dan geldi. Onu kıracağıma bileğimi kırarım da yine yazarım :)))

İşte! Hakkımdaki 7 gerçek :

1- Kendimi bildiğim ve hatırladığım yaşlardan bu yana ara ara ailemin kaybı durumunda ne yapacağımı düşünür , kendi kendime ağlarım. Sanırım bu durum beş yaşındaki Balkız'ıma da genlerle intigal etmiş olmalı ki arada " anneciğim sen ölürsen ben ne yaparım" diyerek bu sebeple ağlar.

2- Dışarıya küpesiz çıkmam. Elim otomatikman kulaklarıma gider mutlaka kontrol ederim. Ola ki takmadan çıkmışsam ki bu çok ender bir durumdur, kendimi çıplak hissederim .

3- Özgürlükçü, rahat , güler yüzlü , kibar görünümümün altında otoriter ve kuralcı bir yapıya sahibim. Özgürlükçü ve kuralcılık nasıl bir arada bulunur yıllardır düşünür bulamam :)

4- Her öğünü kahvaltı ile geçiştiremem. Ola ki iki öğünü geçiştirdiysem üçüncü öğünde mutlaka normal yemek yemem lazım yoksa Frankenstein'a dönüşür ortalığa sinir bulaştırırım.

5- Yattıktan sonra ortalıkta dolaşılmasından hoşlanmam. Fena takarım açılan kapılara,topuk seslerine...Bu sesler büyür büyür yumak olur kulağımda. Ama herkes yattıktan sonra da uyuyamam korkarım ,her yerden çıt sesleri gelir :))

6- Güzel ayağa bayılırım ama kesinlikle fetişist değilim :)

7- Çok sinirlendiğimde ya da sıkıntılı bir durum içindeysem boğazım gıcıklanır ve öksürürüm.

OHHHH bitti !!! Bundan önce o kadar saymışım ki bu sefer zorlandım. Durun siz söylemeden ben söyleyeyim pek de normal değilim :))

Kimleri mimleyeceğim? Zorlama yok , isteyen herkes bu mim'i üzerine alabilir ve bloğunda hoş seda bırakabilir.

Herkese kocaman sevgilerle !

SERVER TANİLLİ ÖLDÜ ( MÜ?)

2011-12-06T00:04:00.000+02:00

Server Tanilli öldü !..

Bu tümcenin ifade ettiği anlam , bir yaşamın sona ermesi olarak algılanıyorsa bir yerlerde eksiklik var demektir. Çünkü O'nun sona eren yaşamı, 80 yıla sığdırılan özverinin öyküsü gibiydi. Bir gününü bile kendisi için yaşamadığı , toplumculuğun biçimlendirdiği bir yaşamın...

Ölecekti elbet...Niye ölmesindi ki...Üstelik tam da 80' ine vurmuşken yaşam...1978 den bu yana kahpece bir suikastın kendisini mahkum ettiği sandalyede , faşizme ve gericiliğe karşı inatla çevirdiği tekerlek bir gün dönmeyecekti elbette...

Ama bilinmelidir ki, dün biten O'nun yaşamı değildir sadece...Giden Server Tanilli değildir yalnız...

Halkına ve öğrencilerine adanmış bir yaşamı , kendisine ait saymadan yaşayan gerçek bir sosyalistti....Düşüncelerini sadece ifade edilen değerler olmakla sınırlı saymayan , yaşamını da düşünceleri ölçeğinde biçimlendiren bir savaşçı...

Korkusuz bir yürekti O...1 nolu amfiyi tıklım tıklım dolduran merak , sadece orada açılacak yeni ufukların yine o dönemlere özgü bilgi açlığıydı.

O , gerçek bir aydınlanmacıydı...Sosyolojik tahlillerden imbiklenmiş özgün değerlendirmelerin zenginleştiği, antiemperyalist özü öne çıkarılmış Milli Mücadele , O' nun ifadelerinde son derecede de gerçek bir yörüngeye oturmaktaydı.

Bir gün bile eğilmedi...

Bize ışık tuttu...Dünyaya bir başka bakıyorsak, göz O'nundur. Işık O'nun....

Biz yaşadıkça yaşayacak Server Hoca...

Yaşatacağız....

( İstanbul Barosu Resmi Sayfası'ndan alıntıdır ).

FARK

2011-11-30T22:50:00.001+02:00

Özal'ın hakim olduğu yıllardı. Depolite edilmiş gençlerdendik. Her sabah geçirme seronimisiıne annemin hiç bıkmadan sıkıştırdığı " ne sağ ne sol,orta yol kızım , ORTA YOL!!! " cümlesi hakim gelirdi.

Üzerimde yeşil, sarı, kırmızı ve mavinin en parlak hatta carlak tonlarının hakim olduğu montumla uçmaya hazır bir kelebeği andırırdım. Çocukluğuna doyamamış ve ergende olamamış bir gurup genç giriş katında koşturmaca oynardık. Gülmek için başımızı her kaldırdığımızda yukardan öfke ve utanç dolu gözlerle karşılaşırdık. Üniversiteliydik ama henüz pek de farkında değildik. Bu okulda neler neler yaşayacağımızı hayal bile edemeyecek bilinçteydik. Çoğumuz tek bir senet, çek görmeden buraya düşmüştük. Henüz dersleri anlayabilmemiz için Osmanlıca-Türkçe ve Latince sözlüğü ezberlememiz gerektiğini bilmiyorduk. Mutluyduk , hemde çok ; mutsuz bir çoğunluğun içinde bir avuç tıfıl azınlıktık. Hukuk Fakültesini bitirme ortalamasının sekiz yıl olduğu düşünüldüğünde üst sınıf abi ve ablalarımız arasındaki yaş farkımız bir hayli fazlaydı. Onlar bize bizde onlara yabancıydık. Yıllar evvel TRTde yayınlanan "Aşağıdakiler-Yukarıdakiler" dizisi gibiydik. Geneli yeşil parka ve süet bot giyer popüler kültürden çok ama çok uzak oldukları belli olan bu abi ve ablalar 1970 lerden fırlamış gibi dolanırlar biz kaygısız gençleri tedirgin ederlerdi. Burası Hukuk Fakültesiydi ve görünürde oraya yakışmayan aslında biz yenilerdik. Bu yeniler bolca cola içer, kot ve renkli hawai gömlekleri giyer, saçlarını uzatır ve üstüne üstelik erkekleri küpe takardı. Bu gençlerden biri de Bursa'lı E.di. Gurubumuzun en havalı, en popüler gençlerindendi. Tatil dönüşlerinde memleketinden gelişini dörtgözle beklerdik; getireceği kestane şekerleriyle birlikte :)

Birgün Bursalı E. tam da kudurma vaktimizin geldiği sırada bizi kenara çekerek yukarıdan uyarı geldiğini söyledi.Hepimizin gözleri faltaşı gibi açılmış nefes dahi almadan dinliyorduk. "Ayağınızı denk alın! Koşturmaca YOK! Renkli gömlek YOK! Yüksek sesle gülmek YOK! Ortama uyun, yoksa biz uydurmasını biliriz!!! " ......Tam bir şok yaşadık; o anda itirafı zor olsa da oldukça korktuk ve hemen tırstık :), yıldık. Ertesi gün hemen yüzümüzü ciddi bir hal aldı; düşünceli. Ne de olsa tehdit edilmiştik hemde açıkça , üstü kapalı bile değil. Bir günde büyüdük (!) .Gerçek anlamda büyüyünceye kadar da dışarda koşturmaca oynamaya karar verdik :).

Aradan yıllar geçmiş, üst kattaki abi ve ablalarımızın yerini almıştık. Artık ağırlaşıp, biraz da hantallaşmıştık. Aramızdan bazıları okulu bırakmış, bolca intiharlar yaşanmış ; depresyonlara bulana bulana bizde üst sınıf olmayı başarmıştık. Büyümüş müydük? Büyümek buysa evet ama bizi mutlu eden çocuk taraflarımızı unutarak....Yeni gelenlere bakma sırası bizdeydi şimdi . Yeniler bizim gibi çocukça davranışlardan uzaktılar belki ama motorsiklet ve ciple okula gelişleri bize ters geliyordu :) Yine de kimseyi tehdit etmedik ; yemin edebilirim...

Bugün hakimin önündeki masalarda davacı ve davalı vekili olarak vals ederken gözüm bir an avukatların oturduğu yere kaydı ve bir çift gözle karşılaştı. Bu gözleeeerrrr diye düşünürken ses çıkmayan ağzım kocaman açıldı ve EEEEEEE dedi. Bu Bursa'lı E.' den başkası değildi. Görüşmeyeli tam 15 yıl olmuş .Öyle mutlu oldum ki! Kırk beş dakikalık duruşma molasında aklımıza gelenlerden bazılarını hatırlamak dahi istemezken yukarıdaki tehdit aklımıza geldiğinde dakikalarca güldük... Büyümenin hiç de hoş bir duygu olmadığı kanaatiyle mahkeme salonuna dönüş yaptık.

KÖPRÜ

2011-11-13T01:40:00.001+02:00

İstanbul'a ilk geldiğim yıllardı. Rutinliğin hayatıma hükmetmediği, şehrin tadını çıkarttığım zamanlardı. Aylaklığın avare düdüğü egemendi . Cihangir' den Taksime vurur , oradan kule dibine iner Galata Kulesi'nin içinde soluğu alırdım. Başka da bildiğim yer yoktu ve tek arkadaşım da orda çalışırdı. Ama İstanbul benimdi. Tadını çıkara çıkara keşfettim her yeri, kare kare dantel inceliğinde...

Tüm bunları hatırlamama sebep olan şey ise uykuya dalarken kendimi bulduğum pencere kenarıydı . O pencerede , yurtdışına çok sık uğurladığım eşime el sallarken buldum kendimi. Neler yapacağımı düşünüyordum bir bir. Kahvaltıdan önce Doxy dışarı çıkartılacak,ortalık şöyle bir toplanacak ; daha sonrası yukarıda anlattıklarımdı. Ver elini İstanbul !

Uyumak için debelenirken geçmişten gelenler içime ferahlık kattı...Son zamanlarda hep serzenişler duyuyorum. Aranamayan, gidilemeyen dostlar..Özlenen ama birlikte olmak için gerçekleştirilemeyen planlar...Geçen yıllar...

Yorgunluğun bedenden çıkıp ruha çöreklendiği , bir türlü çözüm bulamayan insanın, karşıdan görünen hali "huzur", içinde yaşanılan gerçeği ise " kabul ediş" tir. İşte asıl gerçek budur. Huzur dıştan görünen janjanlı bir ambalajdır.

Anıların kendini üzen detaylardan sıyrılıp da sadece mutlu ettikleriyle geri dönmesi arasındaki mesafe uzun, çok uzun ! Şimdi benle, beni mutlu edenlerle yanı başımda duruyor ve gülümsüyor. Yaşadıklarına güven, diyor. Sayfalar aralanırken gözümü alan ışık , bana bilmediğim o yolda rehber olup cesaret vereceğini söylüyor ....İnanıyorum yaşadıklarıma ,sebeplerine ; sonuçlarıyla birlikte bugün adına .

Dün ile bugün arasındaki köprüden korkusuzca geçen benin yarın için randevusu yok . Ama kapısı ardına kadar açık,bekliyor...

ATAM !

2011-11-10T12:08:00.000+02:00

SENİ UNUTMAK MÜMKÜN MÜ ? ANCAK UNUTANLAR VE UNUTTURMAYA ÇALIŞANLAR İŞ BAŞINDA HER SAAT, HER GÜN; SİSTEMLİ ! AMA BİLMİYORLAR Kİ BİZ İNANCIMIZI, UMUDUMUZU SENDEN ALDIK; YOKTAN VAR ETİĞİN BİR CUMHURİYET BİZİM YOL HARİTAMIZ! NE KENDİMİZE NE DE SANA İHANET ETMEYECEĞİZ, YOLUNDA OLMAKTAN ONUR DUYARAK YÜRÜYECEĞİZ!

ÖZLEM

2011-11-08T17:11:00.002+02:00

Benim güzeller güzeli annemle biricik canım abim !!! Bu gün bayram; onlar hep birlikte. Bense onları çok özlemekte...yurtdışında değiliz ama istediğimiz her an bir araya gelememek zor, çok zor..Adı gurbet, gözü kör olsun derler ya..öyle evet...Bayramlarda ve diğer özel günlerde daha da keskinleşiyor bu duygu. İçimdeki alev sağa sola savrulup böğürüyor ,isyan ediyor...içimi yakıyor...Anne,baba,kardeş kokusundan uzak diyar beni avutmakta zorlanıyor....

Şimdi bu duygudan uzaklaşıp benim Balkız'ımın muzip fotosu ile sayfamı sonlandırıp gülümseyeceğim.....

KURBAN

2011-11-08T01:04:00.003+02:00

Sakin ve sıradan bayramlarımızdan birini daha yaşıyoruz. Şu an içerden kavurma kokuları geliyor ve saat gecenin tam 00.00'ı. Bu koku beni çok gerilere çocukluğumun bayramlarına götürüyor.

Dedem geceden fırına konulan ve ağzı çamurla sıvanan suranın önüne sandalyesini attığında sabah ezanı bile okunmamış olurdu. Dayanamaz, uyku tutmaz beklerdi. Öyle sabırsızlanırdı ki bu sabırsızlığı çenesine vurur , sabah ezanı okunur okunmaz önce tenor tonu meşhur esnemesiyle başlar, oda kapılarının açılmaması üzerine bu kez de hadi kalkın naraları atarak maaileyi ayağa dikerdi. O fırın açılıncaya kadar sandalyesinden bir an olsun kalkmazdı. Koca sofra kurulur ve fırında bütün gece pişen sura o sabahın köründe midelere indirilirdi. Ben??? Ben ve küçük kuzen Yeliz ailenin mızmızları olarak yan masaya kurulur limon yemiş yüz ifadesi ile bakıp bakıp tiksinti duygusunun verdiği titremeler ile normal kahvaltımızı ederdik . İşte benim doğup büyüdüğüm ev bu kadar etçil iken ben bu kadar otçuldum. Et namına damağımın bildiği ve annemin zoruyla kabul etmek zorunda kaldığı tek şey köfteydi. O da ağzımda büyüyen lokmalarla babamın çiğenemeyi kesin bilmediğimi düşünüp çileden çıkması ve çiğneme replikleri yaparak bana bunu öğreteceğine inanmasıyla devam ederdi. Bu hep böyle oldu .

Gelelim yazının en başına. Evet saat tam 00.00 ve içeride kurban kavurması yapılıyor. Nerede? Tabii ki yuvam dediğim evde. Ben yukarıda anlattığım mıymıntılıkta biriyken evlendiğim koca kişisi tam bir et delisi! Allah'ın sopası yok! Buyur , bir de burdan yak, dedi eminim. İyi de neresinden yakayım? Ot yediği yok ki!!!

Abim yemin törenine gelmiş annemin taaaa İzmir'den Isparta'ya getirdiği donmuş işkembe çorbasını kaşığıyla kırarak yiyen kişi! Babaannem kıymaya gübre muamelesi yapan kadın !... Ettiğim tüm laflar inci gibi diziliyor önüme. Evet babaannemin un kurabiyesini bile kuyruk yağından yaptığını düşünürsek bu güne de şükretmeliyim biliyorum. Ama bu bayram en başta bizim aileye sonra da benim eşime bayram . Ben ise her bayram gibi bu bayram da mağdurları oynayan ve kale alınmayan bir yaban kedisi .

İYİ BAYRAMLAR!

2011-11-05T00:31:00.000+02:00

TÜM ARKADAŞLARIMIN BAYRAMINI KUTLAR ; DAHA MUTLU VE UMUTLU NİCE

BAYRAMLAR DİLERİM!

YARDIM MELEKLERİ

2011-10-24T10:28:00.000+03:00

İlk defa bir cümle kurabilmek için pc nin başında duruyorum, bakıyorum bembeyaz sayfaya. Keşke şu son 20 gündür yaşadıklarımızı silebilme imkanı olsa, bembeyaz bir sayfa açabilsek tek tık'la. Yok! Koca bir " Yok " hissediyorum yüreğimde. Bununla ilgili yazacaklarım çok ama kelimelerim yine "Yok".

Biricik dostumun kurmuş olduğu bir oluşumun linkini veriyorum. Mümkün olduğunca yayılması çaresizliğe bir damla su serpecektir...

http://www.yardimmelekleri.blogspot.com/

DEĞİŞİM

2011-10-13T13:16:00.001+03:00

EVLİ

Erkek işten gelir, kapıyı çalar. Kadın kapıyı aralar ve şifre nedir diye sorar; erkek " seni seviyorum " der ve kapı ardına kadar açılır. Ya da kadın işten gelir , daha ayak sesleri duyulur duyulmaz kapı aralanır.Erkek kadını aşk dolu gözlerle içeri çeker , mutfakta elleriyle hazırladığı masa ve tabaklara kurulmuş yenmeyi bekleyen yeni kızarmış enfes köfteleri gösterir. Dudaklar birleşir, kokular içe çekilir ve gün boyu neler yaşandı muhakemesi için yatak odasına geçilir. Sırt üstü yatarken günün bakiyesi çıkartılır, biraz da dinlenme...Gece yatarken tv nin klasik müzik kanalı seçilir ve otomatik kapama ayarlanır ve huşu içinde uykuya dalınır...Sabah kalkılır ve bu aşk oyununu tekrar tekrar yaşamak için can atan iki kişi öpüşerek evden ayrılır.

EVLİ VE ÇOCUKLU

Kadın sabah sürünerek yataktan kalkar. Parmak uçlarına basarak giyinir ve pusuda bekleyen yavruya görünmeden çıkabilmek için saçını bile tarayamadan evden süzülür. Öğlene doğru evi arar. Bakıcıya yavrusu için
-bu sabah hapşurdu mu?
- evet
-kaç kez?
-üç
-hay allah, keşke kongest şurup verseydin
-verecektim ama abim verme annesi ver deyince ver, dedi.
- Hay Allah, iyi o zaman okuldan gelince verirsin...

Kadın sonra erkeği arar.

- Bu sabah hapşurmuş.
-Evet
- Şurup verecekmiş verme demişsin.Oysa ben ona vermesini söylemiştim.
-Ne bileyim, söylemedi ki bana.
-Böyle hapşurmayla başlıyor hep zaten.Sonra ciddileşiyor iş.
-Nasıl yani??? Hasta mı olacak şimdi??? Gidip okuldan alayım o zaman şurup içireyim.
-Şurup içirmek için okuldan mı alınır? Hayır!!! Gelince içer.
-Offfffff!!! Tamam o zaman! Hadi görüşürüz!

Der ve telefonlar kapanır. Bu rutin her sabah ve her akşam senaryosu farklı replik ve düpliklerle dolu yaşanmaya devam eder.

"Bekar" olunan kısım.... Güzel günlerdi, hoş biraz da boş, özgür ve bencil. Rutinlerin hayata uğramadığı bu günleri düşündüğümde tüm güzelliğine rağmen açık pencereden içeri süzülen buz gibi bir rüzgar hissediyorum; soğuk ve ıssız. Sonra kızımın yüzü aklıma geliyor, içime güneş doğuyor sıcacık ve beni tüm yorgunluğumla ayakta tutacak güçte sevgi ve dirençle.

Hayat değişiyor; zaman ve içine katılan bireylerin yarattığı enerji ile. Değişen hayatlar içinde yeşeren umutların varlığı o hayatı yaşanır kılıyor ve devam! dedirtiyor.. herşeye rağmen.

2011-09-09T22:18:00.000+03:00

UZAKLAŞTIKÇA

YAKLAŞIYORUM SANA.

KAÇAYIM DERKEN

İÇİNDE REHİN.

KOŞUYORUM

YANIBAŞINDAYIM.

SESİN KULAĞIMDA

TENİN TERİM KARIŞIK...

ELİMDE DEĞİL

SENİ SEVMEK...

BEDENİM HAYIR

RUHUM SANA ESİR.

KEDİ

2011-09-07T14:20:00.000+03:00

SEN BENİM YUVAM OLSAN!

TAŞINDIK

2011-08-03T01:33:00.000+03:00

Mekanların, sokakların, eşyaların ,giysilerin kısacası herşeyin ruhu olduğuna inanırım. Bu ruh beni yakaladı mı ben ona alışır ve sadık kalırım. Zor gidenlerden , zor atanlardanım. Hele hele yaşanmışlıklar,anılar ve birikenler varsa.

Beyoğlu Adliyesi İstiklal' den Haliç'deki yerine 1999 yılında geçmiş ,ben ise 2000 den beri oradayım ; hemen hemen her hafta mutlaka ! Bugün gittim ve şok oldum. Evet taşınma takvimi belliydi ama biraz öne alınarak gerçekleştirilmiş. Kapıdan her girdiğimde mutlaka uğradığım, duruşmaya geç kalma korkusuyla uğrayamadığım zamanlar merak edildiğim, duruşma aralarında bulunup öğlen arası aşağıda beklendiğim haberi uçurulup aşağıya indiğimde bana özel yemek siparişi ile karşılaşıp şaşıp kaldığım, kendimi evimin oturma odasında hissettiğim, Memed Abimin kahvesi, Recep'imin sohbeti ve güleryüzü , elemanların birbirlerine yaptıkları şakalar ve takılmalar aslında benim gibi pekçok avukatın neşesi, yaptığımız sıkıcı ve sorunlu işlerden silkelenme yegane güç toplama yerini kapalı görünce içim karardı. Dile kolay on bir yıl geçti, en fazla da bu adliyede. Cezasından, Asliye'sine,Sulh'tan, Aile'sine...Ne kavgalar, ne hüzünler, ne sevinçler ...Ne anılar birikti ! Hepsi gözümün önüne dizildi. Koridorlar kapalı ve ıssız....Alışmamışım bu haline .İçim sıkıldı ! Duruşma bitimi duramadım karşı bloğa geçtim orası da böyle mi merakıyla. Baro Odasına girerken Memed Abiyle karşılaştık, kucaklaştık. Hal aynıydı, cuma son !

Evet adliye sıkıntımız vardı, şikayet ederdik ; hem de çok. En çok da İstanbul'daki sayısı 18 , belki de bu sayıyı da geçen adliyelere yetişme sorunu bizi mahvederdi. Şimdi yapılan adliye Avrupa'nın en büyük adliyesi. Görenler şahane diyor! Ama ya ruhu ? Birden aklıma Mustafa Sandal'ın "Araba" şarkısı geldi :))))) Peki bizim yeni adliye'nin ruhu olacak mı ? Bende ruh bulabilmesi için bir hayli zaman geçmesi gerekecek bunu biliyorum.

Adliye'den çıkarken arkamda bıraktığım hüzün yerini gerçek bir hasrete, ideal' e, gönül arzusuna bıraktı ; Avrupa'nın en büyük adliyesine sahip olmak yerine Hukuk Devleti olma çabası yer alsa ve bu uğurda yol alınsa değil saray ben barakada avukatlık yapmaya razı olurdum !

VEDA

2011-07-15T15:44:00.000+03:00

SALON FUARE !

TÜM OYUNLAR TÜKENDİ.

BAŞROLDE BEN

SUFLEM BİTTİ.

VAZGEÇTİM

2011-07-08T23:12:00.002+03:00

ÇOK OLDU VAZGEÇMİŞLİĞİM
BENİM OLMAYAN TENİNDEN..

UMUDA KAPANAN ,

TUTSAK GÖZLERİNDEN..
BİR ŞEY BEKLEMİYORUM !

İSTEMİYORUM!

YÜREĞİN YETER

BENDE KALAN,
BENİM OLAN !

TEK ÇIRPIŞLA

SONSUZLUĞU YAKALAYAN,

İÇİNE HAPSOLAN GEÇMİŞLE

BENİ SARAN TEK GERÇEK

TUTSAĞIM OLSUN !

SEVDİĞİMSİN

2011-07-03T21:59:00.000+03:00

Sevdiğimsin...

Gönlümün gördüğü

İçimi eriten soluğumsun.

Sensizliğin adı yok

Eller öksüz..

Sözler dilsiz..

Ben sensiz.

Bunun adı yok!

Sevdiğimsin...

Olmazı bile bile

Gün bize doğsun,

Sevda türküleri bizim olsun.

Ayrılık getiren rüzgardan uzak

Birbirimizin içinde aşkla çoğalan

Tüm masallar bize yazılsın.

Bunun adı yok!

Sevdiğimsin..

2011-07-01T12:24:00.000+03:00

BAKTIĞINIZ HER PENCERE İÇİNİZE UMUT DOLDURSUN.

MUTLU HAFTA SONLARI TÜM DOSTLARIMA!

2011-06-25T23:39:00.003+03:00

BAKIYORUM SANA UZAKTAN

ÇOK UZAKTAN.

İÇİMİ KIRAN SÖZLERE ELVEDA !

UNUTMAK İSTEDİĞİM HERŞEYE.

BENDE SAKLI, EN DERİNİMDE SEN!

İÇİMİ TİTRETEN SENSİZLİĞİNLE

BAŞBAŞA SEN VE BEN!

SARIYORUM

BANA DEĞEN SESSİZLİĞİ.

YOL YAPIYOR GEÇMİŞE.

TÜM ÇİÇEKLER RENKSİZ

SOLMUŞ ELİMDE.

TEK SEN , SEN..

YÜREĞİMİN IŞIĞI.

HAYATIMI AYDINLATAN

CENNETSİN.

SEN BENİM HERŞEYİMSİN.

2011-06-21T14:30:00.006+03:00

Öğlen çıktım adliyeden. Havasızlık ve ter kokularından bayılmama çeyrek kala bitti duruşmalarım . Arabaya biner binmez son ses açtım teybi; içimdeki gürültüyü bastırmak adına. Rock dan her daim keyif almama rağmen hiç öyle son ses açık teyp dinleyicisi olmadım. Bas'ın davul ile flörtü caz armonileri ile daha hoş gelmiştir bana hep. Ama bu sefer iyi geldi bangır bangır müzik sesi... Hiç iyi bir hafta geçirmedim. Ev reisinin rahatsızlığının ayak seslerini saymazsak yaklaşık yirmi günü bulan rahatsızlığı artık üzerimde ve ruhumda bir türlü aydınlanmayan gökyüzü depresyonu oluşturmaya başladı. Daralan içimi ferahlatacak çıkar yol uzakta mıdır yoksa yanı başımda da ben mi göremiyorum. Etrafımdaki insanların sabrıma ve güleryüzüme methiye düzmeleri bile sinirimi bozmakta. Ben boynuzları çıkmış bir şeytan olmak istiyorum,elinde tırmığıyla. Birilerinin poposunu dürtükledikçe kahkaha atma hallerinin hayali bile zevk veriyor. Sabahlara kadar sokaklarda sarhoş dolaşmak ( hiç içmem ), sahillerde uyumak ( üşürüm) , nereye gideceğimi bilmeden gitmek istiyorum burdan ve mümkünse kendimden ve herşeyden. Biliyorum bu bana hiç yakışmayan bir yazı oldu ama ben bu denetimli , sorumlu, pozitif ve herşeyi tolore eden halimden uzaklaşıp bana hiç de yakışmayan şeyler yapmak istiyorum. Hiç kimsenin benden beklemediği şeyleri...

YARGILA-MA

2011-06-16T14:06:00.002+03:00

MAHKEME SALONU GİRİŞİDİR.

KUŞ YUVASI

2011-06-14T11:12:00.005+03:00

Dün anne kuş eve girdi. Girdiği an itibariyle ev şenlendi. Şimdi öpüşme, koklaşma , sarmalaşma, muhabbet , kudurma, koşturma, gezme-tozma ve ana elinden çıkma yemek yeme zamanıdır..

ADSIZ

2011-06-11T22:36:00.005+03:00

Tuvaletten çıkarken kapıya yaslanmış bekliyordu çocuk. " Ya seni seviyorum diyeceksin ya da sonsuza dek burada kalacaksın" dedi. "Deli misin sen? " dedi kız . On yaşında bir çocuk için ilk defa yaşadığı bu şey bir taraftan gülme isteği uyandırıyor ama bir yanı da ürküyordu. Ama bu çocuk da çok oluyordu! Etrafına bakındı; durumu farkeden hademe Katibe Teyze hızla onlara doğru gelirken tuvalet kapısına duvar ören oğlan korkudan kaçmış, tuvalet önündeki tartışma da son bulmuştu.

Okulun folklor kursuna katılan kızın bir süre sonra karşısında oğlanı bulması çok olmamıştır. Ama aralarındaki boy farkı oğlanın bu durnumdan rahatsızlık duyup kurstan ayrılmasıyla son bulur. Kız rahat bir nefes alır. Alır almasına ama arkasından koşup saçlarını çekiştiren bu çocuğu bir gün görmediğinde merak eder , bir gün birkaç güne çıktığında da özlemesine engel olamazmış. Amaher karşılaşmaları koşturmaca, saç çekmece ve bağırış çağırışla karışık hallermiş. Çocuk kızdan bir sınıf büyük olduğundan kız son sınıfı onu kah merak ederek kah hayal ederek geçirmiş. Nerde olduğunu bilmesi mümkün değilmiş.

İlkokul bitip ortaokula yazıldığı ilk gün kız tam karşısında oğlanı bulmuş. Çocuk geldin mi demiş. Kızın da yanıtı evet' . Çekişme bittiği yeden yeniden başlamış. Kız kaçar oğlan kovalarmış. Doğru düzgün konuşmanın hiç yaşanmadığı iki yıl da geride kalmış. Oğlan mezun olup gitmiş. Lise yıllarında ise hafta sonunda düzenli gittikleri senfoni konserlerinde karşılaşmışlar hep ama hiçbir şey konuşamamışlar; kaçamak bakışlardan başka .

Araya yine yıllar girmiş. Kız evlenmeden birkaç ay önce otobüs beklediği durakta içinden bir ses arkasına dönüp bakmasını söylemiş. Hınca hınç kalabalığın içinden kendisine bakan bir çift göz ile buluşmuş gözleri. Kendisine aşk ve özlemle bakan bu gözler o çocuktan başkasının değilmiş. Kız hızla önüne dönmüş ,tekrar arkasına dönmeye cesareti yokmuş ; o arada gelen otobüsüne binip giderken her ikisinin de yapabildikleri sadece birbirlerine bakmak olmuş.

Aradan uzun uzun yıllar geçmiş. Tanıştıklarından ,tam otuz iki yıl sonra karşılaştıklarında bu sefer kız cesaret gösterip selam vermiş ve gülümsemiş. Çocuk buna inanamamış. Çoktan hazır olan kalbi duruma yenik düşmüş. Kapalı kapılar açılmış ardına kadar ; içeri gün ışığı dolmuş. Konuşmadan geçirilen otuz iki yılın içinde hem çocukluk hem gençlik gömülmüş. Şimdi ise farklı hayatların sorumluluğu ile birlikte birbirlerinin vazgeçilmezleri olduklarının gerçekliği arasında sıkışan kız ve oğlan birer yetişkin olduklarının kabulüyle el sıkışıp ömürlerinin sona ereceği güne kadar dost kalmaya and içmişler.

ZOR

2011-06-01T12:33:00.005+03:00

Dün başıma gelecekleri bildiğimden belki de , hiç kalkasım gelmedi yataktan. Yattığım yerden felaket senaryoları kurdum, kalkmamak adına..Hiçbiri olmadı tabii. Altı saat mahkeme koridorunun tozunu yalayıp yuttuktan sonra ofise sürünerek vardım. Gelincik tarlalarını anımsatan ama sadece toz ile kef arası ,kısaca leş kokan dosyaların arasında şöyle bir durup baktım. Ve baktım dedim ki dilini eşşek arası sokusuca ! Bu anlarda hep aklıma gelir babamla yaşadığım o diyolog : " Ben zoru severim babacığım, zor olan güzeldir! Zor olsun benim olsun !". Al sana dendi! Al !!!!

Bu cümleden sonra sanki tüm döngü zorluk üzerine kuruldu bana karşı. Herşeyim zor oldu, herşeyim. Herkesin kolaylıkla yaşadığı herşey, tüm ilkler benim hep zorlarım oldu. Nur topu gibi bir sürü zor'um var benim. Bu öyle ki hayatımdan çıkarmaya çalışsam da olmuyor, gitmiyor, bitmiyor, azalmıyor... zor! Yapışmış çıkmıyor. Şimdi ne kadar tam tersini günün yirmi dört saati dilesem de, değişen hiç bir şey olmuyor. Zor , hep zor !

BALONLAR

2011-05-30T20:45:00.014+03:00

E- Seni çok seviyorum.İyi ki varsın benim yaşam hediyem !

Otuz yıldır seni seviyorum. Şimdi kalbime mahkumum,iki yıl sonra aklıma.

Sonsuza kadar seni seveceğim.

Seni hep sevdim daima seveceğim.

K- Seni çok seviyorum

Seni çok özlüyorum

Sonsuza kadar seni seveceğim, daima.

Seni deliler gibi seviyorum.

E- Beni deli gibi değil aklınla sev.

K- Çok özlüyorum.

E- Beni mi?

K- Kim olacak, tabii ki SENİ !

E- Sevgili ya da arkadaş olmamızın farkı yok, hayatımda ol yeter bana.

Bu işin gerçeği Yanlış ve Yasak.

Bizim birlikte olmamız imkansız.

Birlikte yaşlanamayız.

Sen beni kurtarıcı olarak görüyorsun.

Bu nasıl bir şımarıklıktır anlamadım.

Benim başka hayallerim var.

K- ( Sadece susar .Aşkın girdiği girdaba inanmak istemeyen gözlerle çaresizce bakar ve yine susar ).Sonra uçar...

ÖZLEM

2011-05-26T15:54:00.003+03:00

Bazı bazı , hadi itiraf edelim sıkça özlem basar beni. Ağır gelir sırtıma, içime, yüreğime; kulaklarım uğuldar....

Düşünürüm , bir buket olsa elimde, biri annem, biri babam, biri abim, biri ablam, diğerleri de yeğenlerim, tüm sevdiklerim...Ve ben gömsem başımı bukete ; koklasam , koklasam, koklasam...O koku hiç geçmese benden,uçmasa...

Ben balarısı olsam, o bukete konsam, konsam, konsam....Orda uyusam, uyansam; uçsam,uçsam,uçsam...

Hep orda kalsam...

MUTLU YILLAR !

2011-05-23T12:48:00.004+03:00

Canım kızımın bana duyguların en güzeli , anneliği tattırdığının 5. yılına girdik bugün.

Nice yıllarımız olsun diliyorum, geri dönüp baktığımda yüzümde tatlı tebessümler oluşturan.

Seni seviyorum canım kızım !

BALÇIK

2011-05-18T11:36:00.005+03:00

Bir Seçim ucuzluğu almış başını gidiyor. Ağzından köpükler saçarak konuşan liderlerin karşısındaki- ler onlardan da beter kudurmuş alkış tutuyor. Tv görüntüleri karşısında bir an galadyatörleri seyreden ve alkış tutan insan manzaraları geldi yüzyıllar öncesinden . Dar ağacına asılacak insanları seyretmek için meydanları dolduran insanların aldığı hazzı gördüm gözlerinde. Acı ve orgazm karışımı bir hissiyat ile olan biteni seyreden insanoğlu. Onların aldıkları zevk karşısında partnerini daha da coşturmaya çalışan partner edasının oluşturduğu zeminsizlik, seviyesizlik ve alaturka taktikleri kaset savaşlarıyla daha da ayyuka çıkmış durumda. Yaşadıkları ülkeyi cennete çevirme vaatlerinin ümitleri kalmamış insanlar üzerinde hiç bir etki yaratmayacağını bilenler , ülkeyi koca bir arenaya çevirme hususunda ant içmiş gibiler. Dallas dizisiyle cinselliğin entrikayla bulaşmış yüzü ile tanışan Türk toplumunun o yıllardaki naif ve bakir halini özlememek mümkün mü? İnternete düşen görüntüler, gizli çekim, kaset görüntüleri izleyenleri doyurmuyor artık. Daha fazlasını isteyecek , gün geçtikçe bu arzu daha da kamçılanacak giderek . Belden aşağı toplum haline gelmenin yarattığı seviyesizliği yukarı çekme çabaları hiç bir işe yaramıyor. Çığ aldı başını gidiyor; önüne geleni kendine katarak ..

Zerafet ile buluşan cesareti , aklı , fikri , çabayı; meydana gelen sonuç mağlubiyet bile olsa ayakta alkışlayan toplumlar için yarınlar bir muamma değildir. Yuhalama, iftira, hakaret, sövme recm ile harmanlanmış savaşların ne galibi ne de mağlubu bellidir. Kaybeden sadece toplumun kendisidir.

13 Haziran sabahı yeni bir Türkiye'ye uyanmayacak kimse. Hiç bir şey bir önceki sabahtan farklı olmayacak. Kirlendiğini farkedebilenlerin çabası ve pişmanlığı bile yetmeyecek; geri dönüşü yok yaşanılanların. Taziyeler sunulur !

İLK

2011-04-14T18:17:00.003+03:00

Böyle miydim ya ben ! Annem beni kapıdan her geçirişinde bir sürü tembihleri de yanıma eklerdi. Yapabileceklerim çoktu ve sanki zamanım pek azdı. Parçalanan dizlerimi pansuman yaptırdıktan sonra aynı hız koşmaya devam eder, denizde kimsenin göremeyeceği kadar açılır, kulaklarım patlama sinyali vericeye kadar dalar, paraşütle atlar, sarp kayalara tırmanır, uçurumlardan korkmazdım. Canım yanmazdı; erkek Fatma lakabının şubesiydim adeta. Doğuma girerken dahi lunaparka gider gibiydim. Dim..dim..dim. Dili geçmiş zaman. Evet geçmiş zaman.

Şimdi , aynı operasyonu daha önce iki kez geçirmiş olan ben üçüncüsü için ilk kez tedirginlik ve sıkıntı hissetti. Kolay itiraf edemese de ilk kez korktu ,endişelendi ve düşündü. Ben bu bene hiç alışık değildi ve yeni tanışmıştı. Hiç ama hiç hoşlanmasa da bu ben yeniydi ve ona aitti. Merhaba demekten ve kabullenmekten başka yapabileceği birşey yoktu.

Hastaneye gidildi. Doktorla konuşuldu ve işlemin yapılacağı yere inildi. Hemşire gidelim dediğinde kocaya bakıldı " O da gelemez mi ? " denildi. Şimdi doğuma bile eşler alınırken benimkinde niye olmasındı. Ama cevap olumsuz olunca kocaya bir daha dönüp bakılmadan kapalı kapıya yönelindi. Baksam buğulanan gözlerde hazır bekleyen yaşlar düşebilirdi. Böyle miydi bu kadın ya ! böyle miydi ? Anne olmakla yumuşayan bu kalp ve ruh bir daha eski haline dönemezdi. Anlaşıldı ve kabul edildi. İtiraz etmenin manası yoktu. İlk defa yavrusu için endişe ve kendisi için korku hissetti; tıpkı annesinin kendisi için hissettikleri gibi . İlk kez keşfetti.

AYLAR SONRA..

2011-04-09T21:41:00.004+03:00

Evet aylar sonra bakmaktan bıktığım , açılmayan ve koskoca kırmızı bir yazıyla "mahkeme kararıyla kapatılmıştır " yazan bloğum açılmış. Ne sevindim anlatamam. Yazı yazmanın ötesinde yazılarını merakla beklediğim bir sürü arkadaşım var benim. Hepsine kavuşmuş oldum çok şükür !

HERKESE MERHABA !!! demek istiyorum ayrı ayrı, kabul ederseniz...

BEKLE

2011-03-07T13:47:00.002+02:00

Burası adliye, Baro Odası. Ben bir avukat! Saat 11.30 duruşması bekleniyor ve şu an saat 13,50.
Ben bir avukatım, adalet tecilli edecek, bekliyorum........

OFF 2

2011-02-20T16:56:00.005+02:00

Bundan bilmem kaç ay evvel yine bir pazar koca bir OFF çekmiştim sizlere. Şimdi yine içimde koca bir off var. Dün sabah Hati elinde bavulu gözünde yaşı ile çaldı kapımızı; " bitti" diyerek. Omzumda içinde kalan yaşları da akıttıktan sonra biraz daha rahatladı. Dışarı attık kendimizi. Gidilecek en iyi yer olarak da yakınlardaki bir alışveriş merkezini seçerek. Balkız olmadan önce soğuk hak getire idi. Şimdi kapalı yer mucidi olup çıktık. Reis, yeni fırın diye tutturdu; koca alışveriş merkezindeki Elektro World'u bulamayınca çocuklaşıp hadi gidiyoruz dedi. Balkız elimde Reis önümde ben iki çocuklu kadın ruhiyatında, cinler tepemde !! Bu sefer başka bir kapalı mekana uçuş yaptık. Reis hemen fırınların yanına; kaptı eline koca bir fırın yapacağı yemekleri ve böreklerin hayaliyle coştu. Benimde içimde coşmuş koca bir OFF ile peşinde..

Bu sabahta aynı OFF içimde daha büyük ve çöreklenmiş bir halde..Çıkalım bakışlarını anlayan Reis hemen pencereyi açtı "baaakkk ne kadar soğuk, donarız" . Dedim çıkalım, boğaza gidelim hatta dingil nereye dönerse oraya; yemek yiyelim avarelik, serserilik yapalım hatta ......." .Reis korktu benden ve ben de var olduğu çok açık potansiyel serserilik hallerinden. Cevap "Cıııkkk!"

Balkız Hati ile masal seansında,Reis belgesel kanal turlarında, ben se evrak çantası içerisinde beni bekleyen dosyaları elime almamak için bi mutfak bi tuvalet arasında dolanmakta.. Bir OFF çeksem karşıki dağlar duyar mı desem , valla Moskova'dan bile duyulur da ....ne yazar !

HALA

2011-02-08T21:09:00.010+02:00

Akşamdan kalmayım bugün

Sabah olmayacak asla !

Bak her yer karanlık

Işıksızım...

Hala

Git derken kalmanı

Giderken tutmanı dilemek..
Med- cezir hayatım

Tutunamadım...

Hala

Hep yanan umudun kaynağı

Ben!

Kaçak! Sen..

Hiç olmamış hayatın

Hayali bekliyor

Hala

ZÜHRE

2010-12-11T00:59:00.005+02:00

Ahmet Kaya ile liseli yıllarda tanıştım. Dinlediğim müziklerden çok farklı "özgün müzik" etiketliydi ama yüreğime değdi. "Ağlama Bebeğim" albümünü ağabeyim ile birlikte tüm gün dinler, bıkmazdık. " Hasretinden Prangalar Eskittim " ile hüzünlenir, yarınlar için umut beslerdik. Kürt olduğunu bilmez, ilgilenmezdik. Sol yanı ağır basar, bizi buradan yakalardı. Yurt dışına çıkmaya zorlanan ve hatta zorla gönderilmesine sebep olan hadiseler o gün de , bugünün Türkiye'sinde de makul sebepler değildi; bana göre. On yıl önce ölüm haberini Türkiye'den de önce yakın arkadaşına gelen telefon haberi ile aldığımızda gözyaşlarına boğulmuştuk. Hak etmemişti, erken ve ülkesinden çok uzakta olan ebedi ayrılığı.

Bugün köprülerin altından çok sular aktı. Sular durulmadı, temizlenmedi de. Ancak o gün Türkiye'si ile bugünkü arasında çok şey değişti. O gün kendisini yurtdışına apar topar çıkartan, def eden devlet bugün cenazesinde kendisini anacak, hazır olacak ; tam kadro. Muhalefet ise yok!!! Nasıl? Neden? Bu bir günah çıkartma mı? Sorulara verilecek cevaplar hazır ama samimi değil. İnandırıcı hiç değil. Bu anma toplantısını Türk-Kürt savaşının durmasına katkı sağlayacak bir adım, politik tavır ve oy taktiğinden uzak, basiretli ve objektif devlet adamlığı tavrı olarak tarihe geçmesini arzu ederdim. Türkan Saylan'ın mevcut iktidarı ve yarattığı sinerjiyi eleştiren tavrı sebebiyle Türkiye' ye katkıları gözardı edilerek cenazesine bir Allah'ın kulu iktidar mensubu devlet adamının yokluğu, yapmaya çalıştıkları şeyin hayrını (!) görmeme engel oluyor.

İnandırıcılıktan yoksun, mayınlı politik tavır ve söylemlerin yer aldığı ve mide bulandırdığı gündem içinde , yumurta ve yuhalanma ile karşılanan devlet adamlarının korkulu rüyasının ne yazık ki herkesten fazla gerçeği analiz edebilen üniversite gençliği olması ne kadar hazin verici.

Bugün oturdukları koltukları boşalan yerden dolduracak mülkiyelilerden aldıkları cevap yarın Türkiye'sinde günışığının daha aydınlık ve ferah olacağının cevabıdır ve bizim umudumuzdur.

KURBAN BAYRAMINIZ KUTLU OLSUN!

2010-11-15T00:10:00.003+02:00

Bu aralar zamansızlıktan arkadaş bloglarını takip edemediğim için kendi bloğumdan Bayramınızı kutlar herkesi bayram sevinci ve coşkusuyla kucaklarım.

Sevgilerimle!

SEN

2010-10-12T10:53:00.008+03:00

Sevgili misin? Hayır

Aşığım? Hiç değil

Sen..

Sen sıla hasreti, anne kokusu

Sen gün ışığı, iyot kokusu

Sen bildiğim, bana ait herşeyin ortağı

Kayıplarımın sesi, soluğu

İç sesim , çığlığım

Sen pişmanlığım , sorgularım...

Sen...

Sen , tüm soruların cevabı

Uzanıp da tutamadığım elsin.

ZÜHRE

DOSTLAR

2010-10-06T11:51:00.006+03:00

Anılarla ve kahkaharla dolu harika iki gün geçirdim. 2004'den beri ABD' de yaşayan ve neredeyse 5 yıldır görmediğim canım dostum, kardeşim Nihan geldi. ABD macerası başlamadan önceki tüm aşamaları birlikte yaşamış ilk gidişinde arkasından hüzün ve endişe dolu gözlerle el sallamıştım. Ama o buradaki başarılarına orada da hergün bir yenisini ekleyerek gurur kaynağım olmaya devam ediyor. Başarılarından sadece biri olarak ünlü çizgi film Pembe Panter'in yine onunla özdeşleşen müziğinin bestecisi Hanry Mancini adına kurulan Enstitü' nün açmış olduğu beste yarışmasında dereceye girmek. Daha ne diyeyim! O bir kompozitör, o bir ressam, o bir müzisten ... uzayıp gider.

İstanbul'a geldiği günün akşamı eve gittik. Balkız önce edalı edalı baktı ardından üzerine atladı. Sofrayı hazırlayıncaya kadar Nihan'a evi gezdirmekle başlayıp çekmecesindeki tüm kıyafetleri bir bir gösterip yerlere attı. Sonrasında saklanbaç, zıplama , atlama, çığlık atmaca....Nihan'ın kardeşi tatlı Aslı'nın BAlkız'a özel yaptığı çiçek kız aparatları ile BAlkız süslenerek, Nihan'ın Bursa'dan kumaşlarını alıp hepimize özel olarak diktirdiği Arnavut Şalvarları ile şalvar partisi yaptık.Aman ne rahatmış. Benim kocişin yorumu hemen şöyle oldu: " Ecdat işi biliyormuş" :)). Tevekkeli babaanemle anneannem kışın pazen, yazın basma şalvar diktirir; ancak gezmeye giderken "entari" giyinirdi.

Gece Balkız'dan arta zamanlarda hep konuştuk, konuştuk ve bolca güldük.Anlatacak şeyler o kadar birikmiş o kadar susamışız ki birbirimize.

Sabah erkenden Balkız'a yakalanmadan çıktık evden. Duruşmanın olmadığı gün olması beni rahatlatırken ofise vardık.İçeri girer girmez diğer kankamız Yeco'yu aradık . Yeco benim İstanbul maceramın ilk tanığı, ortağı ve benim bu şehre alışmamdaki ilk desteğim.Ona çooook şey borçluyum çok! O benim Beyoğlu Ofis Maceraları'nda anlattığım biricik ortağımın ablası. Benim dostum, sırdaşım. Nihan'la ikisi hayatımın en zor , en karışık ve en mutsuz günlerimin ortağı olup birlikte geçirdiğimiz harika anıların baş kahramanları. . DOST! Dost diye düşündüğümde hep ikisi gelir aklıma burda. Vazgeçilmezlerim..

Yeco'nun gelmesiyle birlikte üçlü bir sarılış !!! Bağırış, çağırış ve kahkahalar çınlattı kahvaltı sofrasını. Neler hatırlandı, neler anlatıldı..2001 ve 2002 yılbaşını birlikte geçirdiğimizi unutmuşuz. Bir gece evdeki tüm likörlerin üzerine içtiğimiz şaraplar sayesinde insanlıktan çıktığımız an.. Aman Yarabbi neler yapmışız. Belki o zamandan beri ben hiç içmiyorum.Hatta tövbeliyim :)) Gittiğimiz konserler, insan manzaraları; bir sürü anektotlar !

Saatler çok çabuk geçti ve ayrılık vakti geldi. Yeco işleri sebebiyle erken vedalaşırken Nihan'da birkaç alışveriş sebebiyle İstiklal'e çıktı. Birkaç saat sonra tekrar telefonlaşıp buluştuk Nihan'la. Uzun zamandır özlenen kumpirle midemizi doyururken sohbete devam ettik. Bu arada kumpir İzmir'de ilk çıktığında ben üniversite 1. sınıfta okuyordum ve o zamanki adı da " Baked Patato" idi. Nedense yıllar sonra İstanbul'a geldiğimde adının kumpir olarak değiştirildiğini öğrendim. Bunu eşime anlatığımda ilk tepkisi " tabii siz İzmirliler sosyetesiniz, sosyete! " oldu :))

Ayrılıkları hiç sevmem, vedalaşmaları da. Ne yapacağımızı bilemedik Nihan'la. Birkaç dakika ayrılamadık birbirimizden. Seneye görüşeceğiz demek ağır geldi bize.Kısa bir hesapla en iyimser tahminle 8 ay sonra görüşebileceğimiz çıkamadı dilimizden. Ben işin kolayına kaçıp ağlamamak için 15 gün sonra görüşeceğiz dedim. 15 gün sonra !! Evet evet dedi Nihan'da dolu gözlerle. Hasrete hasret yüklenen sevgiyle sarıldık tekrar tekrar.. Umarım 15 gün kadar kısa gelecek ve geçecek süre içerisinde tekrar görüşürüz niyetiyle arkama bakamadan salındım ofise.

İnsanın hayattaki en büyük kazançları olarak elde ettiği dostlarla hayatın nasıl anlamlı ve katlanılır kılındığını düşünürken içim ısındı ; eve gidiş yolu

bile kısaldı.

İyi ki varsınız!!

UNUTMAK

2010-09-07T14:44:00.006+03:00

Son bir kaç yıldır unutkanım. Bu sene had safhaya çıktı. Oysa unutmak isteyip de unutamadığım bir dolu şey varken, unutmamam gerekenler bir bir dilini çıkarıp el sallıyor bana . Bu tatilin , bir kaç gün hasta olmamın dışında , zihnime çok yarayacağını düşünürken dün ofis kapısı çaldı. Karşımda iki adam ve bir çocuk. Kocaman gülümseyen gözlerle ve benim onu tanıdığımdan çok emin ifadeyle " Abula merhaba !" .

Ben şaşkın " Pardon kimi aramıştınız ".

Adam " Zühre Abula ben... ben !! " .

I-ııııh, hıık ! Gözüm bile ısırmıyor.

"Valla tanıyamadım, çok özür dilerim; biraz tanıtsanız" .

Aklımda içeride müvekkilde; toplantının en derininde kalkmışım. Adam Taksim diyor, kartonpiyerci, boyacı diyor, bende ı-ııııh. Tanımıyorum. Gülümseyen dudaklar hafif hafif kapanmaya, bakışlar alınganlığa doğru kaymaya başladı. Valla tanımıyorum, ne yapayım şimdi !!! Tanıdım desem onu bunu soracak ve ben cevap veremeyecek saçma, samimiyetsiz bir gülümsemeyle sohbetin sonunu bekleyeceğim. Adam ordan girdi burdan çıktı baktı olmadı

" abula, tabii aradan çok sene geçti de ondan tanıyamadın " deyip iyi günler diledi.

İçerde müvekkil ile toplantı kaldığı yerden devam etti etmesine de benim akıl adamda kaldı biiir, unutkanlığım içime dert oldu ikiiii, böyle giderse bir müddet sonra ofise diye çıkar kendimi Bitlis'de bulabilirim üüüüç.

Keşke unutmak istediklerim silinse , duyduklarım uçsa zihnimden ağır ağır dönmemecesine, yaşamamış olmayı yeğlediklerim farklı bir durumla yer alsa hayatımda......ne güzel olurdu....

Yorgunum,çok yorgun !!

Anneannemi düşündüm.....Alzheimer'lı zihninin ona oynadığı oyunlar sayesinde etrafında dönen insanlık zaafiyetini algılayamıyor olmasına sevindim , belki ilk kez. Belki ilk kez , benim nur yüzlü , elma yanaklı canım anneanneme musallat olan bu hastalık için Allah'a şükrettim.

2010-08-19T21:07:00.005+03:00

Yukarıdaki benim Zefra'm. O bana Züfre der ben ona Zefra; taaa yıllardan beri. Gözümüzü açtığımızdan beri birlikteyiz, arkadaşız,dostuz,kardeşiz biz. Annesi anneme kırk gezmesine geldiğinde ben dört aylıkmışım. Burada olduğumu duyunca iki çocuğunu da arabaya atıp geldi beni görmeye. O kadar güldük o kadar güldük ki ara ara çocuklar yanımız gelip gelip anne iyi misiniz diye sordular. Halbuki biz biraraya geldiğimizde hep böyleyiz ama onlar bilmiyorlar. Annesi Güler Teyzem kapıyı çalıp girer, hadi anlatın bakayım ben de güleyim derdi. Biz birbirimize bakıp bakıp tekrar gülmeye başlardık çünkü bizi herşey güldürmeye yeterdi, anlatacak birşey bulamazdık, bulsak bile başkalarına saçma gelebilirdi. Onca seneden sonra gülmek için bahane aramaya ihtiyaç duymadığımızı görmek mutlu etti bizi. Balkız da Zefra'nın çocukları da bizim katılıp katılıp yerlere yatmamıza pek şaşırdılar. Performansımızdan birşey yitirmemişiz :))

Yıllar geçiyor ama bulunduğumuz, bıraktığımız noktadan devam ancak dostlarla mümkün oluyor. Onların varlığını hissetmek güç katıyor. Eksilmemesi, artması dilğiyle yıllar geçsin ve biz hep böyle kalalım dedik ve vedalaştık.

Yukarıda mutlu BAlkız fotoları iftiharla sunulur :)))

Herkese sevgilerle !!

BİR-İKİ BİR-İKİ İZMİR İZMİR

2010-08-10T23:46:00.004+03:00

Karşımda babam ritim tutuyor , tv de Candan Erçetin Vardar Ovasını söylüyor ,ben eşlik ediyor bir yandan yazıyor, BAlkız bu şenlikte anneannesinden masal dinliyor...Bugün saat 17 e doğru indik İzmir'e. Oradan arabayla doğru Özdere'ye. Özlemişim hem de çok. Hem gözüm hem gönlüm dinlendi. Mandalina bahçeleri, bellenmiş toprak, zeytin ağaçları...İstanbul'un neminden sonra burası sıcağa rağmen cennet geldi bana. Balkız yolda üzmedi beni. İlk defa büyüdüğünü hissettim. Öğle uykusu uyumadığı halde saat 23.55 ve hala ayakta !

Memleketimin , anamın, babamın , evimin kokusunu çekiyorum içime taa en derinlere ki hiç çıkamasınlar diye..

HACİZ-DAYAK-HUKUK DEVLETİ

2010-08-03T12:46:00.007+03:00

Yeni avukatların kaderidir icra işi. İlk önce bu işe koşullanırlar.İlk şoku burada yaşarlar. Farklıdır icra işi, icra avukatlığı. Her işin ayrı bir sahne ve senaryo olduğunu kabullenir , oyunu kuralına göre oynamayı öğrenirsen zevkli bile gelebilir. Benim için öyledir. Öyledir çünkü binbir türlü olay yaşamışımdır;sonradan hepsi komik gelir. Komiktir ama çok da tehlikelidir ve bu uğurda pek çok meslektaş can vermiştir. Bu durumda aklıma gelen ilk laf " Elalemin derdi beni gerdi " dir ama nafile. Küfür de yersiniz,beddua da, üzerinize de yürünür; türlü türlü durumlar... Çok şükür bu güne kadar hiç dayak yemedim. İlk haciz işlemi yaptığımda stajyerdim.Eve geldiğimde kimseyle ne görüşmek ne de konuşmak istedim. Yemek yemeden yattım ve sabah kalktığım da böyle bu işe devam edemeyeceğimi düşünüp bir karar aldım. Cüppemi çıkarır gibi çıkaracaktım tüm yaşanılanları kapının önünde, sokmayacaktım içeriye. Böyle giderse ya kanser olur ölecek ya da bu işi bırakacaktım. Ve bu işin içinde olmayanların kolay kolay anlayamayacağı bir ruh içine büründüm zamanla. Buna belki de mesleki zırh yada ruh denilebilir mi? Evet belki de öyle.

Dün hacze çıktığım günlerden biriydi. Sıradan bir gündü. Benim haczim kaçıp bırakılan iş yerini haciz kanalıyla açtırıp tespitinden ibaretti. Hacze adliye aracıyla icra memuru eşliğinde birkaç avukat -stajyer avukat yada iş takipçisi birlikte çıkılır, şöförün seçtiği güzergahtan sırayla işe başlanılır. Dünkü ilk güzargah Başakşehir'di. Bayan avukat gidilecek yer için mutlaka polis alınması gereğinden bahsetti. Memur karakolu aradı ama iş yoğunluğu sebebiyle ekip verilemeyeceği söylendi. Bu sefer 155 aranarak durum anlatıldı. Gelen ekiple birlikte apartmanın dördüncü katına icra memuru, avukat hanım ve şöför birlikte çıktılar. Beş dk. sonra evden gürültüler, daha sonra bağırtılar gelmeye başladı. Yukarıda iki polis olduğunu biliyorum. Aşağıda da üç polis. Karşı apartmandan bir kadın çıkıp karşıda siyah bluzlu kadını dövüyorlar birşeyler yapın diye bağırdı. Polise " Eyvah bu Avukat Hanım koşun lütfen " diye bağırdım. Aynı anda Avukat Hanımı üç defa cama çarptıklarını gördüm. Amaç cam kırılsın ve oradan yere çakılsın. Polis ne yapacağını şaşırmış bakıyor, ben bağırıyor derken icra müdürü çıktı kapıdan saç baş dağılmış ağlıyor. Kurtarın dedi avukatı. Polis içerde hiç birşey yapmıyor, yapamıyor. Derken Avukat Hanım yüzü tırmıklanmış, göğsünde ve baldırında tekme izi üstü başı dağılmış bir vaziyette çıktı. Kana susamış, dillerini anlayamadığım bir düzine insan pencerelerden sarkmış sadece anladığım pis k....tak , o.......pu lafları. Olayın baş failleri iki adam polis eşliğinde aşağıya indi ama poliste hiç icraat yok. Biz baskı yapıyor adamları kelepçe eşliğinde minübüse bindirilmeleri gerektiğini söylüyoruz ama gördüğümüz görüntü aciziyetten başkası değil. Yaklaşık bir saat sonunda polisler adamları araca bindirmeye ikna etti, nüfus cüzdanlarını dahi görmeyi başaramadan. Aklıma insanca yaşam ve hak mücadelesi için yürüyen yurdum insanı ve onları gaz bombası altında sindirerek coplayan polisler geldi. Gözaltında kaybolan insanlar, gençler ; saçma sapan şeyler yüzünden tartaklanan,aşağılanan insanoğlu... Onlar başka polisler miydi ? Onlar polis miydi ? Peki bunlar kim ?? Haklı-mağdur , haksız- zanlı, cahil- mütecaviz, aydın-taarruz-hedef. tezatlığı. Bu böyle uzayıp gider.

Arzu edilen ne yetkisini aşan ne de aciziyeti içerisinde sapla samanı karıştıran polis. Arzu edilen tek şey devletin tüm kurumlarının tam yetkili ve donanımlı çalıştığı bir HUKUK DEVLETİ. Tek eksik bu !

BEN HER BAHAR AŞIK OLURUM

2010-07-19T11:09:00.009+03:00

Müzik bir beyefendiyi daha uğurladı notalar eşliğinde. 70li ve 80 li TRT nin hüküm sürdüğü yıllarda onun gönlünden süzülen melodiler hüküm sürerdi. Asu Maralman'ın " Bal Gibi Olur", Sezen Aksu'nun " Ben Her Bahar Aşık Olurum", Neco " O Şarkıyı Henüz Yazmadım", Coşkun Demir " Sanki Dün Gibi" aklıma geldikçe hala söylediğim, mırıldandığım şarkılar arasındaki yerlerini korur. Bu gün hala hatırlarda silinmemiş melodilere imza atmış olması popüler müzik için suya yazılmış notalardan çok daha önemli ve kalıcı yapıtlar ortaya koymuş olduğunu gösterir. Hiç bir bestesi saçma sapan sözlerle birleşip ucuz kokan mal niteliğinde olmadı. O bir müzik adamıydı. Tam bir beyefendiydi.

Lise yıllarında sürekli kasedini dinlediğim ve sahnede de görme imkanı bulduğum Müşfik Kenter' in "Bir Garip Orhan Veli" nin müziklerinin yanısıra " Uyuyan Güzel" müzikali, M.Ali Birand'ın " Galatasaray Belgeseli" , Haldun Taner'in " Bu Şehr-i İstanbul Ki" oyununun, Kültür Bakanlığı'nın hazırlattığı " İpek Yolu" belgeselinin müziklerini de yapmış, uluslararası ve ulusal pek çok müzik festivallerinde ödüller almıştı.

Cumhuriyet Gazetesindeki köşesinde müzik yorumları yapan üstadın 800 bestesi bulunuyordu.

Yüce Yaradan'nın gittiği yerde de seni notasız bırakmaması dileklerimle, uğur ola büyük üstad !

TEK

2010-07-15T16:55:00.001+03:00

SENLE "TEK" SIRRIMIZ OLACAK

TEK GÜNAHIMIZ

TEK ORTAK YANIMIZ

BU !

BAĞLAR MI BİZİ?

YANA YANA DİZER Mİ?

BİRLİKTE YANMAYA

DEĞER Mİ?

EL ELE...

DİZ DİZE...

BEN VARIM !

ÜSTLENİRİM.

HERŞEYİ PEŞİN PEŞİN

ÖDERİM.

SEN "TEK" BANA KAL !

BENİM OL!

BEN DE SON BUL!

HESABI BEN ÖDERİM.

ZÜHRE

YORGUNUM

2010-07-13T13:33:00.000+03:00

YORGUNUM..

GEÇMİŞ ZAMAN KATİLİYİM.
SÖZLER DİZGİDEKİ YERİNİ ALMIŞKEN
REDDEDİYORUM.

YANLIŞ OLAN BEN,
SENDEKİ DOĞRUYU BULAMIYORUM.
YÜZLEŞMEYİP KAÇARKEN
ARKANA DÖNMEMENİ DİLİYORUM,
İSTEMİYORUM.

YORGUNUM..

SENDE VAR OLDUM DERKEN
KAYBOLUP GİDENE EL SALLIYORUM.
SORUYORUM.
ALAMAYACAĞIM CEVAPLARI
BAŞTAN BİLİYORUM.

SENDEN SONRA YOL ALINACAK
TÜM ZAMANLARI
YAŞADIM.
İSTEMİYORUM.

YORGUNUM..

SESSİZLİKLE BOĞUŞAN ÇIĞLIĞI
KUCAKLIYORUM.

ZÜHRE

VİCDAN

2010-07-13T12:02:00.000+03:00

Balkız sekiz buçuk aylıktı full time çalışmaya başladığımda. Kendi ofisimin yanında iki firmanında hukuk müşavirliğini yapıyor, istekleri doğrultusunda tüm gün mesai harcıyordum. Ofis, şirket ve adliye arasındaki koşuşturmadan sonra eve geldiğimde ilk zamanlar Balkız yokluğumu pek hissetmediğinden bakıcı ablasının kucağından bana atlama talepleri olmazdı. Burulurdu içim , için için.. Annelerin arkasından ağlayan çocuklar her ne kadar üzüntü verici bir durum yaratsa da isterdi içim, için için...Zaman içinde Balkız büyürken, ablasının kucağından bana uzanmaya, sonraları boynuma kafasını gömüp yarım saat koklamaya vardı. Mutluydum. Çocuğum yokluğumu hissedip beni özlüyor diye. Bencilce bir annelik dürtüsüyle. Şimdi ise Balkız nerdeyse 4 yaşında ve bazı günler ofise gideceğim, annem gelsin, annem yedirsin, annemle oynayayım v.b diye uyandıktan sonra babası ve ablasına olmadık eziyetler yaşatıyor. Mutlu muyum? Hayır. Her gün olmasa da onun bazı günler böyle huzursuz ve mutsuz olması benim kendimi kötü ve rahatsız hissetmeme yol açıyor. Bugün onlardan biri. Saat 11.00 de konuştuğumda ofise geleceğim, sen nerdesin,yanımda ol, benle oyna cümleleri içeren ağlama arası diyologlar yaşadık. Bir an ofiste volta atıp düşündüm eve gitmeyi, onu huzura ve mutluluğa boğmayı. Ama randevular,telefonlar,yapılacaklar.....Kızımdan önemli değil hiç biri diye düşünürken aklım ve vicdanımı kavga eder halde buldum. Biraz sakinleşeyim, bir çay.. Yarım saat sonra açılan telefonda kızımın ablasının saçlarını okşayarak su içiyor olduğunu ve tüm fırtınanın dindiğini öğrendim. Sıkışan içim biraz dindi. Tekrar tekrar düşündüm. Kızım doğduğundan beri sorduğum soruya yeniden cevap aramaya çalıştım. Annelik neydi ? Annelik nasıl bir şeydi? Annelik= ???? Cevap olarak aklıma ilk gelen hep "vicdan" , "sorgu" , " endişe" ve pek tabii ki "mutluluk". Bu sorgu sual bitecek gibi görünmüyor. Değil mi ki annem hala keşke senin ismini Zühre değil de başka birşey koysaydık, pek eski bir isim oldu diye kahreder kendini ve ben de hala ismimi çok sevdiğimi zikretmek zorunda kalırım yıllardır :)) Ve daha pek çok şey için vicdan yapar durur , hatırımızda bile olmayan.

Günün geri kalanı sakin bir liman. Bakalım bir sonraki lodos ne zaman ?

ÇAĞRI

2010-07-12T14:00:00.000+03:00

BUGÜN SENİ BEKLEYECEĞİM

ADIM ADIM BANA YAKLAŞMANI
DİNLEYECEĞİM.

RÜZGAR FISILDAYACAK KULAĞIMA,
ADINI.
TEKRARLAYACAĞIM DEFALARCA.
EZBERLEYECEK RUHUM TUTKUYLA
HER SANİYE HER DAKİKA SÖYLEYENECEK
ISRARLA.

BİLİYORUM GELECEKSİN.
BİR BİR KIRILIRKEN KALELERİN
SEN DE İSTEYECEKSİN.
AŞK MAĞDURU YORGUN BU KALBE
GELDİM ! DİYECEKSİN.

BUGÜN SENİ BEKLEYECEĞİM
ADIM ADIM BANA YAKLAŞMANI
DİNLEYECEĞİM.

YELKOVAN AKREBİ KOVALARKEN
BEN DURUP SENİ SENİ SENİ BEKLEYECEĞİM.

ZÜHRE

GERÇEK

2010-06-30T14:36:00.000+03:00

BİRDEN GELSEN

APANSIZ, ANİDEN.

SIZSAN YAĞMUR GİBİ PENCEREMDEN

YÜRÜSEN ODALARDA

SOLUĞUN DOLAŞSA ISLAK, NEMLİ

ÜZERİMDE..

VE BEN ŞAŞIRSAM.. SEVİNSEM..

SEN MAĞRUR,GÜÇLÜ

SARSAN KOLLARINLA ÇINAR.

GÖVDENDE,TENİNDE BÜYÜSEM SARMAŞIK.

SONRA ÇİÇEK AÇSAM RENK RENK

KOPARMASAN, BÜYÜSEM.

SOLMASAM.

HEP VAR OLSAN, GERÇEK !

DÜŞ ,YARINLAR İÇİN.

BUGÜN SADECE GERÇEK.

ZÜHRE

OPERA ŞEHRE İNDİ VE CAZZZZZZZZZ GELDİ !

2010-06-29T13:44:00.000+03:00

Programımın yoğunluğu kaleme aldığım yazıları tamamlamama engel oldu. Evet Opera şehre çoktan indi. Her zaman ümit ettiğim ama taşın altına elini kim koyar diye de merak ettiğim bir opera festivali başladı. İşin maddi boyutunu üstlenen yani taşın altına elini koyan Deniz Bank oldu. Ne de iyi oldu ! Kültür ve Turizm Bakanlığı , İstanbul Valiliği ve İstanbul Büyükşehir Belediyesi'nin desteği de bulunmakta. Katkıda bulunan tüm kurumlara teşekkür eder ayakta alkışlarım.

Festival dört hafta sürecek. Programına baktığımda G.Rossini'nin Sevil Berberi, Mozart'ın Saraydan Kız Kaçırma, Verdi' nin Aida' sının dışında operaların programlarında görmeye alışkın olmadığımız operalar mevcut. İçlerinde bana en ilginç gelen ve çok merak ettiğim Ludger Vollmer' in müzikleriyle operaya uyarlanan Fatih Akın'ın yazıp yönettiği " Duvara Karşı " sinema yapıtı.

Gösterim yerlerinin tarihi yapısının prodüksiyonlar için ayrı bir enerji yaratacağı düşüncesindeyim. Saraydan Kız Kaçırma ' nın Yıldız Sarayı'nda sergilenecek olması benim için ayrı bir heyecan yaratacak.

Festivale sekiz farklı opera prodüksiyonu yer alacak. Ankara, İzmir, İstanbul, Antalya ve Samsun Devlet Opera ve Balesi'nin yanı sıra Berlin ve Bremen Operaları da konuk topluluk olarak yer alacaklar. Benim sonraki yıllar için ümidim la Scala ve Metropolitan Oreları'nın gelecek olması. Düşüncesi bile yüreğimi sıkıştırmaya yetiyor.

Bu arada 17. Uluslararası İstanbul Caz Festivali'de başladı. 1-20 Temmuz arası sürecek festival programı her sene olduğu gibi bu sene de MÜKEMMEL ! Kimler yok ki ! İsteyen detaylı programa bakar tabii ama ben en sevdiklerimi bir çırpıda sıralayacağım : Chick Korea, Tony Bennet , Seal, Stanly Clarke..... Tünel Şenliği, Caz Vapuru, Genç Caz Konserleri, Sokak Konserleri ... kısacası bu sene CAZ HER YERDE OLACAK ! Ben opera ve caz tutkunu olarak çok ve çooooooook heyecanlıyım arkadaşlar !

Herkese notların eşliğinde hiç bitmeyecek melodiler dilerim !

HİÇ

2010-06-25T12:16:00.000+03:00

Öptüğüm başka bir dudaktaydın dün

Hafifçe göz kırptın, burdayım.

İnanmadım ,o dudakta sen !

Ben hala sen ..

Sevdiğim , sende ben!

Ben seni hiç sevmedim.

Sevmedim, bendeki seni.

Bendeki yokluğun,soğukluğun

Bendeki izsizliğin,solukluğun

HİÇ, hiç sevmedim.

Sevdiğim, sende ben!

Sendeki cesaretim,başıboşluğum

Sendeki göze aldığım,sıcaklığım

Sendeki kanatlarım,uçuşlarım,hayallerim.

Ben seni HİÇ sevmedim

HİÇ, hiç sevmedim.

ZÜHRE

2010-06-23T15:53:00.000+03:00

Adresi yanlış yerde arayanlar hergün kalkan tabutların ardından bakıp pusulalarını değiştirmeleri gerektiğini öğrenmişler midir ? Zaman gösterecek.

Cumhuriyetine, bayrağına sahip çıkan, çıkmaya çalışan vatan evlatlarını elleriyle tabuta koyanlar bu kanın kirlettiği ellerle nereye dokunsalar kirletecek, lekeleyecekler. Temizlenmesi için çok süre gerekse de denesinler. Adresin doğru yere varması tek dileğimiz, tek çözümümüz, tek kurtuluşumuzdur.

Tüm şehitlerimizin ruhu şad , mekanları cennet olsun !

ÖDÜL

2010-06-23T13:12:00.000+03:00

Sevgili PUZZLE ve BEKDİK bloğumu The Trendy blog ödülü ile ödüllendirmiş. Bloğunu açmayı başaramadığım sevgili Didem de sanırım aynı ödülü göndermiş bana. Hepsine ayrı ayrı teşekkür ederim.

Trendy Blog Ödülü'nün yerine getirilmesi gereken kuralları var :

1- Bloğunuzda ödülle ilgili post hazırlamak (Size ödülü veren kişiye teşekkür etmek )

2- Postunuzda bu ödüle uygun bulduğunuz 10 blog arkadaşınızı belirtmek.

3- Postunuzda ödülün logosunu yayınlamak ( Trendy Tree House URL Linki vererek )

4- Ödülü verdiğiniz 10 blogcuya, aynı kurallarla kendi seçecekleri 10 blogcuya haber vermelerini sağlayacaksınız.

Ama döndüm dolaştım, baktım seçtiğim arkadaşlarımın çok büyük bir çoğunluğu başka blog arkadaşlardan bu ödüle sahip olmuş. Ben teker teker yazmak yerine beni okuyan tüm blog arkadaşlarıma bu ödülü gönderiyor, hepsine teşekkür ediyorum.

Sevgilerimle !

BİR KADIN- BİR ERKEK

2010-06-14T11:37:00.000+03:00

Kadının gözleri yerde dudakları titriyordu.Erkek ise kadının küçücük ellerini sıkıca tutmuş ısrarlı gözlerle ona bakıyordu. "Mümkün değil, "olması mümkün değil" dedi usulca kadın. Erkek "Olacak ! Ben olduracağım" dedi inanç ve aşkla.

Kadın İzmir'in Kadıfekale semtinde doğmuş , 13 yaşına bastığında imam olan babası onu zengin bir paşazadeye gelin etmişti İstanbul'a. Zengindi zenginliğine ya ama koca dayağı yanında bir de kayınvalideden dayak yemek çok ağrına gidiyordu. Üst üste iki oğlan çocuğu doğurmuş olmasına rağmen gördüğü eziyet karşısında bir gün iki çocuğunu da alıp baba evine dönemeyeceğini de bildiğinden çekip çıkmıştı evinden. İlk zamanlar yerini gizli tutmak için neredeyse kaçak yaşar olmuştu. Paşazede gittiği tüm yerleri bulmuş, önce eziyet, eziyete boyun eğmeyen karısını bu sefer tatlı konuşarak ikna etmeye çabalamış ama sonucun değişmeyeceğine ikna olunca da nikahını vermek için fazla direnmeye gerek duymamıştı. Onu bu mücadeleden alıkoyan en büyük sebep analarına koz olarak kullanmayı düşündüğü iki oğlunun da babalarıyla kalmak istemeyişi olmuştu.

Kadın , bir komşusu vasıtasıyla Karaköy'de büyük bir şirkette çalışmaya başlamış kendisinin ve çocuklarının nafakasını çıkarır olmuştu. Mutluydu; en önemlisi çocuklarıyla huzurlu bir evi ve dünyası vardı. Hemen herkesle rahatça iletişim kurar, tatlı diliyle çözümsüz gibi görünen tüm hususları kolayca yoluna sokardı. Şirketteki ilk yıl tahmin ettiğinden de kolay ve güzel geçmişti.

Erkek çok genç olmasına rağmen iri cüssesi ve ciddi tavrı sebebiyle yaşından oldukça büyük görünüyordu. Bolu'dan İstanbul'a çok küçük yaşlarda gelmiş , okuyamamış, kendini bildi bileli de Beyoğlu'ndaki çeşitli restaurantlarda her türlü işi hiç yüksünmeden yapmasıyla yarına hazırlanıyordu. Yarınları için büyük umutları vardı. Kah garsonluk,kah aşçı yamaklığı; bu sefer ise çalıştığı restaurantın şirketlere yemek servisliğini yerine getiriyordu.

Karaköy'deki şirkete yemek siparişlerini götürürken o zamana kadar hiç görmediği belki de fark etmediği kadını gördü. Gözleri takıldı. Kadının yüzünde huzurlu ve kendinden emin tavır, dudaklarında asılı kalan gülümsemesiyle baktığı evraklarda sanki dünyanın en güzel işini yapıyordu. Kimdi bu kadın ? Kafasında kısa bir duraksamadan sonra " Sana ne? " diye cevaplayıverdi yine kendisi. Kimse kim di?

Sabaha karşı eve gittiğinde sırt üstü yatıp o gün gördüğü kadını düşünmeye başladı. Ne kadar manalı bir yüzü vardı.Kocaman kahve rengi gözlerini çevreleyen kıvrık kirpikleriyle güzel taranmış simsiyah dalgaları saçları kafasına kazınmıştı. Bütün gün iş yaparken, siparişler için bir yerlere giderken aklında hep bu gözler vardı. Kafasını döndüğü her yerden ona bakacak , bakmasını ümit ettiği o kahverengi gözler !

Ertesi sabahı iple çekti.Öğle vakti yine aynı şirkete yemek servisi götürdü. Gözleri o masadaki kadını aradı . Ama bir yığın evrak dolu masada kimse yoktu. Daha fazla oyalanacak sebepte yoktu. Şirketten çıktığında kalbi kulkalarından çıkacakmış gibi atıyordu. Neredeydi kadın? Yoksa dün gördüğü bir rüya bir serap mıydı ? Çaresizce ağlamak istiyor ama iri cüssesi ve her daim ciddi tavrına hiç de yakışmayacağını düşünüp dudaklarını ısırıyordu. Ne oluyor bana diye düşündü. Dokuz yaşından beri gece gündüz çalışan, bu zamana kadar da aklına hiç kadın meselesi düşmemiş kendisini yadırgıyor ama kalbinin bu kez farklı çarpmasına engel olamıyordu. Ne yapıp edip bir sebep bulup geri dönmeliydi. Gün bitmesine yakın elinde beş adet bol fıstıklı kazandibi ile şirkete vardığında masada gördüğü kadın ile içine gün doğdu.Ciddi yüzüne yanlamasına etiket gibi yapışan gülümsemesine engel olmıyor kapıda hiç kıpırdamadan duruyordu. Onu ilk farkeden içerdeki şef oldu. Sonra diğerleri. Kadın gözlerini kaldırıp karşısındaki erkeğin gözlerinin onda olduğunu farkedip başını yine o tatlı gülümsemesiyle evraklarına eğdi. Erkek kendini toplayarak hemen şefe yönelip , patronun tatlı ikramını getirdiğini söyleyerek yine bir gözü kadında şirketi terketti.

İşte oradaydı, orada ! Demek ki gördüğü ne bir rüya ne de seraptı. Sevinç ve heyacandan çılgına dönmüş Karaköy'den Beyoğlu'na koşar adımlarla geçmişti. Hayatının kadını ve ilk aşkı olacak kadın için "Buldum, buldum ! " diye bağırırken bir taraftan da hiç kimsenin onda görmeye alışkın olmadığı gülümsemesiyle gelen geçene sarılıyordu.

Kadının gözleri yerde dudakları titriyordu. Erkek ise kadının küçücük ellerini sıkıca tutmuş ısrarlı gözlerle ona bakıyordu. " Mümkün değil, olması mümkün değil" dedi usulca kadın. Erkek " Olacak! Ben olduracağım " dedi inanç ve aşkla. Tam tersi gibi görünse de kadın erkekten 12 yaş büyük ve iki tane de çocuğu vardı. Olması gerçekten mümkün görünmüyordu. Ama erkeğin inanç ve sevgisine inat da eklenince erkeğin evlenmelerine muhalefet eden akrabalarından birkaç ay saklanmak zorunda kalmaları ve herşeye rağmen evlenmeleri , ölene kadar sürecek mutlu bir yuvanın başlangıç noktasıydı. En kötü günleri sadece kaçmak zorunda oldukları o birkaç ay olmuştu hayatlarında. Erkek, hiç baba sevgisi ve merhameti tatmamış erkek çocuklara baba, kadına ise gerçek bir koca olmuştu. Aşklarının ortak meyvesi bir erkek çocuk ile de bundan sonra hiç ayrılmayacaklarının ilanını vermiş oldular akrabalarına.

Kadın 83 yaşında vefat edene kadar erkek onun yanındaydı, yanıbaşında. Çok ama çok mutlu bir hayatları , yıllara meydan okuyan harika bir aşkları vardı. Hayatımın aşktan ötürü yara alan en zor zamanlarımı onların yanında sararak geçirmem yine onların muhteşem aşk hikayeleri ile mümkün oldu. Bugün erkek hayata gözlerini yumarken, kadınına kavuşacağı heyacanı içinde hiç umutsuz değildi. Gözlerinde yıllar öncesinin inancı, aşkı ve heyecanı içerisinde onu bitiren hastalığına hiç direnmeksizin , sevdiğine kavuşacak olmanın telaşıyla hepimize elveda dedi.

Bu dünya sahnesi böyle bir kadın ve erkeğin aşkı ile herşeye rağmen umudu , inancı ve sevgiyi toprağına nüfus ederek çoğalmayı salık etti...

PLACİDO DOMİNGO

2010-06-09T15:08:00.000+03:00

80'li ve 90'lı yıllar operaya tutkuyla bağlı olduğum yıllardı. Zeynep Oral'ın kaleme alıp Leyla Gencer 'in hayat hikayesi " Tutkunun Romanı" , başucu kitabımdı . Her satırını ezbere biliyor olsam da ayırmazdım başımdan. Erkek tenor favorim ise Pavorotti' ydi. Ta ki 1994 yılında almış olduğum bir albüme kadar. " De Mi Alma Latina " !

İşte bu albümden sonra favorim İspanyol tenor Placido Domingo oldu. Bir popstar ya da genel deyimle bir artist karşısında saçını başını yolan ,iç çamaşırlarını atan kızları hiç anlayamamış ,fanatizm ve radikalizm'e de her daim karşı olan bu fani , söz konusu albümü her dinlediğinde Domingo ile hiç bilmediği Buenos Aires sokaklarında dolaşmak , gözlerimin içine bakılarak Sin ti' yi dinlemek , Adios ile sahile vurmak; daha da ileri gidip Madam Butterfly olup Pinkerton'un ihaneti karşısında gözyaşı döküp yalvarmak ister . Başrollerde hep ben ve Domingo...

Sanırım bu hayaller yeni yetme genç kızlarınkinden biraz farklı ama beni çok mutlu eden masum hayaller. 1994 den beri hiç azalmayan sevgi ile dinliyorum Domingo'yu.

Opera hayallerim ise yıllarca devam eden şan dersleri ve birkaç arya söyleyebiliyor olmanın ötesine geçemedi. Hem de tüm çaba ve göze aldığım tüm tehlikelere rağmen. O sahnede olma hayalleri şimdi gerçek hayatın eğlencesi, avukat hanımın kafasını dağıtmanın yollarından biri olarak düş dünyasındaki rafta, her an çıkmaya hazır sıra bekliyor.

Sizlere Gracias A La Vida ile veda eder notaların her daim eşlikçi olduğu, hayallerin hayatı esir almayıp tatlı bir esinti yarattığı yaşam dilerim.

YAĞMUR

2010-06-08T13:51:00.000+03:00

Bu nasıl bir yağmur ? Gökyüzü delindi sanki. Bana İzmir'de yağan yağmurları hatırlattı. Böyle yağarken bir de ona çat çat diye ses çıkaran şimşekler eşlik eder ve ben nereye saklanacağımı şaşırırdım.Hala da çok korkarım şimşekten. Sokakta yakalanırsam mutlaka kedi gibi girer saklanırım ya bir apartmana ya da daha farklı güvenli bir yere. Dışarıda olmayayım yeter.

İzmir yağmurlarının burdakinden farklı bir özelliği de yağmurdan yarım saat, ya da en fazla bir saat sonra tabak gibi güneş bir yerden çıkar ve her yer süt liman misali durulur, hayat devam eder. Burada gökyüzü bir türlü göstermez kendini nazlı kız misali. Gri bir hava, kafana kapatılmış fanusu hissettirir hep sana.Ama İzmir'de naz yok , kapris yok ; açılıp saçılır zilli sarman güneşi. Sarar ruhunun en gizli bahçesini, çıkarır ortaya sır bildiğin tüm güzelliklerini.

Sabah geldim gelmesine ofise ama arabamın önüne takılı plakam yok ortalarda. Sulara fazla direnemiş olacak.. Annemin İzmir'den gelme ihtimali de ortadan kalkınca içime çöreklenen sıkıntı bir türlü beni terketmiyor. Şu iki gündür herşey ters gidiyor.Biliyorum bunlar son yağmurlar, bitip gidecek ve benim tüm sıkıntımla birlikte veda edecek. Böyle istiyorum, böyle umuyorum; yapılacak birşey olmadığında ummacıya yatıyorum.

Yarına olan umutlarımla elveda diyorum..

GÜZEL IŞIK

2010-05-27T15:42:00.000+03:00

2003 yılında tanışmıştım kendisiyle. Ona gelinceye kadar ecel terleri dökmüş çok ama çook korkmuştum. Gittiğim ilk doktor bir göğsümde ve popo kısmında başlıp bacaklarıma inen yerlere yayılan sivilceye benzeyen siğilleri gördüğünde irkilmiş, biraz geriye çekilmiş ve bunun çok tehlikeli bir hastalık olduğunu hemen biyopsi yapılması gerektiğini söyleyerek gün vermişti. Duyduklarımı reddeden kulaklarım ağzımla işbirliği yaparak tekrar tekrar sordu; neden diye. Doktor bunun bulaşıcı olduğunu ve partnerimde de aynı sorunun olup olmadığını hatta partnerimden geçmiş olabileceğini söyledi. Daha da şok oldum.Çünkü henüz nişanlıydım ve nişanlım da yannımdaydı. Bir süre önce Beyoğlu'nda gitmiş olduğum kuaför ve güzellik salonu aklıma geldi. Oradan kapmış olmalıyım dedim ama doktorun bana tiksinmeyle karışık duygularla baktığını ve benden uzakta durmaya çalıştığını hissettim üzüntü ve kızgınlıkla. Kaçarcasına çıktım dışarı. Hayır dedim, mümkün değil. Başka bir doktora daha gideceğim. Bu arada nişanlım şoktan çıkamıyor ve ne yapacağını şaşırmış benim yönlendirmeme ihtiyaç duyuyordu. Hemen kısa yollu bir araştırma yaparak Türkan Saylan'ın bana çok yakın bir hastanede görev yaptığı bilgisini aldım. Bu zamana kadar hep tv ekranlarından görmeye alışkın olduğum ve bilime katkıları , sosyal alandaki çalışmalarından dolayı hayranlıkla izlediğim kızıl saçlı ve çilleriyle Türkan Hanım karşımdaydı. Beni muayene etti ve sıcacık gülümsemesiyle hiç önemli birşeyim olmadığını, bir yerden eneksiyon kapmış olabileceğimi ve bunların ufacıcık bir yakma olayıyla temizlenip hayatıma kaldığım yerden devam edeceğimi söyledi. Elleri sırtımda gözleri gözlerimin içinde. Diğer doktorun teşhisini anlatığımda yine sıcacık bir tebessüm ile teşhisi reddetti. Yüzde 99 gittiğim salondan kapmış olduğumu söyledi. Kendimi onun ellerine teslim ettim. Siğiller yakıldı ve bir daha çıkmamak üzere bedenimi terketti.

Hastaneden yanındaki şöförle ayrılırken beni giriş kattaki koltuklarda oturmuş görüp ,şaşırdı.

"Neden hala buradasın? "

" Çıkış işlemlerimdeki aksaklığı gideriyorlar"

" Ama bu kadar uzun sürer mi hiç canım. Sen yeni operasyondan çıktın."

Bankodaki görevlilere doğru giderken Hay Allah hiç olur mu deyip başını bir sağa bir sola sallayıp çözüm bulamaya çalışması bu zamana kadar aile doktorumuz hariç hiç bir doktordan görmeye alışkın olmadığım bir tavırdı. Ayağa kalktım, gerçekten iyi olduğumu ve üzülmemesi gerektiğini söyledim. Keza şöförü bekliyor ve bir yere yetişmelerini gerekli gösteren acele bir tutum izliyordu. Ama o hiç oralı olmadı.Benim oradan bir an önce ayrılmamı sağladı ve ondan sonra gitti.

Şimdi elimde gecikmeli olarak aldığım Ayşe Kulin tarafından kaleme alınan "Tek Ve Tek Başına TÜRKAN" kitabı var. Her sayfasını özümseyerek ve okşayarak okuyorum. Yaptıkları ve kattıkları o kadar çok ki insanlığa ve memlekete... Okurken tıkanıyorum. Sırf aydınlığa adanan bir hayat sunmaya and içmiş biri olduğu için vedaya hazırlandığı bir dönemde görmüş olduğu muamele affedilir gibi değil. Devlet kademesinden ve hükümet kabinesinden tek kişinin katılmadığı törende tüm sevenlerince , iyileştirdiği hastalarıyla ve okuttuğu kızlarıyla uğurlandı Türkan Anne.

Yaktığı mum her daim yanacak her türlü fırtına ve yağmura rağmen tüm dönemlere ve seslere inat; belki her zamankinden de fazla bir ışıkla...

ÜÇ HARFLİLER

2010-05-25T12:43:00.000+03:00

Yıllar önce mesleğin ilk yıllarında almış olduğum bir ceza davası başıma iş açmış ,bir dizi tehditlere rağmen bıçkın avukat olarak davayı sonuçlandırmış , sanığı cezaevinden çıkartırken de tövbe etmiştim. Bir daha ceza davasına bakmamak üzere verdiğim sözü , yıllar sonra haklılığına yüzde beş yüz inandığım biri için bozmak zorunda kaldım.

Davanın başından beri savcıya takıkım. Ben aslında tüm savcılara takılmış durumdayım. Savcılar iddia makamını temsil ederken biz avukatlar da savunma makamını teşkil edip salonlara doluşuyoruz. Buraya kadar tamam. Ama neden savcı hakimin yanında oturur işte burada kalıyorum yani buna takılıyorum. İddia makamı ve savunma Yüce Mahkemenin altında yer almalı, karar verme iktidarına sahip tek kişi olan Hakim tek başına makamını doldurmalı. Takıldığım bu husus aslında pek çoğu hukukçu tarafından eleştirilir , değiştirilmesi istenir bir durumdur. Nitekim geçen yıllarda böyle bir değişiklik yapılması öngörülmüş, tartışmaya açılmış ama olduğu yerde kalarak yasalaşamamıştır.

Savcı ve hakimler sabah 9 akşam 6 çalışıp odaları yan yanadır ve pek çok adliyede de aynı odayı paylaşmak zorunda kalmışlardır. Kendi aralarındaki samimiyet biz avukatları ortadan çatlatacak vaziyete varmıştır. Bu samimiyet savcıların zaman zaman kendilerini hakim sanarak yeri geldiğinde avukatı paylamaya kadar giden bir durum yaratmaktadır. Hoş hakimin de böyle bir hakkı yok ya ancak burası Türkiye gerisini hiç anlatmayayım...

Karar çıkacak, Hakim münazara için avukatı dışarı çıkartır ama savcı hakimin yanına kurulmuş beklemektedir. İddia makamı olarak karar aşamasında o salonda işi bitmesine rağmen hakim salondan çıkartılmasına gerek duymaz savcıyı. Bu hep böyledir. Böyle olmuştur ve böyle gitmektedir. Sana ne be kadın ! Sana mı kaldı düzeni değiştirmek ! Ama bu uysal görünen kadın ne zaman , nerede ve ne şekilde ağzından çıkanlara dur diyemediği gerçeği varken bakalım daha neler yaşayacak....Gelelim duruşmaya. Duruşma sırasında mütemadiyen uyuyan savcı yükselen alçalan ses tonuna göre uyanıyor ve bana bakarak gözlerini boğazı kesilen koyunun can vermesi misali yana börtürerek tekrar dalıyor. Aman Yarabbi içim daralıyor. Sonra çaycı içeri girip Hakimin masasına çay koyuyor. Ve hakim paketinden bir sigara çıkarıp tellendiriyor. Bana ateş basıyor. Diğer avukatla göz göze gelip "ne yapacaksın kader bu " gibisinden kaşlarını yukarı kaldırıp başını yana eğiyor. Kulaklarım sinyal veriyor. Sağ omuzumdaki " sakın ha sakın !" diyor ama ses uzaktan geliyor. Derken hakim lütfen dışarı diyor biz avukatlara. Hah işte burada ben kırmızıyı görmüş boğa gibi burnumdan toz püskürtüp bir yandan da yere ayak sürürken " Savcı Bey de çıkacak değil mi dışarı " dedim. Uyuyan savcı beni bekliyormuş; açtı gözümü buruşturdu yüzünü. Anlayamadı önce, tabii hakim de. " Nasıl ? "dedi Hakim. " Bayağı " dedim. " İddia makamı yanınızdayken mi karar vereceksiniz ? " Sağ koldaki " sus be kadın sus eceline mi susadın, sana mı kaldı yer nizam bildirmek " diye sarsarken hiç oralı olmadım. Geldi bir kere hem de bir tanesi değil ,hepsi birden üşüştü başıma, tüm üç harfliler; topluca iş başındalar ! Hakim afalladı, savcı henüz ayılamadı. Bir an ne diyeceğini bilemeyen hakimden istifade , bu durumun bir an önce değişmesinde fayda olduğundan girerek gelenek hukukundan çıkmaya çalışırken Hakim'in " Çabuk dışarı !!!! " lafıyla irkildim. Öö demeye çalışırken bir daha " Çık dışarı !!! " . Ööö' nün geri kalan kısmını koridorda diğer avukata tamamladım...Bir iki derken , içilen acı türk kahvesinden sonra tepemde kalan son üç harfli de terketti beni. Kaldım mı bir ben bir ben başbaşa. Bir yandan Müvekkil " avukat hanım yaktın beni " der....Offfff kadın offfff ! Neden böylesin sen, neden bir bir gelirlerken şunları kovmayı başaramayıp kalırsın bir başa !... Ard arda içilen çaylar ve voltalardan sonra kapıyı açan mübaşirle gözgöze geldim. Dudağını çarpıtarak kıs kıs gülümsemesine oralı olmadan kuyruğum kısılı ama başım yukarda salona girdim. Hakim önce bir dakika bana baktı; bir saat gibi geldi. Bir daha böyle bir densizlikle karşılaşması durumunda hakkımda gerekli işlemlere girişeceğini, yaptığım densizliği mesleki gençliğime verdiğini ( sol omuzumdaki hahahhaaaaa genç değil ki,yeni değil ki, değil ki ,değil ki diye zıplaya dursun dinlemedim bu kez) veeeeeeee

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ : TCK' nın ilgili madde uyarınca sanığın mevcut deliller ve dinlenilen tanıklar gözönünde tutularak suçu işlediğine ilişkin yeterli kanaat oluşmaması neticesinde sanık şüpheden yaralanır ilkesi çerçevesinde BERAATİNE karar verilmiş olup......

Duruşma zaptı elimde , ben müvekkil tepesinde, dudağımda 10. yıl marşı çıktık zaferle bir daha ki sefere.

2010-05-22T23:47:00.000+03:00

Tam üç yıl önce bugün ertesi günü girecek ameliyata sevinç içerisinde hazırlanıyordum.Bu ameliyat benim tam 9 ay özlemle beklediğim bir olay ve yeni bir hayatın başlangıcı olacaktı. Evet sonunda kızımı elime alacak onu doya doya koklayacaktım.....

Hayatımın sonuna kadar koklamaktan bıkmayacak çiçeğim o benim; balım balkızım ! Yarın dört yaşına girerken hayatımızdaki muhteşem değişiklik ve yaşattığı olağanüstü güzellikler için müteşekkirim Yaradan'a .

Kelimeler ilk defa yetersiz kalırken bana, herkese iyi pazarlar diliyorum.

SESLER YÜZLER SOKAKLAR (*)

2010-05-20T15:00:00.000+03:00

Gün ışığının keskin rengine alışmaya başlayan gözlerim bulutların gölgelediği ahenkle rahatlarken ruhum da boşalan yağmur sesiyle birlikte dinginliğe erdi. Yağmurun yere düşerken çıkardığı ses ve resim beni özlemlerimin çok olduğu yıllara kondurdu.

....

(*)Yankısı kalmadı seslerin odalarımızda

Sahipleri çoktan öldü fotoğrafların

Adımlarımızdan yoruldu yollar

Kaç hayat yaşadınız söyleyin

Sesler yüzler sokaklar

Sözler dökülürken dudağımdan , belki bin belki kaç kez söyledim ben bu şarkıyı hangi duygularla ne zaman , nerelerde ve kimlerle ... Kimler şahit oldu o zamana nerelerde ve kimlerle ? Hatırladım, hepsi hatırımda. Bazen acı bazen tatlı, bazen güzel bazen çirkin ama tamamen bana ait tüm zamanlarda bulunmak ruhumu yormuyor. Bilhassa , güç katan anılara sarılıyor ruhum ve bedenim şu ana inatla ve ısrarla. Kal diyor, biraz daha kal. Ne yaşadın ve ne hissettin, hatırla ! Unutma ! Unutmadan yaşa ve yaşlan . Yalnızlığın ve yaşlılığın en büyük gücü bu olacak sana, kavuşma ! Unutma, biriktir ve hatırla ! Çıkar çıkar bak hayatına....

Bana ait olan tüm zamanlara yaptığım yolculuk duran yağmurla birlikte son buldu. Yüzümdeki gülümseme kaybolmadan çıkan güneş hayat oyunlarının gizemini vurdu gözüme ve bir daha yüreğime.

....

(*) Unutulur mu yoksa bir gün

Sesler yüzler sokaklar

Bunca yaşamışlıktan sonra

Hiç unutulmayacaklar

Hiç unutulmayacaklar...

(*) Söz: Murathan Mungan

Müzik: Selim Atakan

ANNELER GÜNÜ

2010-05-09T01:43:00.000+03:00

HER YAVRUSU OLANA ANNE DENİLEMEYECEĞİ GİBİ , KENDİNDEN BİR YAVRUSU OLMAYAN AMA CANLI SEVGİSİ, HASSASİYETİ VE SORUMLULUĞU TAŞIYAN PEK ÇOK KADIN ANNE 'DİR VE BU GÜZEL GÜNÜN SAHİBİDİR.

ANNELER GÜNÜNÜZ KUTLU OLSUN !

SÖZ VERDİM

2010-05-05T10:46:00.000+03:00

Yağmurdan kaçanları gördüm

Ama söz verdim kucaklayacağım diye

Kaçmadım

Farklıydı, hoş

Farklıydı, çok çok hoştu.

Gel ! Kaçmadım.

Koş! Durmadım.

Söz!

Bekledim.

Söz verdim.

Farklıydı.

Hoştu, yeniydi, doğmuştu.

Temizdi, güzeldi..

Kucakladım.

Islanmadım, koşmadım, hep bekledim.

Söz verdim.

ZÜHRE

BENİM GEÇMİŞ 1 MAYIS' LARIM

2010-05-03T13:10:00.000+03:00

1 MAyıs ile ilgili geriye dönük hatırladıklarım iyi anılardan ibaret değil.

İlki kuzen Günün Çorbası ' nın doğumuna ilişkindir. Yıl 1 MAyıs 1978. Dışarıda in - cin top oynuyor. Kimsecikler yok. Hastaneye gidilirken köşe başı polis kaynıyor. Henüz altı yaşında olmama rağmen dışarıdaki olağanüstülüğü anlamamam mümkün değil. Herkesin yüzünde endişe ve korku.

İkincisi , apartmanımızın önündeki duvara yazı yazan gençleri balkondan izlerken polis arabasının orada bitmesiyle birlikte gençlerin çuval misali dövüle dövüle arabaya sokulmaları, işkence söylentileri, ağlayan anne ve babalar...

Üçüncüsü ağabeyimin üniversiteyi dışarıda okurken tatil için İzmir'e gelmesi ve okul arkadaşına İzmir'i gezdirmek niyetiyle Konak Meydanı Saat Kulaesi'nin önünde randevu vermesiyle başlayan 1 Mayıs macerası.

Yıl 1988 . O tarihlerde cep telefonu icat edilmemiş, belki de Türkiye'ye henüz gelmemiş. Biz Ağabeyimle muhakkak gitiğimiz her yeri haber vermekle birlikte, geç kalacağımız zaman da yakınlardaki telefon kulubesinden haber veren sıkı sorumluluk sahibi gençlerdik. Bu hususla ilgili anne-babamızı hiç üzmedik. Onlar da bizi istediğimiz her yere gönderme hususunda üzmediler.

Ağabeyim arkadaşıyla buluşmak için evden çıktığında öğlendi. O günün 1 Mayıs olduğunu hepimiz unutmuşuz. Akşam 21 olduğunda annem hareketlenmeye başladı. Bir balkona bir içeriye girip, durmadan saate bakıyor ve endişelenmesi ilerleyen saatle birlikte hız basıyor. O günün 1 Mayıs olduğunun hatırlanmasıyla birlikte annem ağlamaya başlar. Kesin bu çocuğu içeriye aldılar ,kesin ! diyerek dövünüyor, kendinden geçmeye başlıyor.. Babam ağabeyimin içeri alınmış olmasına hiç ihtimal vermediğinden annemin gösterdiği tepkiyi anlayamıyor sakin olmasını salık veriyor, her zamanki soğukkanlı ve sakin tavrından da taviz vermiyor. Ama annem... Hiç durmadan ağlıyor, evin içinde dört dönüyordu. Bir süre sonra dayanamayıp karşı komşumuz ve en yakın dostumuz , dert babamız Muammer Amca'nın kapısını çalıp derdini anlatmaya girdi. Babam da gençtir geziyorlardır zihniyetini içine gömüp anneme eşlik etmek zorunda kaldı. Bir iki karakol aranıp en sonunda yakın bir emniyet amiri bulunup ağabeyimin karakollardan birinde nezarete alınmış olduğu kesinleşti. Bir iki hatırı sayılır kişi araya koyulup gecenin 1.30 nda ağabeyim evine gönderilmek üzere serbest bırakıldı. Eve geldiğinde annem yeniden doğmuş gibiydi. İlk şok atlatıldıktan sonra ağabeyim olayı anlatmaya başladı. Arkadaşını Saat Kulesi önünde beklerken polisin biri yaklaşmış ve o günün 1 Mayıs olduğunu orada beklememesi gerektiğini söylemiş. Ağabeyim ayrılırken de başka bir polis düdüğünü çalarak yanına gelip ekip otosuna bindirmiş. Ne öğrenci olduğu, ne kimliğinin olduğu ne de başka izahlar dinlenmemiş, yetmemiş. Nezarette kartpostal satıcılarından tutun , öğrenci üniformalı bir sürü çocuk da bulunuyormuş. Nezaretten ayrılmak için imzasını alan polis o dönem Emniyet Müdürünün 1 Mayıs'ta ...... kadar kişiyi nezarete atma emri verdiğinden dolayı böyle yapmak zorunda olduklarını söylemiş, özür dileyerek bir güzel de sırtını sıvazlamış. Ertesi sabah okula gitmek için her zamanki durağımda beklerken gözleri kan çanağına dönmüş okul arkadaşımın ( yaş 17 ) hikayesini dinlerken ağabeyimle bir gün öncesinin kaderini paylaştıklarını öğrenmiş oldum. Biz de üzüntülü hatta traji komik olarak yaşanılan bu olay hangi evde hangi aileye gerçek bir trajedi yaşatmıştı; hiç bilemedik, bilemeyiz.

Geçtiğimiz 1 Mayıs ise evdeki misafirlerin kalabalıklığı sayesinde haber izlenemeden geçip gitti. Gece yatağımda o günkü olanları hayal edip içim cızz etti; kimbilir neler olmuştu. Ertesi sabah gazeteleri açtığımda Taksim Meydanı'nda halay çeken gençleri, Kemal Türkler'in el sallayan ve gülümseyen kızının resimlerini görüp yürekten şükrettim, sevindim, coştum ve ağladım. Yıllar sonra yürüyüşe açılan Taksim Meydanı kansız bir güne teslim olmuş 1 Mayıs gerçek bir Bayram şöleninde kutlanmıştı.

1 Mayıs 1977 de yaşanılanlar ve ölenler unutulmadı, unutulmayacak da ! Ancak 1 Mayıslar belki de bundan sonra bahar coşkusu ile birlikte yaşanılan ve tüm dünyada medeni bir şekilde kutlanılan huzurlu, mutlu ve umutlu bir İşçi BAyramı'na dönüşecek.

Umutla...

ILIK BİR MELTEM RÜZGARI ESTİ

2010-04-27T21:01:00.000+03:00

( Hiç usanmadan her gün yiyebilirim)

( Bu bencağızın aklı evde, bir an önce uçmak istiyor )

( Büyük aşk yaşanıyor )

( Dede'li su keyfi )

10 gün önce sevgili ağabeyimin hazırladığı bir sürpriz ile İzmir'den meltem esintisi doldu evimize. Öyle sevindik öyle sevindik ki !

Gelir gelmez enginar dolması yapıldı. Balkız her gün parka götürüldü. Hatta civar anaokulu ve ilkokullar ziyaret edildi, sınıfa sokuldu, öğretmenlerle sohbet edildi. 23 Nisan şenlikleri izlendi. Kurulan stadda önce çocuklar dans etti, Balkız onlara eşlik etti sonrada tek başına kurulup sahnede dans etti.

Sabah - akşam anneanne ve dede ile kuduruldu , her türlü talepleri yerine getirildi, tüm şımarıklıkları hoş görüldü . On dakikada bir " Aaaaannaneeeee benim çişşşşimmm geldiiiiii " deyip oturağa oturuldu. Dede kucağında sular içildi , keyif yapıldı. Bol bol şarkı söylendi, bir sürü masal okundu. Evcilikler oynandı. Anneannenin sırtında gezinildi. Her akşam Kocişle benim tutulan sırtlarımıza kupa tutuldu. Miniminnacıcık bahçemize hep isteyip de bir türlü fırsat bulamadığım çiçekler ekildi, temizlendi. Kısacası evdeki rüzgar hepimizi sarıp sarmalıyıp iyi eti. Yarın İzmir'e doğru esecekler. Biz ise bir daha ki rüzgara kadar gözümüz yolda, gönlümüz onlarda bekleyeceğiz .

YİNE BİR FİLM !

2010-04-16T12:00:00.000+03:00

Geçen perşembe yine bir festival filmi için sözleşildi. Kadro aynı. Ben ofisten geçeceğim hiç eve uğramadan ki Balkız tam bulmuşken kaybettim duygusu yaşamasın. Ancak akşama doğru Bekir Ağabeyi'nin sürpriz toplantısı üzerine biz de lisede okuyan yeğenimizi üçlüyü tamamlamak üzere aramıza kattık. Buluşulup , Ada Kitapevindeki tüm kitaplar talan edildikten sonra Saray Muhallebici'ye gidildi. Ben henüz bu yeni yerlerine alışamadım . Aklım ve mevcudiyetim öte yanda kaldı. Yeni yerleri daha büyük ve çok katlı olmasına rağmen sevip, ısınamadım bu yere. Neyse film Atlas Sineması'ndaydı. Gala filmi, aynı zamanda Altın Lale için yarışan filmlerden biri. İçeri girdiğimizde ışığı gözümüze gözümüze giren kameralar ve pek çok tanıdık sima vardı. Bizim ufak yeğen bayıldı bu duruma. Hemen salona yönelmemize engel olmaya çalışıp ortam gözleme çalışmaları Esra ile benim hiç duymamış gibi yapıp kendimizi salona atmamızla birlikte sona ermiş oldu. Film başlamadan önce yönetmeni ve baş rol oyuncusu çıkıp kısa bir konuşma yaptı. Yönetmenin adı Tsai Ming-Liang . Daha önceki yıllarda İstanbul Film Festivali Altın Lale kazanmış. Konuşmasında komite üyesi olduğunu düşündüğümüz bayana neden bu filmini seçtiklerini anlayamadığını, çünkü bu filmin anlaşılması zor ve ağır bir film olduğunu, yarıda çıkmak isteyeceklerin hoş karşılanacağından bahsederken Eyyyyvaaaahhhh!! dedik. Komite üyesi bayan da cevap olarak yarışmaya katılan filmlerin seçilirken sanat ağırlıklı olmasına önem verdikleri cevabını duyunca da yandık gülüm keten helva şarkısını mırıldanmaya başladık. Birden içimin daraldığını hissettim. Sen tüm gün koş , yorul, bayıl , ayıl ; eve gitmek varken bırak gül gibi evladını düş sanat yollarına..olacağı buydu dedim kendime.

Filmin orjinal adı LIAN, türkçe adı SURAT . 2009 Tayvan- Fransa- Belçika- Hollanda ortak yapımı. Fransızların tiyatro kökenli ünlü kült oyuncu Jean Pierre Leaud, Jeanne Moreau' nun yanı sıra ünlü model Laetitia Casta ve yönetmenin 20 yıldır her filminde yer alan Çinli oyuncu Lee Kang- sheng var. Louvre Müzesi tarafından ısmarlanmış olan film başladı..İlk 20 dakikasında içimdeki sıkıntı tavan yapmaya başladı. Bir türlü konu yok ortada. Herşey kopuk kopuk ve absürt. Bizim ufak yeğen hafiften hafiften kıpırdanmaya başladı. Yarım saat sonra ufaktan ufaktan seyirci çıkışa doğru kayıyor...Üstüne bir de müstehcen sahnelerin çokluk göstermesiyle birlikte bizim yeğen yüksek sesle söylenmeye başlayarak kafasına montunu geçirmez mi? Gülelim mi ağlayalım mı ne yapacağımızı şaşırdık. Bir yandan montunu çekiştiriyor Esra bir yandan rahat dur ikazları veriyor. Ama yeğen ortamdan fena derecede koptu. Sürekli sapık mı bunlar, Allah cezalarını versin , öffffffff , ufffff , bayıldım , sıkıldım, ne biçim film bu ile devam eden söylenmeler... Çıkacağız ama öyle bir yere oturmuşuz ki tam orta sıra, ara yer. Niyetlenip niyetlenip oturuyoruz. Bu arada filmin kaçıp kalkılabilecek yerleri bomboş. Fırsatını bulan kaçıyor. Bir an içim geçti, midem bulandı ve bayılacak gibi oldum.Esra'dan saatin 00.00 olduğunu öğrenir öğrenmez bir refleksle ayağa kalktım Hadi ! dedim. Çıkarken yönetmenle burun buruna geldik; salona giriyordu. Filmin de son kareleri olduğunu böylelikle anlamış olduk.

Yolda aklıma üniversitede yaptığımız "Sanat sanat için midir yoksa sanat halk için mi yapılmalıdır " tartışmaları geldi. Galibi olmayan bir tartışma bu. Ben o yıllarda her ne kadar "sanat sanat için yapılır " tezini savunsam da geçen yıllar ve sanata bakış açımdaki değişimler sonucu sanatın kendisiyle birlikte onu izlemeye alanları hassas terazi dengesiyle bir arada tutması gerektiğine ve gerekliliğine inanır oldum. " Sanat ne bir oyun ne de bir eğlencedir. O ancak ruhun dışarıya vurarak kendisinin göstermesi ihtiyacıdır." demiş E.G. Benite. Sanatın kendini teşhir ederken onu sahiplenecek varlıklara ihtiyaç duyması, bu gereksinme çabası boşa değil, sanatın tamamlayıcısıdır adeta.

29. İstanbul Film Festivali 18 Nisan' da bitiyor. Seneye daha fazla film ve yorum yapmayı arzu ederken herkese bol sanatlı günler dilerim !

OYUN BİTMEZ

2010-04-08T12:21:00.000+03:00

Sürçülisan ettiysek affola der hep usta

Bitmez alkış sesleri, duyar sahneye fırlar

Mutluyuzdur orda hep, yaşam tatlı ve kısa

Bitmesin bu oyunlar ardı ardına

Ahh onlar unutulmaz oyunlardı

Belleğimde silinmezler

Coşturur, seyirciyi kırıp döker

Ağlatırlar, mahsundurlar bu oyunlar

Sancısız oyun olmaz

Eklenir sözcüklere hep

Her gece bitmez hazla

Oynanır orda burda

Hep baştan..

Işık söner... heyecan gider...

Alkış biter... hüzün çöker...

Oyun biter. Sus ağlama !

Kapkara bir sahne var ya ! BİR DAHA...

ZÜHRE

ÖDÜL

2010-04-07T15:51:00.000+03:00

Sevgili Sanat Notları " Yaratıcı Blogger Ödülü" göndermiş bana. Kendisine çok çok teşekkür ederim. İstanbul ve Türkiye'deki önemli sanat olayları ve gelişmelerini takip ettiğim, sanatçılarla ilgili biyografilerin de yer aldığı harika bir bloğa sahip kendisi. Ben bu ödülü pek hak edip etmediğim konusunda kuşkuluyum ama madem göndermiş, başım üstünde !

Bu ödülü alan kişi , hakkındaki 7 ilginç şeyi de yazacakmış. Belki hatırlarsınız ben bu hususta daha önce kuzen Günün Çorbası tarafından mimlenmiş ve yüzüm kızara kızara ilginçliklerimi dökmüştüm ortaya saça saça. Mim geldiğinden beri düşünüyorum ne yazabilirim diye. Pek sakınca yaratmayacakları bulup döküyorum yine ortaya:

* Herkes uyuduktan sonra uyuyamam, her taraftan çıkan sesler kulağımda büyür büyür ve otururum sabaha kadar.

* Yemek yenilirken ekmek kesmek görevinden hoşlanmam.

* Argo lügatım bir erkeği kıskandıracak kadar doludur ama kullanmam, kullanmamaya çalışırım, samimi olmak gerekirse sinirden deliye döndüğümde hiç kimsenin olmadığı zamanlarda kullanırım :))

* Operaya gidemem. En son 12 yıl önce gidip bir ay depresyona girmiştim.( En büyük hayalimdi ). Cd ler yetiyor bana.

* Çok mutlu olduğum zamanlarda koşmak ve ardından da uçmak dürtüleri kaplar beni.

Hımmmm düşündüm düşündüm ama daha fazla çıkaramadım .Umarım yeterlidir.

Mimleri herkes sevmiyor. Ama en önemlisi sürekli takip ettiğim, yazılarını okumaktan son derece zevk aldığım arkadaşlarımın hepsi bu ödülü hak diyor. Hepsinin yüreklerine ve ellerine sağlık diyor " Yaratıcı Blogger Ödülü" nü hepsine ithaf ediyorum.

Sevgilerimle herkese...

BİR FİLM

2010-04-06T12:24:00.000+03:00

Bizim festival filmlerini izleme komitemiz Bekir Ağabeyi (aile babamız olur kendisi ama hem yaş hem de fiziki konumu itibariyle kendisine tarafımca abi denilmektedir ) ve dünyalar tatlısı kızı Esra' dan oluşmaktadır. Balkız olduğundan beri ben kendilerine ancak ve ancak fıstıktan katılır oldum.

Neyse dün akşam önce Halep Pasajı içindeki Cafe Krepen' de buluşup güzel bir yemekten sonra hemen yanındaki Rüya Sineması'na geçildi. Rüya Sineması bundan 2 yıl öncesine kadar sadece aganigi filmlerinin yer aldığı bir sinemaydı. Ama artık yenilenip vizyon ve festival filmlerinin de yer aldığı bir salon haline getirildi ve nefis oldu. Burada parantez açıp Emek Sinemasının kapatılıp bir alışveriş merkesi haline getilmesi fikrini ortaya atan, uygulamaya koyan ve devamını getirenlere yazıklar olsun diyor ; tarih, kültür ve tüm dünya anlayışınız yerin dibine batsın diyerek parantezi kapatıyorum. Ama yine de orjinaline uygun restore edilerek hizmete açılması umudunu da yitirmiyorum.

Filmin adı Patenci Kızlar . Yapımcılıkla birlikte yönetmenliğini de üstlenen Drew Barrymore . Aynı zamanda filmin oyuncularından biri. Ellen Page' nin başrolde yer aldığı filmde benim her daim hayranlıkla izlediğim ve aynı zamanda sıkı da bir müzisten olan ve geçen sene grubuyla birlikte İstanbul'a da gelen Juliette Lewis , Zoe Bell, ve yine her rolünü hayranlıkla izlediğim Marcia Gay Harden , Jimmy Fallon yer almakta. Eleştirmenler tarafından " son derece eğlenceli, falasıyla sevimli ve dahiyane " olarak bulunmuş. Benim fikrim de aynı yönde. Baştan sona kadar hiç ilgimin azalmadığı, paten sahnelerinin adrenalimi arttırdığı , samimi ve güçlü oynunculuklarla bezenmiş güzel bir filmdi. Filmin kısaca konusu : Güzellik yarışmalarının dayatıldığı Teksas'taki kasaba yaşantısından farklı bir hayat arayışı içerisindeki Bliss , Austin'deki kadın paten yarışmalarını izlediğinde kendisi için alternatif bir uğraş ile birlikte yaşam olacağını düşünüp seçmelere katılır ve takıma seçilir. Ancak tüm bunları ailesinden saklamaktadır. Bliss aşk , tutku, hayal kırıklığı ve hayatı keşfederek ailesinin onun için düşündükleri arasında bir seçim yapmak zorunda kalacaktır. Hayatta ne olmak ve ne yapmak istediğinin ve buna sıkıca sarılmanın önemini belirtmesi açısından izlenmeye değer bir filmdi.

Film saat 11.35 de bitti ve ben eve gittiğimde saat 1.00'di. Balkız babasının 4 masal anlatmasına rağmen uyumamış dudakları büzük büzük beni bekliyordu. Beni görmesiyle birlikte yataktan pike yakıp omuzlarıma atlaması bir oldu. Sarmaş dolaş....Saat 2.35 kadar sarılıp sarılıp,öpüp koklaştık . "Anne tooook ösledim seni " demesi hala kulaklarımdan gitmiyor. Dedim ya ben fıstıktan katılıyorum gruba. Zühre burada hemen su koyar. Belki bir sonraki hafta bir filme daha evet, ama başka yok. Dayanamam ben Balkız'ıma !

GÖZLERİM KAN AĞLIYOR

2010-04-05T10:57:00.000+03:00

Yüreğimde ağlıyorum

Yaşayan bir suç gibi

Yalvaran bakışları

Görmüyor artık gözüm

Bilemem, affedemem

Sensiz geçen onca yıl

Var olan duygularım

Ölüyor her geçen gün

Salmadı geceleri ay, gökyüzünde yıldızlar

Susmaz kalbim senin için

Hasretinle çarpıyor

Sence neden yapayalnızım

Soldu tümden umutlar

Sensin neden sevgilim

Gözlerim kan ağlıyor.

ZÜHRE

TÜM HAFTA OLANLAR

2010-04-04T14:04:00.000+03:00

Geçtiğimiz haftaya Balkız'ın nezlesini takip eden ateşle noktayı koymuşken bu kez de benim nezlemle birlikte haftaya merhaba diyeceğiz. Dip dalmaya alışkın bu kulaklar hiç böyle tıkanmamıştı.C ılık cılık sesler geliyor kulaktan mı yoksa beynimden mi henüz anlayamadım. Ama iyileşeceğim , iyileşmek istiyorum acilen . Eğer bugünkünden daha iyi olursam yarın 29. İstanbul Film Festival'inden bir filmle bulaşacağım. Geçen sene 5 film izlemiş ,biri hariç diğerlerini beğenmiştim. Seçici kurulun film seçimlerini nasıl yaptığı hakkında hiç bir fikrim yok ama bahsettiğim o film gerçekten de berbattı. İnat edip sonuna kadar oturduk ve film bittiğinde konusu dahil hiç bir şeyi anlayamamıştık. Aklımda kalan tek şey filmin olur olmaz her yerinde söylenen " I just called to say I love you " adlı parçaydı. Bu parça ortaokul orkestramızda çok keyifli çalınıp söylenmiş ve bir sürü anı yüklenmiş olmasına rağmen bu filmle birlikte hepsi silinip sadece filme çöreklenmiş oldu benim için. Filmin yarısı bitmeden salonda kimsecikler kalmamıştı bizden başka :)) Umarım aynı şeyle karşılaşmayız yine.

İşte böyle ! Umarım sizlerin pazarı ve haftanız sağlıklı ve bol gülücüklü olsun. Sevgilerle..

2010-03-28T13:58:00.000+03:00

Çikulata : turulata

Mikrofon : fikrofon

Kocaman : kobadan

Koca'n : kodan

Uçak : utak

Bamya : manya

Limon : ninon

Babaanne : mamaane

Makyaj : mekyaj

Ruj : lüj

Kaşar : kasar

Küçük : cücük

Gitti : ditti

Portakal : porkatal

Zühre : süülee

Piyano : pinano

Kağıt : gıııt

şu : su

........

Yıllar evvel henüz evlenmemiş ve anne olmamış zamanlardan birinde çocukluk arkadaşımla laflarken sürekli henüz küçücük olan kızından bahsettiğini farkettim. Konu dönüp dolaşıp hep ona kızı Burcu'ya bağlanıyor. Aa dedim benim arkadaşım buldumcuk olmuş. Dedim hafta sonları ne yaparsınız? , o dedi Burcu' nun zevk aldığı yani istediği yerlere gideriz. Hoppaaaa ! Offfff dedim içimden ne sıkıcı bir hayat, içim bayıldı ! Kırk yıllık arkadaşla şöyle doyum tokum konuşulmuyor. Nasıl değişti böyle , muhabbet hep aynı , hep çocuk , hep çocuk . İçimden öffleyip öffleyip izin istedim ve KAÇTIM.

Aradan yıllar geçti ve ben 35 yaşında anne oldum. Gördüğünüz üzere kızımın lügatını yapacak kadar buldumcuk oldum. Valla oldum. Herşey onun üzerine kurulu. Yatış-kalkış , gitme-gelme, yeme-içme, oturma-kalma...... tüm eylemler ona bağlı. Sıkıcı mı ? Değil tabii ki ! İnsan başına gelince anlıyor; bundan önceki hayatının ne kadar sorumluluk yüklü olsa da az kaldığını , ne kadar dolu olsada aslında ne kadar boşu doldurduğunu, ne kadar eğlenceli olsa da aslında gülümsediğini, ne kadar mutlu olsa da aslında yetmediğini, ne kadar güçlü olsa da aslında gücünü bilmediğini... Evet annelik büyük güç veriyor, hem yüreğe hem de sürekli talepleri bol olan yavruya koşmaya yarayan bedene.

Sanırım BAlkız gözümün önünde beni bile şaşırtan hızla büyüyor ve biz henüz 3 sene olmasına rağmen bazı bebeklik anektodlarını hatırlamakta güçlük çekiyoruz. Balkız 18 yaşına geldiğinde bizim yaşlarda kemali alacak ve belki de hiç mi hiç hatırlayamacağız. Umarım onun sağlıklı ve mutlu bir birey olduğunu görme şansına erişiriz.

Herkese mutlu pazarlar dilerim.

TASARI-MASARI-KOŞARI-KOY TASI-AL TAKKEYİ GİT AŞAĞI !

2010-03-25T13:28:00.000+02:00

Her akşam hep aynı oyun. "İiiiiizzmiirrrr uçağı kalkıyooooooorrrr bir-iki-bir-iki-bir-iki ! Balkız hadi kooooşşşşşş uçağa yetişelim, uçak kaçıyor. Anneanne-dede çok üzülür koş koşşşşşş" Ve Balkız başlar koşmaya ; bu arada anne tarafından ağzına kocaman bir lokma sıkıştırılır . Acelemiz var, çünkü Balkız büyüyecek ve bunun için daha çok , çok oyuna ihtiyacımız olacak.

Ama Türkiye'nin büyümesi için oyunlara ihtiyacımız yok, hiç yok ! Hatta artık oynanan oyunlara bir son vermemiz gerekli. Hem de acilen ivedilikle !Oyunda hile olması oyunun taraflarını demoralize eder,oyundan soğutur ve uzaklaştırır. Bahse açmak istediğim konu yeni anayasa tasarısı. Elbette ki 1982 Anayasası değiştirilmeli. Temel hak ve hürriyetler hususunda darbe anayasası özelliği taşıması sebebiyle çok kısıtlı, dogmatik ve kısır tutulan özgürlükler genişletilmeli , revize edilmeli , halkın tümüne yayılan kucaklayan bir anayasa haline dönüştürülmeli. Ama hazırlanan taslak için Başbakan'ın "bir-iki-bir-iki hadi kalkıyor" acelesini anlamak mümkün değil. Evet acelemiz var yeni ve tüm halkı kapsayacak , kucaklayacak ve nefes aldıracak bir anayasaya. Ama ben hazırladım , kabul edin , etmezseniz halkoyuna sunacağım hem de tüm maddeleri birden anlayışı , yapılmaya çalışılanın samimiyetinden şüphe duymamıza neden oluyor. Neden tümü oya sunulsun? On madde hususunda hayır oyu olan vatandaşın yer almasını istediği üç madde için vereceği oy neden EVET olsun; ya da tam tersi. Niçin Anayasa Mahkemesi' ne Hukuk Fakültesi mezunu olmayan kişilerin de seçilebilmesi maddesine HAYIR düşüncesinde olan ben HSYK kararlarına karşı yargı yolunun açılımını sağlayan maddeye EVET diyebilecekken bir evet bir hayırı götürür zihniyeti içerisinde halkoyuna-oyununa alet olayım. Bu kadar aceleye gerek yok! Hiç yok.! Halk bu tasarıyı oluştururan maddeler hususunda bilinçlendirilmeli , tasarının hak ve özgürlüklerin teminini sağlamasından çok öte hükümetin kendi arenasını yaratacak zemini oluşturmaya çalışırken yargı ve askeri saf dışı etmeye çalıştığı gözardı edilmemelidir. Özgürlükler kendi düşüncelerinizi yayma söz konusu olduğunda itibar gösterilecek , yer-zemin tesis edilecek peki ya sonra? Bu hangi demokrasi içerisinde yer alan , hangi düşünce sistemini oluşturan yerlerde mümkün görülür? Ancak despotizm dolayısıyla faşist düşünce sistemlerinde makul görülür . Beğenmediğiniz söylemleri tuuuuuuu diye tükürük yağmuruna tutakoyun , suni gündemlerle cevaplamanız gereken başta Deniz Feneri Davası olmak üzere tüm soru ve sorunları es geçin, özgürlükler diye diye evlerinden olan ve alışmadıkları bir hayat tarzını yaşamaya zorladığınız ,tokmak sesini duydukları anda tüm şikayet ve sıkıntılarını söylemeyi unutan ,vazgeçen, o anın tadını çıkarmayı düşünen ve genlerine yenik düşen sevgili çingenelere davullu zurnalı açılım toplantısı düzenleyin... Yutturamazsın. O lokma bizlerin boğazına takılır, geçmez.

Darbe sonucu ortaya çıkan 1982 Anayasası değiştirilmeli. Ama tüm halkın gönlünü fethedecek yeni bir düzenlemeyle. Hadi içinizin tamamiyle temiz, ard niyetsiz olduğunu farzedelim ve topu hukukçularına atarak onları tukaka yapalım.Demezler mi adama al kardeşim 1961 Anayasasını koy önüne. Haksa hak, özgürlükse özgürlük; zamanının toplumundan çok önde olan ve sendika hakkı olmak üzere tüm özgürlükleri bolca içinde barındıran anayasa. Buyrun !

Tekel işçilerinin inim inim inletilmesi ile sonuçlanan durum Türkiye' sinde memurlara örgütlenme hakkını sunsanız ne olur sunmasınız ne olur ? O lokma bu boğazdan geçmez, geçemez. Türkiye sultan hazretlerinin ülkesi olmaz, oldurulamaz. Osmanlı İmparatorluğu onu kuran ve başında olanların üstün zeka, deha, askeri ve entellektüel birikimleriyle 600 yıl sürmüştür. Sizinkinin bu iktidarı belki 11 yıl evet ama bir + 11 yıl öteye geçiremeyeceği kuvvetle muhtemeldir bilgilerinize.

YENİDEN SEV BENİ

2010-03-23T12:30:00.000+02:00

Çok çok uzaklardasın sen

Sarılıp giderken

Yeniden , yeniden sev beni !

Yalvarıyorum, çok özlüyorum

Sokulmam, uzak dururum senden

Dur yok olma ! Sensiz bırakma !

Sancılarla korkularla ne olur bırakma.

Sen gel beni al, atıl kollarıma

Unuturuz herşeyi gel sen !

Yeniden sev, yeniden sev, sev yeniden !

Sevgilimsin sen

Yeniden duy, yeniden öp, yeniden al beni....

ZÜHRE

ÖFFFF !

2010-03-14T21:53:00.000+02:00

Çok sıkıcı bir pazar günü geçiriyorum.Sabahtan beri kendimi dışarı atma çabası çöreklenip kalma durumuna dönüştü ve gün bitmek üzere. Sabahtan beri yaptıklarıma gelince kahvaltı, BAlkız'a çorba, BAlkız'ı uyutma, uyku arasında gürültü yapmadan yapılan mücver, BAlkız'ın uyanarak yanına uzanıp tekrar uyumasına yardımcı olma, yemek yeme, kocişin yaptığı böreği mideye indirme, çay demleme- yanında yine börek yeme, yeme-içme-yeme-içme , arkadaş bloglarına yorum yazma ve defalarca gönderilme hatası vermesi ve öfffff' leme.

Bazen yapacak çok şey varken ya hiç birşey yapmak istemeyiz ya da yapacak hiçbirşey bulamayız. Ben de her iki hal mevcut şu anda. Öffff ne kadar sıkıcı bir yazı oldu bu! Hemen bitiriyorum...

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ

2010-03-13T01:19:00.000+02:00

Bundan 5 sene kadar önceydi. Beyoğlu'nun en eski,en güzel apartmanlarından birinin avukatlığını üstlenmiştim. Yapısının güzelliği sebebiyle dizi, reklam ve sinema çekimleri bol olan bir apartmandı . Sakinlerinden biri olan emekli konsolos apartman içindeki trafikten yakınarak reklam ve benzeri film çekimlerinin yasaklanması talebiyle bir dava açmıştı. Duruşma günü gelip çattığında salonun önünde sıramı bekliyordum. Duruşma listesine orada olduğumu bildirir notu yazarken davacı avukatı olduğunu orada öğrendiğim 65 yaşlarında -o yaşlardaki her meslektaşıma üstat derim- üstat yanıma yaklaştı. Türk filmlerinden çıkma jön edası ve ses tonuyla davalı avukatı olduğumun teyidini aldıktan sonra, ezici ve küçük görücü ifadesiyle davaya süresinde cevap vermediğimden savunmamın gözönünde bulundurulamayacağını söyledi. Ve biraz ilerde duran genç bayanı yanına çağırarak (stayjeriymiş) " söyle bakalım kızım Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun( HUMK) falanca maddesi ne der ". Kız hiç nefes almadan " şöyle şöyle der efendim" diyerek bana döndü "yani savunma hakkınız gözönünde bulundurulamaz" dedi. Ben ağzım bir karış açık, olup bitene bakarken bir taraftan da gizli kamera arayışı içerisindeydim. Sadece sakin bir edayla "üstadım ben savunma dilekçemi hakime sunacağım . Takdir hakkı kendisinindir" diyebildim . Derken mübaşir tarafından isimlerimiz okunarak içeriye alındık. İçerisi hem çok küçük hem de sağlı sollu sırasını bekleyen avukatlar tarafından dolu. Celse açıldı, ben savunma dilekçemi mübaşire hakime verilmek üzere uzattım. Üstat yine aynı ses tonu ve artiz edasıyla " Efenimmm HUMK' nun falanca maddesi uyarınca süresinde cevap verilmediğinden davalının dilekçesi gözönünde bulundurulmamalıdır ,dedi. Hakim Fransızların ünlü komedyeni Luis De Funes'in tıpkısının aynısı ama eksta large asık suratlısı. Hakim " Neeeee! Ne yani sen kendi kendine mi gelin güvey olacaksın bu davada , davanın davalısı olmayacak mı ?" diye ,deyimin tam anlamıyla çemkirdi. Üstat ve ben şokta. Ama efendim diyecek oldu üstad,hakim elini havaya kaldırarak susmasını işaret etti. Neyse ilk raund benden yanaydı. Koca bir ohhh çektim.

Bu arada hukuk davalarında yazılı savunma sistemi geçerli olup,taraf vekilleri ya da taraflar tüm savunmalarını yazılı olarak verirler mahkemeye. Pek konuşma gerçekleşmez. Hatta hiç diyebiliriz. Duruşmanın süresi bu sebeple maksimum 5 dk. dır. Ceza davalarında ise savunma esası sözlüye dayanmaktadır.

Hakim benim verdiğim 4 sayfalık dilekçeye bir göz gezdirdi ve bana yine çok gergin , agresif ve bağırmaya yakın ses tonuyla dilekçemdeki bir cümlede ne demek istediğimi sordu .Ben açıklamaya çalıştım ama anlamamakta direniyor .Tekrar açıklıyorum ama hala anlamıyor. Bu sefer başka bir cümleye geçiyor , şimdi burada ne demek istedin? Allah Allah! İlk defa kendi dilekçemden şüphe eder oldum acaba saçmaladım mı diye.Ter boşaldı birden . Açıklamaya devam ettim . Ama bu sefer farklı bir paragraf. Yan tarafta oturan avukatlar pinpon maçı seyreder gibi bir bana bir hakime bakıyorlar , oldukça şaşkın. Onların varlığı sıkıntıma biraz daha sıkıntı ekliyor. Hakim, hakim değil karakol amiri. Bir soru daha; burada ne demek istedin? Bilmiyorum nasıl çıktı ağzımdan, kelimeler usul usul ama duyulur bir şekilde " dilekçemde tüm savunmalarım mevcut olup , anlayabildiğiniz kadarı üzerinden takdir hakkınızı kullanın efendim" deeediiimm ve kulaklarım cümlemin bittiğinde duymaya başladı . Eyvahhh dedim ve başıma önüme eğerek gözlerimi kapadım. Salonda soğuk ve gergin bir sessizlik. Şimdi kovacak salondan diye beklerken ,bu sefer üstada soru sormasıyla açtım gözlerimi.

Ona sorduğu sorular da aynı tavır içerisinde. Cevapların tam karşılığını almadan tutanağa geçirmeye çalışıyor ve bir taraftan da cevaplarını düzeltmeye çabalayan üstadı tersliyor. Göz ucuyla bakabildim üstada, sallanıyor bir sağa bir sola,arada denge bulabilmek için masaya tutunuyor. Artizliğinden eser kalmamış,cebelleşiyor. Celseye başlayalı yarım saat olmuş, ikimiz de bayılmak üzereyken Raund kazanmak derdini çoktan geçmiştik. Kulaklarım uğuldamaya başlarken sanki çok uzaklardan bir ses "Gereği Düşünüldü" ,dedi. " Falanca falanca sebeplerden dolayı davacının davasının reddi ile davayı açmaktaki haksız.......... kısmını duyabildim. Zaptı bile almadan attık kendimizi dışarıya. Ne ben kazandığımın ne de o kaybettiğinin farkında, Üstat önde ben arkada hiç konuşmadan , koşar adımlarla adliyeyi terkettik.

BEYOĞLU OFİS MACERALARI

2010-03-11T01:45:00.000+02:00

İlk ofis maceram İstanbul'a geldiğimin 4. ayına rastlar. O dönemin Alman Konsolosluğu avukatı aile dostumuzdu. Yıllar önceki stajyeri ofisine bir gider ortağı aramakta olup durumu hemen bana haber eder. 10 dakikalık bir düşünme süresinden sonra teklİf hemen kabul edilir. Oysa o dört aylık sürede ben elimde harita ile Galata Köprüsü ile ayrılan kısmın neden hala Avrupa yakasına bağlı olduğunu keşfetmekle meşguldüm. Ve adliyelerin yerini öğrenmeye çalışıyordum. Ofis Alman Hastanesi'nin hemen karşısında idi. Ofis arkadaşım ise 40 lı yaşlarda , ilk bakışta oldukça matrak , hoş görünümlü bir bayandı. Bir odanın içinde ikimiz ayrı ayrı masalarda kendi işlerimizi yapacak ; sadece kira,elektrik v.s giderlere ortak olacaktık. Neyse başladık. Bayan sadece haftanın bir-iki günü geliyor, geldiği saatler genelde akşam üstüne tekabül ediyor birkaç saat kaldıktan sonra da Beyoğlu'nda müdavimi olduğunu sonradan öğrendiğim bir bara takılıyordu. Hımmm bana ne dedim içimden; her gün sabahtan akşama kadar birlikte oturmaktan ve zoraki muhabbet türetmektense böylesi iyi diye düşündüm. Ben? Ben sabahları tüm gazeteler koltuğumun altında ofise gelir hepsini bir güzel okur , sonra da pencereden gelen geçene bakardım.Yapacak birşey yok , çünkü ne İstanbul beni ne de ben İstanbul'u tanıyorum; tam bir cahil cesareti ! Gel zaman git zaman aradan 6 ay gibi bir süre geçti .Bu süre içerisinde bayanın mesaileri hep böyle olmakla birlikte han sahibi ofise sık sık uğrar oldu .Çünkü ben kira paramı -bir Allah bir de ben bilirim nasıl denkleştiğini- tamamlamış olsamda ortağım hep bir mazeret bulmaya başlamıştı . Yarın, üç gün sonra,bir hafta sonra ödeyeceğim'ler, hadi bu ayı sen öde sonrakini ben öderim'e dönüşmüştü. Allah'ım tam bir kabus yaşıyordum . Ben yarısını zor tamamlarken han sahibine rezil olmamak adına tamamını ödemek zoruna kalıyordum .Böyle böyle sekiz ay geçti; ta ki bir sabah pılımı pırtımı toplayıp avukat bayana bir güzel mektup döşenip ofisi terkedene kadar.

İlk ofis deneyimimin kabus olduğuna mı yanayım, ofisten olduğuma mı yanayım, yanayım yanayım kadehlerde yanayım...

Çıktım İstiklal'de dolaşıyorum. Girmediğim han, sokak, mezbaha kalmadı. Ofis kiraları korkunç. Hem yürüyorum hem ağlıyorum.Yok yapacağım dedim, yapacağım ben bu mesleği. Bu arada kurum yada özel bir yere bağlı çalışmak da istemiyorum ve direniyorum. Akşamına çok samimi bir arkadaşıma gittim dertleşmek için. Kardeşi inşaat mühendisi ve o da bir ofis arayışında. Bana ille de bir avukatla olmam gerekmiyor dersen birlikte bir ofis tutalım ve başlayalım ; birlikten kuvvet doğar dedi. Gerçi o kuvvet beni boğmak üzereyken kaçmıştım diğer ofisten ama yapacak birşey de yoktu. Tünel Meydanında küçücük birbirine bağlı iki oda tuttuk.Odalarımız ayrı ama birbirine açılan bir kapı ile bağlı. Bir yıl zorluklarla geçti. Benim telefonlarım kapanır onunkinden konuşurdum,onunki kapanır benden konuşur. Para tutacağız diye neler yapardık; ama çok iyi iki ortaktık ve mutluyduk . Bir sene dolmasına az kala bir sabah daha ofise geçmeden önce buluşup birlikte Vakıflar 'a gittiğimizde çalan telefonla öğrenmiştik Han'a hırsız girdiğini. 34 ofise birden girip bilgisayarlar çalınmıştı. Şok olmuştuk . Hırsız benimkine dokunmamıştı bile. Çünkü klavyenin bilmediğim pek çok düğmesine basmak suretiyle açılan bir bilgisayardı benim ki. Ama ortağımınki çalınmış, iki gün sonrasına teslim etmesi gereken projeside böylelikle yok olmuştu. Çok üzülmüştük. Hemen ertesi günü başka bir ofis aramaya koyulduk. Galatasaray'da tam altı odalı ve bir önceki küçücük ofisin kira bedeli ile aynı bir ofis bulmuştuk.Uçtuk sevinçten, inanamıyorduk. Artık şans bizden yana olsun diye dua ediyorduk. Kendi kendimize yapılan boya-badanadan sonra yerleştik yeni yerimize.Tam 5 yıl ortaklık , kardeşlik, dostluk, sırdaşlık yaptık birbirimize. O ofiste tutunduk önce birbirimize sonra da İstanbul'a. Orada emekledik, yürüdük , büyüdük. Çok şey yaşadık, çok şey sığdırdık. Yuvalar kurduk, hayatlar bulduk. Beş yılın sonunda sarılarak , ağlayarak ayrıldık daha iyi koşullara kucak açmak için. Ortaklığın gereğini yerine getirmiş , birbirimize yaslanarak ayakta durmuş ama şimdi tek başına yürüme zamanı gelmiş kapımızı çalmıştı. Güzel ,çok çok güzel günlerdi . Geriye dönüp baktığımda altından kalkması ancak cahilliğe nasip olan cesaretle olabilecek cengaverlikti diye düşünüyorum. Bu yaş ve bu kafada cesaret edemezdim . O Galatasaray'da ben ise Eminönü'n de bir beş yıl daha eskidik . Şimdi? Ben tekrar Beyoğlu'na gitme telaşı ve heyacanı içerisindeyim. Taşınıyorum. Ama bu sefer bana önce ev , şimdi de ofis olarak kollarını açacak olan sayısız hatıra biriktirdiğim, mabedim dediğim Beyoğlu evine.

Ahh Beyoğlu, Beyoğlu..Kimbilir bana daha neleri biriktirme imkanı verecek ,anı defterimi doldurmaya yarayacak zamanlar sunacak ; kimbilir daha neler yaşatacak ?

CİHANGİR VE ANILAR

2010-02-28T21:15:00.000+02:00

Geçen hafta çoktandır gitmediğimden güncelliğini kaybetmiş banka bilgileri için uğradığım Cihangir her zamankinden farklı geldi bana. Henüz Cihangir Cumhuriyeti ilan edilmeden İzmir'den İstanbul'a yaşamak için ilk geldiğim semtti Cihangir. O zamanda şimdikinden az değildi sanatçı tayfası. Ama magazin sütunlarında bu kadar meşgul etmezdi gündemi. Henüz sınıf atlamamıştı(!) . Çoğu hala dönmelerin ve yosmaların mekanı olarak bilirdi Cihangir'i. Oysa ilk geldiğimde sanatçıların varlığı sebebiyle mahalle baskısının yokluğundan mıdır yoksa ilk geldiğim yer olmasının etkisinden midir bilmem, ben hep bir parça İzmir'i bulmuştum Cihangir'de ve çok da sevmiştim. Tam 5 yıl oturdum; az değil. Yatmaya az kala gece yarısı saat 1 belki de 2 çıkardım sokaklara Doxy ile , malum ihtiyaçlarını gidermek üzere. Bir kere bile önüme çıkan bir serseri ya da laf atan biri ile karşılaşmadım onca yıl . Bilmiyorum , İstanbul'un diğer semtlerinde o saatte dışarda olsaydım neler gelirdi başıma. Sanki bir mahalle değil evimin kocaman arka bahçesiymiş gibi hissederdim . Sıkıldığımda ve hava almak istediğimde Doxy ile sıkça geldiğimiz merdivenlere geldim yine. İçim, esen havadan o kadar ferahlar ve uçmak istediği ile dolardı ki salıverirdim Doxy'i koşsun ve benimle o anı paylaşsın diye. Her defasında olduğu gibi Doxy merdivenlerden aşağıya inmekle kalmayıp yokuş aşağı patikadan Karaköy'e inip beni inim inim inletirdi arkasından. Gördüm ki o patika doldurulmuş, çocuk bahçesi ve yürüyüş alanı yapılmış, düzenlenmiş ve daha güzel bir hal almış. Merdivenlerin başından İstanbul'a baktım. O zamanlar bakarken hissettiklerim çok ama çok farklıydı. Neler hissettiğimi o kadar iyi hatırlıyorum ki ! O günleri anarken bile tıpkı aynı heyacanı hisseder içimin coşkusunu dindiremezdim . Farklı heyecanlarım , beklentilerim ve umutlarım vardı. Oraya koşup ağladığımda döktüğüm gözyaşlarımın adı farklıydı şimdiden , Zühre farklıydı o zaman. Öyle olsa gerek ki ben yine aynı kareye baksam da aynı şeyleri,aynı hisleri bu sefer hiç ama hiç hissedemedim ve şaşırdım kendime, yüreğime. Ana kucağından gelip İstanbul'da yer almaya , mutlu olmaya çalışan o küçük kızı heyecanlandırmak kolaydı o zamanlar, ağlatmak da . Şimdi..şimdi farklı bir gözle baktım yine koca İstanbul'a. Bu sefer hiç bir beklenti duymadan, hiç bir dilekle tutunmadan baktım zamana ,içim kıpırdamadan. Çalan telefonla birlikte yürümeye başladım Karaköy'e. Geliyorum dedim, hemen geliyorum . Koşarak indim hatıralardan kaçarcasına, bu sefer iyiler bile yetmedi bana. Toplu mezarda ,öte yana yolculuk yapsınlar istedim. Şimdi benim olanlara kucak açarcasına açtım ellerimi kimseye aldırmadan havaya. Şükrettim bir kez daha bugüne ,bu Zühre'ye ve sahip olduğum herşeye.

( ! )

2010-02-22T01:10:00.001+02:00

Sevdadan yorulmuş kalbimin , içine kimseyi almamaya karar verdiği bir dönemde çıktın karşıma. Yorgun, hırpalanmış kalbin en son isteyeceği bir heyecandın sen. Artık kimsenin üzemeyeceği kararı alınarak defter sonlandırılmıştı, tekrar açılmamak üzere. Yeter di. Bu kadar yeter olmalıydı. Artık dingin sularda yüzmeli, ayağımın değdiği yere kadar gitmeli ve bu kadarı beni mutlu etmeliydi. Kontrol bende ( ! ) olmalıydı. Baktım görmedim , işittim fakat duymadım seni . Sen istediğin için yanımda olabilirdin, ama ben istemiyordum; gittiğinde birşey hissetmemek için. İlk defa güçlü hissediyordum ; bağımsız ve yüksüz kalple. Birşey beklemediğini bildiğim halde çok hasta olduğun gün telefon açıp benden şefkat bekleme dedim sana, böyle kabullen ; eğer istiyorsan beni . Ben böyleyim ( ! ) , dedim. Daha da güçlendim, hür hissettim yüreğimi .Bak oluyormuş dedim, ne güzel . Ne aşk, ne sevda, ne de yükü yok artık üzerimde .Ohhh tam da istediğim gibi ( ! )

Kırıla kırıla hırpalanan , hırpalandıkça da hoyratlaşan kalbin karşısında dimdik durmaya çalışırken umrumda bile değildin (!) .

Ben senin bir bir kanatlarını kırarak güçlenirken (!) bir gece uyuduğumu düşündüğün bir saatte bana veda sözcükleri fısıldadın . Gidiyorum dedin. Gidiyorum ama sen mutlu ol diye , gidiyorum ama seni seviyorum diye, gidiyorum çünkü sen beni bul ve tut diye dedin .

Gözlerimi açmak ve gitme demek istedim , diyemedim; çok kırıldım artık korkuyorum, diyemedim; sensiz bundan sonrasını bilemiyorum diyemedim,diyemedim... Gözlerim kan ağlarken sabahı bekledim , birşey diyemedim. Uyandığında herşey farklı olsa, herşeye yeniden başlasak ve sen hep yine ve yeniden yanımda olsan' dı .

Uyandığında sana "GİTME" dedim. Sadece "GİTME ! " .

Bana sıcacık, sevgiyle, bağışlayan , sorgulamayan gözlerle gülümsedin ve elimi tuttun. Ve hala hiç bırakmamak üzere verilen yeminle tutmaktasın.

Yüreğimdeki duvarları kırmak kolay olmadı.Duvarlarımı kendimi korumak adına sağlamlaştırırken seni kırdım ve kırdıkça da güçlendim sandım. Yanıldım, hem de çok. Bana tüm hayatını adamaya, hayatımda hiç tatmadığım anları yaşatmaya hazır,cesur, aşk ve sevda dolu gözlerle bakan mükemmel adamı gün ağarmaya az kala tuttum. Çok geç olabilirdi ; duvarlarımı kaldırmaya tam zamanında ve çok da hazır olduğumu anlamak için. Şanslıyım, çok !

Böyle bir yazı, belki okuma ihtimali düşünülerek , yüreğindeki yaraların hala kanadığını düşünüp, duvarlarını kalınlaştırmaya çabalayan, çabaladıkça daha da kıran ve aslında kırılan, karşısında belki de ona istediği herşeyi vermeye hazır ve onu çok mutlu edecek bir adamı görmek istemeyen tatlı bir prenses için yazıldı.

Aşksız ve sevdasız kalmamak dileğimdir.

ÖZLEM...

2010-02-10T22:50:00.000+02:00

Zaman zaman gözlerimi kapatıp tulumba sesini duyumsarım. Dedem yüz defa çekildikten sonra sürahinin doldurulmasını tembihlemiştir yine. Mutfaktan gelen takunya sesleri anneannemin kahvaltı hazırladığını anlatıyor bana. Avluya giriş çıkışların sıklaşması artık kalkmam gerektiğini anlatıyor bana. Demek çay da demlenmiş, mis gibi kokuyor. Anneannem yanıma gelip yanaklarımı okşayarak uyandırıyor beni. Salkım söğütün hemen altındaki tulumba ağzından su içen kurbağa ile karşılaşıp selamlaşıyoruz. Huşu içerisinde herşey, aslına uygun. Pencere önündeki hanımeli ve güller olanca sevimlilik ve neşe içinde gözkırpıyorlar bana. Anneannem ilkini sabahın beş buçuğunda dedemle ikincisini de benimle birlikte yapmak üzere kurulmuş kahvaltı sofrasına , bekliyor. O elma kırmızısı yanaklardan alınan koca bir öpücükten sonra radyodan eşlik eden arkası yarınla birlikte sonlandırıyoruz öğünü. Merakla ertesi sabahı bekleyerek yapıyoruz kritiğini . Sonra ver elini dut , sıkıldın mı yemiş , oradan bağ içi; bağa ilk geldiğim günün ilk dakikaları dedemin kurduğu salıncak, oradan yolamaça çıkan yoldaki kargılar ve kargı uçlarından yapılan düdükler, harman yeri, nalbant amcalar, Uslu komşular, yörükler, Nilüfer Abla'nın muhteşem çiçekleri, akşam üzeri dedemin yol başından gelen motorsiklet sesi, koyunlara kesilen karpuz-kavun kabukları, anneannemle yaptığım kurabiyeler, elektrik yokluğunda yapılan sohbetler , dinlenilen müzikler , yanan lüks lambası fitili , dakikalarca süren çabalar, gaz lambasının loş ışığı ve gaz kokusu, çıtlatılan çiğdemler, biraz duvara biraz da kafama çarpan dev ışık kelebeği, peygamber böcekleri , kaplumbağalar, ezberlenen dualar, anneanneye eşlik etmek adına bilinmeden kılınan namazlar , rüzgarın uğultusu , anneanne-dede kokusu, sevgisi , güveni ve özlemi .... Tekrar sabah oluşu ve tekrar tekrar beni ve benliğimi saran sevgi kuşağı.

Özlüyorum, çok özlüyorum herşeyin olması gerektiği gibi doğal , yalın ve mutlu yılları, anları , kirlenen dünyayı algılayamayan yaşları. Özlüyorum, çocuk bakan gözlerde endişesiz ve beklentisiz olmayı.

ABİDE

2010-02-06T19:57:00.000+02:00

Yağmur yağacak

Ve sevgi fışkıracak topraktan

Büyümeğe devam ederken beni yakalayacak

Ben de seni !

Uçacağız en yükseğe , nefes kesen doruğa

Bir abide olacağız sevgi adına .

DELİ DELİ KULAKLARI KÜPELİ

2010-01-29T10:42:00.000+02:00

Canım kuzenim, sarı papatyam GÜNÜN ÇORBASI mimlemiş beni. Mimleyen mimleyene. Ama bu mim biraz sakıncalı. Çünkü 7 ilginç özelliğini anlatacaksın. İlginçlik ben de çoook. Bak Yeliz bu bir komplo ise alırım hıncımı bilirsin. Sana değil evladın olacak o et lokması Arca'nın en kıvamında ve boğumundaki etlerden bir ısırdım mı görürsün. Eeeee boşuna dememişler "ata yapar evlat çeker" diye :)))))

Bütüm foyalarım çıkacak ortaya. Yanarım yanarım akıllı uslu görünen bu kadının zır deli yanlarının deşifresine yanarım. Neyse Yeliz denince akan sular durur; başlayayım en iyisi.

1- İsim hafızam karışıktır. Yani öyle unutkanlıktan öte birşey bendeki. Benim beynim, karşımdaki kişinin isminden farklı bir isim yakıştırdıysa ona bitti. Artık öldürsen , etimden et kopartsan o isim değişmez. Adı Atilla olan arkadaşıma yıllırca Teoman dedim, hala da öyle diyorum.Çünkü benim için Teoman o. Gerçek ismini bilmediğim, daha doğrusu beynimin reddettiği bir sürü arkadaşım var. Aytül, Aykut, Zeynep....Ben öyle çağırıyorum onları. Hooop olmadı değiştir tonton ! Haa önce şaka zannettiler. Ama bu şaka yıllarca devam edecek değil ya; gerçeğin ta kendisi. Hııı delidir ne yapsa yeridir diyerek kabul ettiler beni ve yeni isimlerini.

2- Evden bir kaç günlüğüne ayrılacaksam mutlaka her yer temizlenir ondan sonra gidilir. Akşam yatmadan önce de her yer kağıt misali düzeltilir. Allah muhafaza, uyurken birşey olur ölür mölürüm, gelen evi tertipli bulsun değil mi?

3- Gece yarısı , sabaha karşı 3-4 bilemedin 5 te uyandır hadi çıkalım de hemen hazırım. Hiç nazlanmam. Her türlü gezmeye, tozmaya, eğlenceye , yemek yemeğe, mehtabı izlemeye , dertleşmeye, ağlaşmaya, gülmeye v.b ye hazırımdır. Sabahın köründe çalan telefonları da sanki hiç uykudan uyanmamış gibi cevaplarım. Ses tonumda en ufak bir uyku kırıntısı bulmanız mümkün değildir.

4- Kadınsı kaprislerim, nazlarım, pozlarım ve kıskançlıklarım hiç yoktur ve olmamıştır. Olanlara da gıcık kapmışımdır.

5- Mahallenin delisi, bakkalı , boyacısı , satıcısı , otobüs şöförü , dilencisi ,dilsizi , çoluğu , çocuğu, kedisi , köpeği kısacası herkesi arkadaşımdır. Mutlaka sohbet edecek bir iki dakikada olsa zaman ayırırım, es geçmem. Ola ki görmeden geçmişsem de telaşlanırlar birşey mi oldu bana, hasta mıyım diye. Tek tahammül edemeyip görmezden geldiklerim , olduğundan farklı görünmeye çalışan, etrafını küçümseyen gözlerle bakan , menfaati için yalakalık eden, yalan söyleyen, iki yüzlü insanlar. Sevdiğimi söyleme hususunda ne kadar cömertsem, sevmediğimi söyleme hususunda da öyleyimdir.. Pat diye söylerim.

6- Arabamın adını Pakize koyup ,onunda bir ruhu olduğuna inanırım.

7- Çevreye kirliliğine karşı hassasiyetim yerlere çöp,kağıt v.b şeyleri dökenlerin döktüklerini onların ceplerine yada çantalarına tıkma ve ardından da bir güzel kavga etmeye kadar varır.

Eee yeter artık değil mi bu kadar ilginç huy. Allah'tan 7 tane demişler. Yoksa say say bitmeyecek . Artık yüzüm kızararak, utanıp çekip gidiyorum. Ahh Yeliz ahhh alacağın olsun !

ONUR MÜCADELESİ- GREV

2010-01-27T17:05:00.000+02:00

12 eylül 1980 Askeri darbe sonrası sendikaların çoğu tasfiye edilmiş, kalanların bir çoğu da bürokrasi sonucu etkisizleştirilmişti. İşçiler üzerinde kazanılamayacak bir mücadeleye girmemeleri hususunda demoralizeler yaratılmış, örgütlenmeleri üzerinde hem yasal hem de duygusal türlü oyunlar oynanmıştı. Çirkin,şeytani oyunlar.

1980 sonrasının bu ortamında üzerlerine atılan ölü toprağının ilk silkinmesini gerçekleştirecek grevlerden biriydi METAŞ GREVİ. 2650 kişinin katılımıyla hak ve onur mücadelesine başlandı. İşçilerin mücadeleci, örgütlü hareket ruhları bağlı oldukları sendikalardan da bağımsız ve kuvvetliydi. Mevcut anayasa ve yasal mevzuat hükümlerindeki yasaklama ve sınırlamalara rağmen işçiler haklı mücadelelerini 90 gün sürdürdüler. 90 günün sonunda toplu iş sözleşmesinde yer almasını istedikleri hakların çok büyük bir kısmını kabul ettirerek işverene karşı zafer kazandılar. Her bir işçi, işçi özgürlük ve hakları , işçi örgütlenmesi ve onuru için birer neferdi. Bu neferlerden biri de benim babamdı. Gözümüzde her daim kahraman olan babamı bu onur savaşında da en başta annem sonra da küçücük yürek ve bedenleriyle abim ve ben yalnız bırakmadık. Tüm işçi aileleri grev mücadelesini başı yukarıda ve umutla sürdürdü; her türlü zorluğa rağmen.

Onların mücadelesi diğer meslek kollarında çalışan işçilere ışık olmuş, sonraki yıllarda işçi mücadelesinin yolunu açmıştı.

Yıl 2010. Bugün TEKEL işçileri grevlerinin 45. gününde onur savaşı vermeye devam ediyor. İstanbul'daki itfaiye personeli de grevde. Onların yalnız olmadıklarını bilemeye , desteğe ihtiyaçları var; hergünkinden de fazla.

Özelleştirme çalışmaları sırasında yapılan eleştirileri geri kafalılık, tutuculuk, devletçilik , altı okçuluk , ulusalcılık olarak adlandıranlar bu işin faturasının işçilere kesileceğini bilmiyor değildi elbette. Kapitalist sistemde sistemi oluşturanlar herşeyi oyunun kuralına göre oynarlar. Ama bu oyunda oyuncu olmak varken hep ebe olmak bizim gibi ülkelerin kaderi değil sadece gerçeğidir. Kaderimizi değiştirmek ise kendi yetimizde olmazken, gerçeğimizi farklı bir gerçek , farklı bir gelecek haline sokmak ise sadece ve sadece bizlerin elindedir.

DARBE

2010-01-22T17:15:00.000+02:00

Birkaç gündür Taraf Gazetesi'nin iddiaları gündemde. İddia konusu olayı duyup ayrıntıları gazetede okuduğumda koca bir "hadi sen de !" çektim ve oluşturulan yeni seneryolar ile yine gündemi işgal edecekler sıkıntısı yaşadım. Dün oldukça geç bir saatte tesadüfen Kanaltürk'te bu haberi yapan gazetecininde içinde olduğu bir grup gazetecinin tartışmalarına şahit oldum. Programda aynı zamanda orgenaralin ses bantları da dinletildi. Özetle 2002-2003 yılında yapılan seminerde semineri oluşturan askerlerin o dönemdeki mevcut irticai gelişmelerden duydukları kaygı ile birlikte yapılması gerekenler , önlemler ve olası çareler...Konuşmaların vardığı nokta iktidarı oluşturulanlarla konuşularak bu gidişatın değiştirilmesinin sağlanması, olmadığının görülmesi durumunda da 12 Eylül 'deki gibi bir yapılanmanın oluşturularak gidişata son verilmesiydi. Bu hususların konuşulduğu ve seminerin yapıldığı Genel Kurmay Başkanı tarafından kabul edildi ama seminerin amacının ve orada konuşulanların tamamen olası durumlara özellikle dışarıdan gelebilecek tehlikelere karşı olası fikirlerin zikri yani bir nevi askeri fikir jimlastiği olduğu açıklandı.

Şimdi bu hususlar ortalığı kasıp kavuruyor.Bir grup , bu konuşmaların külliyen suç teşkil ettiğini haykırıyor, başka bir grup bunun suç olmadığı ile birlikte tamamen gündem değiştirme amaçlı haber olduğu üzerinde duruyor, asker ise tabiiyetiyle reddediyor.

Bir hukukçu olarak bu tür konuşmaların deşifre edilmesi sonrasında suç teşkil edip etmediği konusundaki düşüncem öncelikle hukuka aykırı olarak elde edilen verilerin delil teşkil edemeyeceği ve asla delil olarak kullanılamayacağı, ikinci olarak da suçun oluşabilmesinin koşulu olarak maddi ve manevi unsurların birarada yer almamış olduğudur. Maddi unsur eylem, manevi unsur ise suça teşkil eden eylemin isteyerek+bilerek işlenmiş olmasıdır. Maddi+manevi unsur suçu oluşturan eylemi suç haline getiren yegane koşuldur. Tüm bu teknik anlatım yaşanılanların hukukçu gözümle suç teşkil etmediği yolundaki kanaatimdir. Ayrıca 8 yıl önce konuşulanların tam da şu anda , Tekel işçilerinin açlık grevi başta olmak üzere önemli pek çok gündem varken ortaya atılmış olması hukuku bilmeyenler için bile inandırıcılıktan uzak olmasına haklı bir sebep teşkil eder. Ama işin hukuki kısmından çıkıp tv'de duyduklarım karşısındaki insani tepki ve duygularıma gelince; bu ülke Sincan'dan geçen tankları saymazsak üç darbe gördü. Pek çok genç öldü , öldürüldü , büyük bir kısmı cezaevlerinde yok oldu , pek çok ocak söndü; geride unutulmayan acılar kaldı . Hukuk yok sayıldı. Özgürlükler durdu. İnsan onuru hiçe sayıldı . Tam üç kez. Kendi iradeleriyle başa geçirdiklerini yine demokratik yollarla aşağı indirme iradeleri ellerinden alınan bu insanların konuşma hakları, yaşamları üzerindeki tasarruf hakları ve iradeleri ellerinden alındı. Darbe düşüncelerinin tohum olarak ekilip, filizlenip , çiçek açmadan kurumuş olması bile benim üç defa çiğnenmiş onurumu yeniden zedelemeye yetti ve arttı . İnsanca bir yaşama, kendine ve tasarruflarına malik bir toplum olarak nefes almamıza kimse dokunmasın istiyorum. Güçlü olanlar, bu gücü hissetmek ve direncini denemek isterler. Onların gücünü hissetmek konjöktör olarak önemli ve tehlikeli bir konumda olan ülkemiz adına büyük bir şans . Ama tehlike dışarıdan gelirse. İçeride olacak her şey bizim serbest irademize bağlı olmalı. Medeniyet yolunda yürümeye taa 1919 da başlayan bir mücadele ile baş koymuş , ant içmiş bir milletin, yine aynı onur ve şerefle varolma ve yola devam etmesinin yegane koşulu demokrasidir. Hazmı ne kadar da zor olsa demokrasiden vazgeçmeyi düşünmek kendimiz için yapılacak en büyük hakaret olacaktır.

SOBEEE !

2010-01-20T23:38:00.000+02:00

Geçen hafta yoğun baş ağrıları yaşamama sebep olarak görülen bilgisayar köşe bucak kaçırıldı ev ahalisince. Ama kurduğum "NE OLUR NE OLUR OPERASYONU" sonucu kavuştum bilgisayarıma. Şimdi dua ediyorum baş ağrısı nüksetmesin diye. Yoksa operasyon falan nafile !

Sevgili arkadaşım ÇINAR mimlemiş beni, yani SOBELEMİŞ. Aşağıda sorularla birlikte benim cevaplarımı bulacaksınız. Bir hukukçu olarak zamanında okul yıllarında çok kafa yorduğumuz münazaralar kurduğumuz hususlar hakkında içimden gelen cevaplar bir cümleden öteye gitmiyor.Neden ? Çünkü yıllardır aynı hususlar hakkında vır vır, cır cır konuşup, muhalefet iktidar olduğunda verdiği sözleri unutup,o hususlar hakkında uyumaları.....Neyse sorular ve yanıtlarına geçelim.

1- Dokunulmazlıkların Kaldırılması Konusunda Ne Düşünüyorsunuz ?

Kaldırılmasını isteyen siyasiler YALAN söylüyorlar diyorum. İktidara gelmeden önce ilk gündem maddesi yaparlar, bu madde üzerinden politika yürütürler,halkı galeyana getirip inanç sağlarlar, milletvekili iken yedikleri haltlar karşısında elleri kollarını sallayarak dolaşanları aşife ( pardon afişe :))) ederler ama başa gelince de ilk unuttukları bu olur. Unutamıyorlarsa da birbirlerine yardımcı olurlar unutma konusunda. "Tıp" oynarlar, hipnoz yaparlar,onu bunu yaparlar amaaaa sonunda unuturlar.

Benim fikrimi buraya kadar okuduysanız anlamış olmanız lazım; kaldırılsın. Milletvekili kisvesi altında altımızı oyanlar bunun hesabını ister bir bir,ister iki iki,isterlerse üç üç versinler.Ben hepsine razıyım.

2- Seçim Barajı Kaldırılsın Mı?

Baraj bu kadar yüksek olmasın derim. %10 baraj oldukça yüksek.Ama barajın indirilmesi de tek başına işe yaramaz, Seçim Yasası'nın tamamen revize edilmesi gerekir.

3- Adayların Belirlenmesinde Nasıl Bir Yöntem Uygulansın?

Adaylar tamamen parti başkanının güzel gönlüne göre belirlenen bir durum. Böyle olunca da parti başkanlarının adayları belirlerken, mesleklerinde başarılı, yaşadığı çevrede ( paralı değil)haklı itibar sahibi , hak,adalet sahibi, halk için çalışacak kişilerden olmasına çaba sarfetmeli.

4- Yargı Bağımsızlığı Sizin İçin Ne Anlam İfade Ediyor?

Çok şey ifade ediyor. Bir avukat olarak mesleğimi yaparken mutlu olabilmemim, itibar görebilmemim, hem maddi hem de manevi tatmine ulaşabilmemim, ülkemin insanlarının huzur bulabilmesinin, ülkemin itibarının artmasının, insanların rahat rahat düşündüklerinin ifade edilmelerinin, bu ifade karşısında başlarına birşey gelmeyeceğinin garantisinin, haklının haklı olmasının,haksızın haksız kalmasının, ülkemin medeniyet yolunda ilerlemesinin TEK VE YAGANE KOŞULU YARGI BAĞIMSIZLIĞIDIR. Yargı üzerinde siyasi ellerin kara lekesinin silindiği, Adalet BAkanlığının HAkimler ve Savcılar Yüksek Kurulundan elinin çekildiği, Anayasa Mahkemesi, Danıştay ve Sayıştay'a sadece ve sadece hukukçuların seçildiği ve ilk etapta aklıma gelmeyen pek çok şeyin değişmesiyle birlikte yargı bağımsızlığı da sağlanabilecektir. Özetle ; Yasama+ Yürütme+ Yargı Bu üçlü erkten Yürütmenin Yargı üerindeki baskısı kalktığı anda yargı nefes alacak, bağımsızlık yolunda adım atabilecektir.

5- Beşinci soruyu siz belirlemek durumunda olsaydınız neyi öğrenmek isterdiniz ?

Neyi Mi ? Kendi çıkarlarını gerçekleştirecek arenayı yaratmak uğruna ülkesini, milletini kaosa sürükleyen Başbakan ve kurmaylarının akşam başlarını yastığa koyduklarında nasıl uyabildiklerini ; bu kaos ortamında canlarını, mallarını kısacası herşeylerini kaybeden insanların ahh ve intizarlarının altından nasıl kalkacaklarını merak ederim.

Şimdiiiiiii GÜVEN'İN YERİ , Kara Kalem , ramazan ışık/hayata dair SOBEEEEE !

(Mimin kuralları:

* Mimi gönderen bloğa link veriyorsunuz.
*Üç kişiyi mimliyorsunuz ve mimlediğiniz kişinin bloğuna not bırakıyorsunuz.
*Mimlediğiniz blogların da linkini veriyorsunuz. )

HERŞEY SENİNLE GÜZEL

2010-01-13T02:07:00.000+02:00

Herşey seninle güzel

Yolda yürümek bile

Olmayacak düşlerin

Peşinde koşmak bile

Herşey seninle güzel

Bu toprak bu taş bile

İçimdeki bu korku

Gözümdeki yaş bile

Beklenmedik bir anda

Ayrılık gelip çatsa

Seninle paylaştığın

Tek bir gün yeter bana

Herşey seninle güzel

Duyduğum bu ses bile

Yalnız içtiğim su değil

Aldığım nefes bile

Herşey seninle güzel

Bu yağmur bu kar bile

Yüzümdeki gözyaşının izleri

Onlar bile

Beklenmedik bir anda

Ayrılık gelip çatsa

Seninle paylaştığım

Tek bir gün yeter bana.

Söz: Çiğdem Talu

Müzik : Melik Kibar

Uzun zamandır dinlemediğim ve unuttum zannettiğim bu enfes şarkıyı bu gece "Bu Kalp Seni Unutur Mu?" dizisi hatırlattığından beri dilim dursa beynim söylüyor; hiç durmadan. Eski melodiler ve sözler yürekteki yerini alıp, tahtına oturuyor. Aşkın intikamdan ve intizardan uzak sözleri ayakta alkış alıyor. Kaç kişi acaba giden, bırakan aşkının ardından bunları söyleyebilecek yürek ve güce sahip? Ben bu satırların aşkının yanıbaşında olup ancak ayrılma yada ondan uzak olma ihtimali düşünülerek yazılmış olabileceğini düşünüyorum. Tıpkı ölene kadar süren Çiğdem Talu ve Melih Kibar aşkındaki gibi.

Her ikisinin mekanının müzik ve aşk melekleriyle dolu olmasını diliyorum.

KOZMİK ODA

2010-01-11T01:42:00.000+02:00

Uygar ve Fuat; çocukluk arkadaşlarım. Ayrı yumurta ikizleri. Tüm çocukluğum, gençliğim ikisiyle birarada geçti. Önce oyunları sonra da gençlik sırlarını, daha çok onların kızlarla olan gönül maceralarını paylaştık birlikte.Bunları anlatacak değilim tabii ki. Ama oyunlarımız arasında en sevdiğimiz, en baba oyun diye düşündüğümüz uzay oyunu "Kozmik Oda" mız vardı. O kadar çok uzay ve uzaylılarla ilgili kitap okurduk ki bununla ilgili gelişmiş müthiş senaryolarımız her daim mevcut olurdu cepte. Biraraya geldiğimizde de hiç beklemeden senaryoyu ortaya koyar başlardık oynamaya. Bu oyunun zavallı mağduru benim bebeğim olurdu her daim. Biz de zalim uzaylılar. Kaçırırdık sarı saçlı mavi gözlü caanım Ayşe bebeği ; neler yapardık neler ! Saatlerce çıkmazdık benim miniminnacıcık kozmik odamdan . Annemin ikramlarına yan gözle bile bakmazdık. Gitme vakti geldiğinde mutlaka arıza çıkartır biraz daha süre alabilmek için binbir dereden su getirirdik. Giderlerken ben balkona koşar, onlarda kayboluncaya kadar geri geri yürüyerek el sallardık birbirimize.

Şimdi diyeceksiniz bu anı da nereden çıktı . Valla bakıyorum haberlere bu aralar bir "Kozmik Oda"dır gidiyor. Her gün bununla ilgili bir gelişme. İzliyorum izlemesine ama inanın anlayamıyorum. Ki ben avukatım :)) Bir hakim giriyor odaya ertesi gün o hakime mermi hediye gönderiliyor , falan filan,feşmekan... Belki de kozmik oda lafını duyunca ben direkt çocukluk anılarına daldığımdan pek mantığına inemiyorum olayın. Ama izlediğim ve algıladığım tek şey gördüğüm senaryonun bizim ikizlerle oynadığımız oyunlarda kurduğumuz senaryodan çok daha acemice ve çok daha komik bir şekilde yazılmış olduğu. Hani diyorum bu odanın zuzaylıları nerde? ( mağduru belli de),hani diyorum bu odanın çıkış yolu nerde? Hani diyorum bu odada zuzaylı ile insanoğlu arasında çıkan kavgada kim galip gelecek ?

Di-zi di- zi iz-lee

Ha- di sı-ra kim- dee ? ( Sizce sıra kim de???)( Bu da çocukluktan bir oyun :))

Her gün çıkıyor bu "Oda" 19 da, ben ise daliyorum anılarımdaki "Kozmik Oda"ya.

GÜNEŞ IŞIĞI ÖDÜLÜ

2010-01-09T01:44:00.000+02:00

Sevgili Asuman , severek izlediği arkadaşlarına ve onlardan biri olan bana bu ödülü layık görmüş. O kadar mutlu oldum ki ! Ben de başta Asuman ve Güven olmak üzere bana yorumlarıyla gün ışığı olup içimi aydınlatan ferahlatan tüm blog arkadaşlarıma bu ödülü gönderiyorum.Hepsine kucak dolusu sevgilerle.

GURBET

2010-01-07T13:34:00.000+02:00

Annem İzmir'den geldi geleli evde bir sürü değişiklik oldu.Dokunduğu her yeri cennet haline sokan bu kadın tam bir atom karınca. Bazen de arı maya diyorum ben ona. (Yukarıdaki fotoğraf için kocaman bir maşallah istiyorum ona göre ! ) Hiç dinlenmek nedir bilmeden hareket halinde olan bu kadın önce evin tüm perdelerini yıkadı sonra Balkız'ın yemekli elleriyle berbat ettiği mutfak koltuklarına kılıf dikti. Takım takrevatları düzenleyip kutuladı. Tüm dolapları düzenledi.Üstüne bir de tüm evi temizleyip Beyoğlu'ndaki eve 2 günlüğüne geçiş yaptı. Şimdi bir de orayı paklayıp, İstiklal' in girilebilecek tüm pasajlardaki yığınları talan edip bulduğu en ucuz ve en şahane kıyafetleri alıp defile yapmaya gelecek yine .

Annem ,canım annem benim ! Burada olması , aynı havayı solumamız yeterli benim için. Keşke aynı şehirde yaşasak; ama değil. Kısıtlı zamanı en iyi şekilde değerlendirmeye çalışıyoruz. Daha sabah çayı bitmeden üstüne yapılan kahveler, kahve hazmedilmeden içilen 3'ü bir yerde, üstüne bir de akşam çayı derken gece 4 biz de hala ayakta;kafein komasında :)) Şimdi Beyoğlu yolundalar ama benim şimdiden burnumda tütüyorlar. İzmir'e uğurlarken ne olacağım bilmiyorum.

İlk başta vedalar benim için gayet normalken şu birkaç senedir ağlamaktan canım çıkıyor. Annem her defasında arkamdan telefon açıp yolunda gitmeyen birşeylerin olup olmadığını soruyor; yolunda tabii ama senden uzakta herşey.Keşke keşke.... ile başlayanları söyleyemiyorum sana, senin bana yıllar önce ağlayarak söylediklerini. Şimdi dize geldim diyemiyorum sana annem. Senin lafına geldim;olmuyor sensiz, sizsiz; diyemiyorum. DAha fazla üzülmeni istemiyorum. Seni çok ama çok seviyorum, çok ama çok özlüyorum; diyemiyorum. Sıkıştırılmış zamanda yaşadıklarımızı yaya yaya yaşıyalım istiyorum ama geç, çok geç. Bugün dolapları düzeltirken bu ne dağınıklık diye payladın beni. Göz ucuyla bakıp güldüm sana. Kırıldım sandın; kırılmıyorsun değil mi bana dedin. Keşke hep burada olsan da paylasan beni, dedim; gözucumda yaşla. İkimizde de buruk bir gülümseme.

Gurbet , içine sığdırdığım memleket, annem, babam, abim, halam, anneannem ve diğerleriyle koca bir yük bende, yüreğimde . Başlarda özgürlük duygusunun verdiği yalancı mutluluk bana çığ gibi hergün büyüyerek artan özlem duygusuyla üstüme koşuyor. Çoğu zaman bununla başeden yüreğim, her gelip gitmeler sonrasında başaşağı çakılıp kalıyor. Bugün de o günlerden biri.

" Gurbet içimde bir ok

Herşey bana yabancı

Hayat öyle bir han ki

Acı içimde hancı

................ " ( Söz: Şennur Sezer

Müzik: Teoman Alpay )

2010' A AZ KALA OLANLAR

2010-01-02T17:48:00.000+02:00

Yılbaşından iki gün önce eşim tutturdu aşure yapalım diye.Yapalım dediğine bakmayın, yapacak olan benim tabii ki. Ama ben hiç aşure yapmadım deyince alt dudağı olduğu gibi düştü; kıyamadım ben de. Hemen interneti açtım buldum bir tarif. Öyle gramlarla olan tarifleri hiç anlamam ben; bardak usulü bir tarif gözkırptı birden. Bir gün öncesinden kabartmaya yatırdım buğday,nohut ve fasulyeyi. Tarif o kadar kolay ve kısa ki. Dedim ki içimden " bugün aşure yaptım öldüm bittim derler, bu kadar kolay birşey için mi canım ! ". Yaaaa büyük laf söylemek değil bana büyük lafları düşünmek dahi yaramıyor. Başta herşey yolunda giderken şekeri katınca biraz sulu oldu korkusuyla ben pirinçleri kabartmadan kat içine, olsun o pirinçler kıtır kıtır. Siz deyin 7 ben diyeyim 10 saat kaynadı o aşure. Bittim, öldüm öldüm dirildim ! Midem bulandı şeker kokusundan. Bir tabak bile yiyemedim aşureden. Bana bu eziyeti yaşatan eşim beğendi beğenmesine tabii ama bu şartlarda beğenmeme gibi bir alternatifi de yoktu doğrusu.

yılbaşı derseniz ; geçen sene şeytanın ayağını kırmakla birlikte artık biz de yılbaşı kutlar olduk. İzmir'den gelen ailem ve kayınvalidemin katılımıyla yenilen hoş bir yemek sonrası birbirinden berbat programları zap yapa yapa saat 12 yi ettik. Birbirimize sarılıp kutlama ve güzel temennilerden sonra dışarıda bol miktarda havayi fişek gösterisi yapıldı. Bu görsel şölenin tadını bilmekten uzak balkızın ağlamakla karışık tepinmesiyle uykusunun geldiği anlaşıldı ve yataklara yatıldı. Odadan çıktığımda saat 1 e geliyordu ve herkes yatmıştı. Bir yıl da böylelikle sona erdi. Geçen yılbaşı daha dün gibi. Belli bir yaştan sonra yıllar gözkırpma hızıyla geçip gidiyor. Daha iyi ve umutlu, huzurlu, sağlıklı ,bereketli bir yıl temennisi ile uykuya daldım.

MUTLUYDUK, ÇOK MUTLU !

2009-12-27T13:54:00.000+02:00

Teknolojinin vardığı sonucu değil de teknolojinin bizzat kendisine, en iyisine ,dolayısıyla en pahalısına sahip olmaya çalışan gençliği ve onları mutlu etme pahasına kendilerini zora sokan ebeveynleri gördükçe üzülüyorum. Yaşattıkları mutluluk o kadar kısa süreli ve yalan ki.

Kalıcı mutluluklar başkaydı benim çocukluğumda. Sabah kahvaltıdan sonra çıkardık sokağa. İkindiye kadar apartmanda oynanan evcilikten sonra akşam üzeri arka bahçeye koşardık. Gayemiz sadece oyun oynamaktı. İstop, yakan top, dokuz taş, yakalamaç, kulaktan kulağa, sessiz sinema ve daha niceleri. Bu oyunlar bile yetmezdi. Kendi bulduğum cadı yakalamacası oyununa bayılırdı bizimkiler. Ben cadı olur diğerlerini teker teker yakalar ; yakaladıklarıma ise ceza olarak hayvan taklidi yaptırırdım. Saçma belki ama komik ve çok eğlenceliydi. Hepimizin ayağında tokya terlikler vardı. Çoğu da beyazdı. Bazılarının üzerinde plastikten renkli çiçekleri olurdu. Ama tokya'ydı işte ! Bazen "terlikler foraaa! " yapıp koşardık beton yollarda.

Konfeksiyon ürünleri de çok yoktu o zamanlar. Belki vardı ama alan azdı çünkü pahalıydı. Annem her ay aldığı Burda'lardan beğendiklerimizi Kemeraltı'na inip aldığı kumaşlardan diker koyardı başucumuza. Bayılırdım dikiş gecelerine. Karşı komşumuz ciciannemin kızı Semra Abla'm ile annemin , dikişle birlikte bol kaynatmalı sohbetlerini bir köşeye sinerek ses çıkarmadan dinler ; Burda'ların sarışın mankenlerini annem esmerlerini de Semra Abla'm yapar kendimce oyun oynardım. Mutluyduk hem de çok mutlu.

Ne eşofmanlarımızın ne de ayakkabılarımızın markaları vardı. İkisi de bir amaca hizmet etmek için üretilmişlerdi bizim için o kadar. Kızlar kırmızı, erkekler lacivert giyerdi; yanlarında beyaz şeritleriyle. Ayaklarda da o zamanın tiger ayakkabısı. Lacivert, yanları da sarı şeritli. Ne Adidas,ne Nike ne de başkası. Çok sonraları Puma çıkmıştı; ilk bildiğimiz. Ama sahip olamadığımız için üzülmedik biz hiç. Mutluyduk, çok mutlu.

Çizgi filimlerimiz Heidi, Şeker Kız Candy ; dizilerimiz Küçük Ev , Walton Ailesi,San Francisco Sokakları, Beyaz Gölge, Bonanza; gençlik dizimiz Fame ilk aklıma gelenler. Her evde bir radyo ; Fm3 İzzet Öz 'ün "Teleskop" programı beklenir, eller kayıt çihazında hazır. Başladı mı , kayıt! En flas,popüler parçalar bu programda yer alırdı. Abim gözü gibi bakardı kasetlerine.Belki 500 tane olan o zamandan kalan kasetleri hala atmadım,atamam. Anılar yüklü hepsinde.

Akşamları TRT de (zaten başka kanal yoktu) verilecek filmler için ciciannemlerle biraraya gelinir, hiç ses çıkarmadan izlenir,arada çaylar hüpletilir; bitince de mutlaka kritiği yapılırdı. Hiç boş akşamımız yoktu.Bir akşam biz onlarda, bir akşam onlar bizde. Biraz geç kalınsın duvar vurulurdu hadi diye. Bizler mutluyduk çok mutlu.

Mutluluğu insanda , arkadaşta, dostta, oyunda, müzikte, sohbette, kitapta bulan nesildik. İsteklerimiz, ihtiraslarımız , "Neden alınmadı ?" kaprislerimiz yoktu. Bu sebeple anneler ve babalar çocuklarına alamayacakları ve alamadıkları şeyler için üzülmezlerdi. Diye düşünürken aklıma geldi. Acaba zaman içerisinde ebeveynlerin davranış şekli değişmiş olabilir mi ? Anne ve babaların sahip olamadıkları tüm şeyleri çocukları için var etmeleri , istedikleri herşeyi onları hiç zorlamadan yorulmadan önlerine koymaları sonucu tatminsiz ve mutsuz çocuklar yetişiyor olabilir mi? Ebeveynlerin çocukları üzerindeki emel ve arzularının onları bizlerden ne kadar uzağa götürmüş olduğunu görmeden hayıflanmak sadece onları suçlamak doğru mu? Ne dersiniz ?

SANSÜR

2009-12-24T02:13:00.000+02:00

Bu akşam kanalın birinde Yönetmen Semih Kaplanoğlu'nun çok isteyip de gidemediğim filmi "Yumurta" gösteriliyordu. Aman ne sevindim ! Film Yusuf'un hikayesi. Yusuf'un annesi ölür ve Yusuf cenazeyi kaldırmak üzere memleketine döner. Ee adam üzgün haliyle. Elinde de sigara mütemadiyen. Diğer kanallarda görmeye alışkın olduğum sigara üzerine düşen füluğ karartmayı beklerken bu sefer sigara üzerini örten bir çiçek. Önce anlayamadım. Ama Yusuf sürekli sigara içtiği için ekranın ortasında gezinen bir çiçek. Hem de rengarenk. Bir bakıyorsunuz sarı bir papatya, bir bakıyorsunuz kırmızı bir gül. Benim Balkız'ın gözleri önce kısıldı sonra da alabildiğine açıldı. " Anne baksana titekten duman tıkıyoo " . Başladı takibe. Yusuf sigara içip elini kolunu oynattıkça ekran çiçek bahçesine dönüyor, Balkız da alkış tutuyor.

Benim çocukluğumda RTÜK diye bir kurum yoktu ama TRT de o zamanlar RTÜK'ün yaptıklarından azını yapmazdı. İki sevgili deniz kenarında oturmuş romantizm yaşar ve öpüşmek üzere birbirlerine yaklaşırken ne olduğunu anlamadan bir bakarsınız ki hınca hınç insan ve araba dolu bir caddede yürüyorlar. Hoppaaa ! Ne zaman geldiler buraya derken öyle bir kesmişler ki , konunun bir kısmı da kırpılmış arada. Diyaloglardan kırpılan kısmın ne olduğunu çıkarmaya çalışırsınız; ama nafile... Ne günlerdi !

Aradan herhalde bir yirmi yıl geçmiştir . Peki şimdi? Şimdi sigaralar çiçek açıyor, BAlkız zıplıyor.

Zamanında sansür gören filimler şimdi şimdi gösterime giriyor; izliyoruz ama anlam veremiyoruz ne o dönemin ne de bu dönemin sansür zihniyetine. Bir dönem sanatçılar yasaklandı sakıncalı diye sonra efsaneler yaratıldı adlarından özür niyetine.

Gerçi bizim ülke önce öldürüp öldürüp sonra havalimanlarına, sergi ve konser salonlarına adlarını vermekle , anıt mezar yapmakla ün salmış olduğundan aradan bir 20 yıl daha geçtikten sonra sansürün ekranda hangi görüntü ile karşımıza çıkacağını kestirmek zor gerçekten.

ÖDÜL

2009-12-24T02:01:00.000+02:00

Ödülüm yaşamaksa eğer

Bir şartım var sana.

Buram buram hava kokuyorsa

İyot içine doluyorsa

Ver bana.

Yoksa bilmeyeyim

Neyse ne !

Zühre Ç.K.

ACI ' MAK

2009-12-19T01:05:00.000+02:00

Umuda giden yolda yürektin

El verdim..., kaçmadın.

Söz verdin... ,tutmadın.

Umuda giden yolda güneştin

Yol verdim ..., gitmedin.

Söz verdim... , kalmadın.

Umuda giden yolda cellattın

Öl dedin..., ölmedim.

Git dedin , sönmedim.

Zühre Ç.K.

BEN BİR AVUKATIM

2009-12-17T01:29:00.000+02:00

İnsanları mutlu etmeyen bir meslek benimki. Ne karşı tarafı ne de haklarını savunduğunuz müvekkili memnun etmek mümkün. Bazen küçük bir bakkal dükkanım olsaydı daha mutlu olurdum diye düşünüyorum.

-Teyze bir ekmek.

-Al çocuğum.

-Bir paket çukulata.

-Karşı rafta....

Ben de mutlu, alıp giden de.

Adamı üç sene savun, ceza almadan kurtar; sevinçten içinde mumlar ampuller yana dursun adam kös kös bakıp, ben zaten bu sonucu alacağımızı biliyordum ( yani sen pek bi ..ok yapmadın ) dediğinde kafasını patlatıp, gözlerini oyup, bu sefer için içeriye sokulan ben olmayı hep kıl payı kaçırıyorum. Dava bitene kadar her türlü riyakarca saygı, nezaket ve bilumum kuralları es geçmeyen insanoğlu sıra ufacık bir teşekkür , minnet gösterisine geldiğinde başarı ile alınan sonucu kendisine var sayıyor.

Gün geçtike soğuyor,gün geçtikçe irkiliyorum. Hukuk Devleti olmayan, olmayı beceremeyen bir ülkede avukat olmak ip üstünde yürüyen cambazdan farksızken , bir de o ipi gözünün dingiline baka baka sallayan dingiller sayesinde kafa üstü çakılan ama bir türlü de ölemeyen bahtsız insan topluluğu haline geldi avukatlar.

"Avukat" kelimesinin önüne eklenen katilin , dolandırıcının , mafyanın ve benzer sıfatların son bulmadığı, meslek onur ve haysiyetinin yüceltilmediği , Devletin Hukuksallaşmadığı , Sosyalleşmediği bir ülkede hiç bir meslek onurunu korumak mümkün olmadığı gibi meslek sahibi olmanın da ne maddi ne de manevi bir getirisi bulunmaktadır.

Böyle bir saygıyı beklemek ise; ancak benim gibi iflah olmaz iyimserler için mümkün görünmekten öteye gidemeyecektir.

BEN BEN BEEEEENNN!

2009-12-16T12:26:00.000+02:00

Bu günlerde sevgili kızım ( ben ona Balkız diyorum ), hep bu cümleyi tekrarlıyor "ben ben beeeeennn ". Herşeyi tek başına yapmak istiyor. Ona katılma çabalarım boşa. Müzik çalıyor başlıyorum söylemeye. Oradan "ben ben beeeennn diye başlayan ve ağzımı katan balkız. Tabağındaki lokmaları bölmeye teşebbüs etsem yine aynı "ben beeeeennn". Hani ben farklı bir çocuk olmuş olsaydım şikayet etmeye hakkım olsun. Ama ben 2,5 yaşımdan itibaren yaptıklarını hatırlayan hatırladıkça da yüzü kızaran biri olarak şikayet etmeye gerçekten de hiç mi hiiiiç hakkım yok :)) Yaptıklarımı saymaya gerek yok tabii ki. Çünkü ileride Balkızın bu bloğu okuma ihtimali kuvvetle muhtemel. Ama bu "beeeennn" olayı biraz daha büyüdüğünde işime yarayacak gibi. Dün ben ofisteyken babasına yardım(!) etmiş. Eve bir geldim, miiisss gibi kokular. Masa üzerinde peynirli ,zeytinli boğaça ve ocak üzerinde de İzmir köfte vee evde pili bitmiş bir koca! Şu kadınlar ne güçlü yaratıklar. Bizler herşeyi tek başına yapıyor olsak da pil ömrümüz uzun , çok uzun.

Neyse, bu gün evdeyim. Güzel bir kahvaltıdan sonra Balkızla kahve yaptık ve fal kapattık. Şimdi bekliyorum fincanımın soğumasını.Balkızın yorumu hep aynı " hiiiii tok atık anne tok güsel, döt kapılı avaba" :)))

SUÇ BENDE

2009-12-13T16:31:00.000+02:00

Sıcak bir yuvam yok

Bekliyorum , gel diye.

Solarım kıyamete kadar

Susarım içemem

Kördüğüm,çözemem.

Vazgeçtim ben herşeyden

Bana bakan ellerden

Uçamam, uçamam sana.

Korkarım doğrudan.

Korkarım sorgudan.

Çalacak bir kapım yok bu şehirde

Bakacak yüzüm yok!

Suç ben de ...

Zühre Ç.K.

TÜKENİŞ

2009-12-13T16:10:00.000+02:00

Sen vur beni , çaresi ÖLÜMSE
Göm mezara, çilesi ÖZLEMSE

Sen gör beni çaresi YAŞAMSA

Tut beni, emelin VAROLMAKSA

Korkuyorum çok yarından
Yanıma gel, gel yanıma
Sar beni çaresi TEK se
Sev beni tüm yaşam BİR se

Sarp kayalar tükenmiyor
Çık, çık....Allah'ım bitmiyor
Sevgi ! " Sorgu bilmem" diyor
Sustu dünya, ses vermiyor.

Zühre Ç. K.

DOXY

2009-12-07T01:26:00.000+02:00

Fazla fobim yoktur ,hatta hiç yoktu. Ta ki bu hikayeye kadar.

Bir varmış bir yokmuş. Günlerden birgün bağda ergen hormonlarımın da etkisiyle dedemin söylediği bir lafa fazlaca içerleyerek kendimi bağ içine attım. Kızına hiç kıyamayan babam da arkamdan yetişerek, önce biraz dolaşıp sonra da bağ komşularımız nalbant amcaya merhaba demek üzere voltayı tam istikamet arka tarafa yönlendirdik. Gittik gitmesine de bizim nalbant amcalar henüz bağa taşınmamış olacaklar ki nur topu gibi bir köpek bırakmışlar bekçi niyetine. Köpeğin önce bana yönlenmesi ve fakat babamın benim önüme geçmesiyle birlikte köpekle merhabalaşmak zorunda kalmaları; babamın 20 gün göbeğinden kuduz aşısı yemesiyle birlikte yeni bir fobi edinmiş oldum: KÖPEKLER! Öyle ki yolda gezerken bile hışırdayan torbaları köpek zannedip çok havalanmışlığım ve birkaç metre uçmuşluğum olmuştur.

Gel zaman git zaman aradan tonlarca yıl geçip İstanbul'da yaşamaya geleceğim günler beni evde bir köpek beklediğini öğrenirim. Her türlü kapris ve muhalefete, tüm restlere rağmen belki bir süre sonra gidebilir sözü alınarak geldiğim evde bir köpekle aynı havayı solumak deniz altında nefessiz kalmak gibiydi. Paçama dokunduğu anda baştan aşağı soyunur ,yenileri giyilir, eller komple tekrar tekrar yıkanırdı. Hayvan anlamaz mı ondan hoşlanmadığımdan; anlar anlar tabii ki. Hoşlanmamak ne demek nefret etmek, öldürmek, üstünde tepinmek ve sairesi tüm duygular bende iş başında . O da boş durur mu? Evin muhtelif yerlerine en az beş olmak üzere işemek. Hem de gözümün içine baka baka. Veterinere götürdüğümüzde öğrendiğimiz, onun beni kuması olarak gördüğü .Yapacak hiç birşey yok kendimi yatağa atıp ağlamaktan başka. Kadın yapacak bir şeyi kalmadığında ne yaparsa , ben de onu yaptım tabii. " Ya o, ya ben! ". Sonuç? Ne o gönderildi ne de ben gidebildim. İşin kötü yanı evde çok yalnız kalıyorum ve sabah akşam dokunamadığım hayvanı çişe ve dolaşmaya ben çıkartmak zorunda kalıyorum. Eve geldiğimizde ayaklarını silmem gerekecek, yapamıyorum; otur ağla . Ağla,ağla,ağla... Yapılacak tek şeyin bu hayvana alışmak ve onunla iyi geçinmek olduğunu anladığımda sekiz ay geçmişti . Zorladım ,çok zorladım kendimi. Önce bana her deydiğinde soyunmamaktan başladım. Sonra yalnız olmadığımda bile onu ben çıkarttım dışarıya; ayaklarını silmesini öğrendim. Yemeğini ben koydum. Geceleri ışıksız uyuyamayan ben onun evde dolaşan patilerini duydukça dağılan korkularımla ışığı kapatarak uyumaya başladım. Eve geldiğimde verdiği tepkileri, çıkma vakti geldiğinde sacede bana geldiğini , kısacası beni sevdiğini gördükçe ben de sevmeye başladım onu. Hastalandığında ben içirdim ilaçlarını elimi ağzının içine sokarak , tamamen kendi isteğimle. Kaynaştık. Sırasıyla arkadaş , dost , sırdaş olduk. Kimi zaman çok kızdırdığı da oldu beni. Kurt-tazı kırması olmasının getirisi ceylan koşusunu yapabilsin diye çözdüğüm zincirleri burnumdan fitil fitil getirirdi. Arkasından Cihangir'den Kabataş' a kadar koştuğumu bilirim . Her defasında bu son deyip , yine dayanamaz çözerdim zinciri ; pişman olacağımı bile bile . Olsun o mutlu olsundu .
Geldiğim aşamaya ben bile inanamıyordum. Artık o benim köpeğimdi.

Büyük nefretler büyük aşklar doğururmuş.Benim fobim,nefretimden de bir aşk doğmuştu. İlk defa geldiğim İstanbul'da yaşadığım olumsuzluklar içinde olumluya dönüşmeyi başaran ilk hikaye de Doxy 'e ait oldu. Sanıyorum onca hikaye arasından her defasında onu hatırlıyor olmamda bu yüzdendir.

POTPORİ

2009-12-03T19:24:00.000+02:00

Bazı parçalar hayatınıza kazınır ve beraberinde bir sürü hatıra biriktirir.Hepsi kendi adından başka sizde ifade ettiği başka adlara da sahiptir.Sevinçlerimiz, acılarımız, kavgalarımız, sevdalarımız, hatalarımız, özlemlerimiz,ayrılıklarımız ve daha niceleri var içlerinde..Biraz müzik dinlemeye ne dersiniz?Ama bu radyonun DJ'si ben !

1-Lady In Red ( Chris De Burgh )

İlk aşk, ilk heyecan, ilk flört..Herşeyin çok masum olduğu ve masumane yaşandığı , tutulamayacak sözlerin bilinmeden sarfedildiği harika zamanlar.

2-Hatıralar Hayal Oldu ( Dario Moreno )

İstesek de geri gelmeleri mümkün değil.Mümkün değil uyanır uyanmaz ciciannemlerin kapısını çalmak ve hala uyuyor olan Semra Ablamın koynuna sarılmak. Mümkün değil her sabah neşe ile yapılan kahvaltılar,akşam birlikte seyredilen ve krite edilen filmler,birlikte gidilen piknikler.Mümkün değil bağda anneannemle birlikte yaptığımız salçalar,kurabiyeler,dinlenilen arkası yarınlar.Mümkün değil.

3-Kumsalda ( Özdemir Erdoğan )

" Yapayalnızız kumsalda sen ve ben
........
Sen ve ben koşuyoruz gelen dalgalara
Sen ve ben en büyük aşkla ve mutlulukla"

Konak-Karşıya vapuruna her bindiğimde bize eşlik eden martılarla birlikte mırıldandığım yegane şarkıdır.Hep hayalini kurduğum deniz,kumsal,tekne ve aşkım. Bu hayal hiç bitmeyecek.

4-Yandım Yandım ( Mazhar Alanson )

Hem de çıtır çıtır :)))

5- Sevdim Seni Bir Kere Başkasını Sevemem ( Ö. Erdoğan )

Denilse de olmuyor. "Boş olan dolar" bir fizik kaidesidir. Bittikten bir süre sonra bu kaide devreye girer ve bal gibi başkası da sevilir başkaları da :)) Valla bu benle ilgili değil tamamen genel bir durum :))

6- Pervane ( Ö.Erdoğan )

"Ben balarısı gibiydim senden önce
Bak pervanelere döndüm seni görünce
YAna yana kül olsam her an
Yine de senden ayrılamam
Yoluna adadım ömrümü ben sensiz olamam"

Ee tek başına adanmışlık işe yaramıyor. En fazla on yıl sürüyor. Yani ben de öyle oldu.

7- Fly Me To The Moon ( Astrub Gilberto )

Fly me to the moon
Let me play among the stars
Let me see what spring is like
On Jupiter and Mars

In other words
Hold my hand
In other words
Baby kiss me
....

En sevdiğim parçadır.Pervane olduğum dönemin en başına rastlar karşılaşmamız. Ama hala çok severim ve söylerim.

7- Deniz Ve Mehtap ( Dario Moreno )

Deniz ve mehtap
Sordular seni neredesin?
....

İstanbul' da yaşamaya başladım başlayalı soruyorum ben de . Gül gibi İzmir'i ve evini bırak gel, sonra da sor .Oysa kalkar kalkmaz tüm körfez her sabah ayağımın altındayken..

8- Ne Senden Öncesi Ne Senden Sonrası ( S.Aksu )

İki buçuk seneden beri tüm şarkılar onun için.Ne ondan öncesi ne de sonrası önemli olacak gibi.Tüm sevdam ;gerçek aşkı buldum bulalı her şarkıda o var. Üzse , kırsa , vursa ,uyumasa kısacası ne yaparsa yapsın bitmeyecek bir aşk bu .Evlat aşkı kıymetli, hem de çok kıymetli. Canım kızım benim!

Radyo keyfi bu akşamlık bu kadar. Bilmiyorum beğendiniz mi parçalarımı? Bu kadar değil tabii ki ama ne bu akşama ne de diğer akşamlara sığmayacak kadar çok benim şarkılarım.

Sizlere bol şarkılı ve aşk dolusu geceler dilerim dostlarım.

MİM

2009-12-02T21:03:00.000+02:00

CAnım kuzenim Yeliz http://gununcorbasi.blogspot.com/ beni mimlemiş. Mimlenen kişi bu sorulara cevap vermeliymiş,hadi bakalım.
1- Çocukluğunuzda anne ve babanızla(yada aile büyükleri ile) yapmış olduğunuz ve sizi siz yapan şeylere katkısı olan bir olay,bir aktivite,bir eylem...Ve hangi yönünüze katkıda bulunduğu...( Tekrarlanabilir olması tercih sebebi)

Birincisi seninkiyle aynı Yelizciğim.Her sömestre tatilinde anneannemlerin yaşadığı Akhisar'a gittiğimizde teyzemin Kuzen Yeliz,Yeşim ve beni Tahir Ün caddesindeki en büyük kitapçıya götürerek istediğimiz kitapları alması.Yeşim'le mutlaka Aziz Nesin kitaplarından birini tercih ettiğimizi hatırlıyorum.Çok ama çoook heyecanlanırdım,akşamına uykuya dalmakta güçlük çekerdim.Kitap alma ve okuma alışkanlığıma ilk basamak olması açısından canım Teyzemi cani gönülden alkışlıyorum.
İkincisi de annemle babamın evimizle,ailemizle ilgili her durumda ,alınacak her kararda abim ve benim de fikrimi almaları. Bu demokratik yaklaşımları,hayata bakış açımızı ve bizi biz yapan temeli oluşturdu.Sizleri çok seviyorum canım babam ve canım annem.

2-Çocukken oynamayı en çok sevdiğiniz oyun ve oyun aparatı.
Saat 12 de sokağa çıkan ben ve arkadaşlarım önce apartman aralığında evcilik oynamaya başlar,akşamüstüne doğru evcilik aparatlarını eve fırlattığımız gibi doğru arka bahçeye koşar sırayla salıncak, barfiks,tahtıravallide ter ter tepindikten sonra akşam hava kararıncaya kadar yine sırayla dokuztaş,kemik,istop oynardık. Arada sırada Şebnem(kağıt bebek) partileri de düzenlerdik.Orta okulda okuduğum sırada kuzen Yeliz hala ilkokula gidiyordu yada başlamamıştı.Onunla evcilik oynamam konusunda çok ağlamasına gerek kalmadan kendimi teslim ederdim :))
Bir de kendi yaptığım kuklalarım vardı.Apartmanın içinde gösteri yapar başına da bahşiş için abimi dikerdim.İyi hasılat gelirdi şeker-çukulata almak için :)

3-Sokakta oynar mıydınız?

Deyim yerindeyse tam bir sokak köpeğiydim. Eve gelmem için beline kadar sarkıp bağırtmak zorunda bıraktığım anneciğimi ve yemek yedikten sonra tekrar dışarı çıkmama izin veren babamı çoooook seviyorum.

4-Çocukluğunuz ve ilk gençliğinizle ilgili keşke farklı olsaydı dediğiniz bir durum/olay.

Çocukluğumla ilgili keşke dediğim hiç bir olay yok.Ama ilk gençliğimle ilgili keşkelerim var malasef. Demokrat bir anne babanın yetiştirmiş olduğu çocuk başka nasıl olurdu bilemiyorum ama ( abime bakınca olunabiliyormuş diyorum) özgürlükçü, dikkafalı,inatçı,çılgın, biraz da deli olmamın bedelini ödediğimi düşünüyorum. Peki değiştim mi? Pek değil ,azıcık ucundan :)))

5- Çocukluk ve ilk gençlikle ilgili iyi ki böyle olmuş dediğiniz bir olay..

Konservatuvar sınavına ilk girişimde kazanamamıştım.Tekrar denemeye karar verdiğimde Hukuk 3 de okuyordum.Gizli gizli hazırlanıyordum.Ama her zamanki gibi annem nasıl anladıysa anladı.Bin türlü psikolojik baskılar sonucu sınava girmemeye karar verdim. Ama hem kendimi hem de annemi bundan dolayı çok suçladım.Şimdi bakıyorum iyi ki olmamış.Rekabetin insanı yediği ,harcadığı bir mesleğin içinde ne kadar mutlu olurdum bilemiyorum.

6-Varsa çocukluk dönemine dair bugünü etkileyen bir olay,bir anı.

Çok mutlu,kendini güvende hisseden bir çocukluk dönemi geçirmiş olmam beni bugünün güçlü,kendinden emin bir bireyi olmamı sağladı.YAşadığım tüm olumsuzlukları zaman içinde olumlu hale çevirebilme gücünü kaçıp kaçıp saklandığım o günlerden alıyorum.O günler için önce anne-babama sonra da o kareyi süsleyen diğer kahramanlarıma sonsuz minnet ve şükran duyuyorum.

İşteeee bu kadar! Ben de şimdi sevgili Güven 'i http://guven-guven.blogspot.com/ ve Ahmet'i http://klan1905.blogspot.com/ mimliyor , merakla bekliyorum .